1. દુને

યે રીતે અખેસે પુડ દેવની અખે વસ્તુ સાહલા બનવા. તેની સવ દિસમા દુનેની અન જી કાહી તેનેમા આહા તે અખે સાહલા બનવા. દેવ મારફતે ધરતીલા બનવા તેને માગુન તી આંદારામા અન ખાલી હતી, કાહાકા આતા પાવત દેવની તેનેમા કનેપન વસ્તુલા નીહી બનવેલ હતા. પન દેવના આત્મા પાનીવર હિંડ હતા.

માગુન દેવની સાંગા, “ઉજેડ હુય!” અન ઉજેડ હુયના. દેવની હેરા કા ઉજેડ બેસ આહા અન તેલા “દિસ” સાંગના. અન તેની તેલા આંદારા પાસુન વાયલા કરા તેલા તેની “રાત” સાંગી. દેવની દુને બનવુલા તેને પુડલે દિસી ઉજેડલા બનવના.

દુને બનવુને દુસરે દિસી દેવની સાંગા, “પાનીને વર એક જાગા હુય.” અન એક જાગા હુયી ગય. દેવની તે જાગાલા “આકાશ” સાંગા.

તીસરે દિસી દેવની સાંગા, “પાની એક જાગાવર ગોળા હુયી ધાવ અન કોરડી જમીન દેખાય જ.” તેની કોરડી જમીનલા “ધરતી” સાંગા અન પાનીલા “દરે” સાંગા. દેવની હેરા કા જી તેની બનવેલ હતા તી બેસ હતા.

માગુન દેવની સાંગા, ધરતી અખે પરકારના ઝાડા અન ઝુરડા ઉંગવ.” અન તીસા જ હુયના. દેવની હેરા કા જી તેની બનવેલ હતા તી બેસ હતા.

દુને બનવુને ચોથે દિસમા દેવની સાંગા, “આકાશમા જ્યોતિ હુયત.” અન સુર્યા, ચાંદ અન ચાંદને પરગટ હુયનેત. દેવની તેહાલા ધરતીવર ઉજેડ દેવલા સાટી અન દિસ અન રાત, ઋતુ અન વરસા સાહલા વાયલા કરુલા સાટી બનવા.

પાંચવે દિસી દેવની સાંગા, “જીતા પ્રાણી પાનીલા ભરી દે અન આકાશમા લીટકા ઉડા.” યે પરકારે તેની પાનીમા પોહવનાર અખા જીવ-જંતુ સાહલા અન લીટકા સાહલા બનવા. દેવની હેરા કા યી બેસ હતા અન તેહાલા આસીરવાદ દીના.

દુને બનવુને સાહવે દિસી દેવની સાંગા, “જમીનવર રહનાર અખે પરકારના જનાવરા હુયા.” અન દેવની સાંગેલ પરમાને તીસા હુયી ગે. થોડાક જનાવરા પાલતુ હતાત, થોડાક જમીનવર પોટવર ચાલનાર, અન થોડાક રાન માસલા જનાવરા હતાત. અન દેવની હેરા કા યી બેસ હતા.

માગુન દેવની સાંગા, “યે આપલે માનુસલા આપલે રૂપમા અન આપલી સમાનતામા બનવુ. તે ધરતીવર અન અખે જનાવરા સાહવર સતા ચાલવતીલ.”

તાહા દેવની માટી લીની તેકન માનુસલા બનવા અન તેનેમા જીવનને શ્વાસલા ફૂકી દીદા. તે માનુસના નાવ આદમ હતા. દેવની આદમલા રહુલા સાટી એક મોઠા બાગલા બનવના અન તેની દેખરેખ કરુલા સાટી આદમલા તઠ રાખા.

તે બાગને મદી મહત્વના દોન ઝાડ રોપના – જીવનના ઝાડ અન બેસ અન વેટને ગેનના ઝાડ. દેવની આદમલા સાંગા કા તો તે બાગને જીવનના ઝાડ અન બેસ અન વેટ ગેનના ઝાડલા સોડીની દુસરે કને પન ઝાડને ફળલા ખાયી સકહ. જો તો તે ઝાડના ફળ ખાયીલ ત તો મરી જાયીલ.

માગુન દેવની સાંગા, “ગોહોને સાટી એખલા રહુલા યી બેસ નીહી આહા.” પન કોની બી જનાવર આદમના સાથીદાર નીહી બની સકીલ.

તે સાટી આદમલા દેવની ભર નીજમા ટાકી દીદા. માગુન દેવની આદમની એક ફાસળી લીની તેકન એક બાયકો બનવી અન તીલા આદમ પાસી લી આના.

જદવ આદમની તીલા હેરા ત તેની સાંગા, “કમી ત કમી યી ત માને જીસી આહા! યી ‘બાયકો’ સાંગાયજીલ, કાહાકા યી ગોહો માસુન બનવેલ આહા.” યે કારને ગોહો તેને આયીસ-બાહાસલા સોડી દેહે અન તેને બાયકોહારી એક હુયી જાહા.

દેવની ગોહો અન બાયકોલા પદરને રૂપમા બનવના. તેની તેહાલા આસીરવાદ દીદા અન તેહાલા સાંગના, “ખુબ પોસા અન નાતુસ-પંતુસલા ઉપેજ કરા અન ધરતીલા ભરી દે!” અન દેવની હેરા કા જી કાહી બી તેની બનવેલ હતા તી ખુબ બેસ હતા, અન તો તી અખા સાહકન ખુબ ખુશ હતા. યી અખા દુને બનવના તેને સાહવે દિસી હુયેલ હતા.

જદવ સાતવા દિસ આના ત જી કાહી દેવ કર હતા તેની તે અખે કામ સાહલા પુરા કરના. તેની સાતવે દિસલા આસીરવાદ દીના અન તેલા પવિત્ર ઠરવના, કાહાકા તે દિસી તેની અખે વસ્તુ સાહલા બનવુલા પુરા કરના. યે રીતે દેવની દુનેની અન જી કાહી તેમા આહા તે અખે સાહલા બનવના.