50. ૫૦. ઇસુ પાછા અચેતા

લગભગ ૨૦૦૦ વરે નું, ધોનીયા મેં જજા ને જજા માડુ ઇસુ ખ્રીસ્ત જા ખાસા વાવડ સોણેતા. ખ્રીસ્તી સમાજ જો સેલારો થઇ રયો આય. પરભુ ઇસુ વચન ડેના કે ઈ ધોનીયા જે અંત મેં પાછા અચીન્ધા.ભલે ઈ અયાં નાય આયા પણ ઈ પેન્ઢ જો વચન પુરો કેન્ધા.

જડે પાં ઇસુ જી પાછા અચે જી વાટ નેરી રહ્યા અયોં, તડે ઈશ્વર જી ઇન્છા આય કે પાં કે એડો જીવન જીએ જો આય ક ઈ પવીતર વે ને એનીકે માન ડેને વારો વે ઇસુ પાં વટે નું ઇન્છા રખેતા કે પાં બ્યે કે પણ એનીજે રાજ વીસે ચોં. જડે ઇસુ હી પ્રીથ્વી મથે વા તડે ઈ ચ્યાં કે “મું જા ચેલા ધોનીયા જે મડે ઠેકાણે તે વેની ને માડુ એ કે ઈશ્વર જે રાજ જા ખાસે વાવડ જો પેરચાર કેન્ધા ને પોય ધોનીયા જો અંત થીન્ધો.

ગચ મડે જાતી અયાં પરભુ ઇસુ જા ખાસા વાવડ નાય સોયાં. સરગ મેં વેન્ધે મોંધ ઇસુ ખ્રીસ્ત ચ્યાં કે જકો કેની એ નાય સોણ્યા એડે કે ખાસે વાવડ સોણાયો. એનીને ચ્યાં, “વનો ને મડે જાતી જે માડુ કે ચેલા ભનાયો! ખેતર જો મોલ વઢે લા તૈયાર આય.

ઇસુ હી પણ ચ્યાં, “હકડો ચાકર પેન્ઢ જે માલીક નું વડો નતો વે,” જીં હી ધોનીયા જા માડુ મું જો ધીકાર ક્યા, એડી જ રીતા મું જે કારણ આંકે માડુ હેરાણ કેન્ધા ને મારી વેજ્ધા. હી ધોનીયા મેં આંકે ડોખ ભોગવણો ખપધો, પણ હેમત રખીજા આંઉ સેતાણ જકો હી ધોનીયા મેં રાજ કરેતો એનકે હરાય ડેનો અયાં. જ આંઈ અંત સુધી મું કોરા વેસ્વાસુ રોન્ધા, ત ઈશ્વર આંકે ભચાઈન્ધા!

જડે ધોનીયા જો અંત અચીન્ધો તડે માડુ ભેરો કોરો થીન્ધો એન વીસે ઇસુ પેન્ઢ જે ચેલે કે હકડી વારતા સોણાયા. ઈ ચ્યાં, “હકડો ખેડું પેન્ઢ જે ખેતર મેં ખાસા બેજ પોખે. જડે ઈ સોમી રયો વો તડે એનજો ધોસ્મણ આયો ને જંગલી બેજ ગેઉં જે બેજ ભેરો પોંખે ને હલ્યો વ્યો.”

જડે મોલ વડો થ્યો, ત ઉ ખેડું જો ચાકર ચેં, ‘માલીક, આંઈ ઉ ખેતર મેં ખાસા બેજ પોંખ્યા વા. ત પોય હી જંગલી ડાણા કતે નું આયા?’ માલીક જભાભ ડેને, ‘ કોક ધોસ્મણ હી બેજ પોંખે હુંને.’

ચાકરું માલીક કે જભાભ ડેના, ‘કોરો અસી વેની ને જંગલી મોલ ઓખડી છડો?’ માલીક જભાભ ડેને, નાં, જ આંઈ એડો કેન્ધા, ત આંઈ કેતરાક ગેઉં કે પણ ઓખડી વેજ્ધા. મોલ વઢે જે ટાણે જી વાટ નેરો ને જંગલી મોલ કે ભેરો કેઈ ને ધોખાય લા હેકડો ઢેગ કેઈ ડીજા. પણ ગેઉં કે મુંજે ગોધામ મેં ખણી અચીજા.”

ચેલા વારતા જો અરથ બોજી સક્યા ન, એતરે ઉ ઇસુ કે હી બોજાય લા વીનતી ક્યા. ઇસુ જભાભ ડેના, “જકો ખેડું ખાસા બેજ પોંખે, ઈ ખ્રીસ્ત કે વતાયતો. ખેતર ઈ ધોનીયા આય. ખાસા બેજ ઈશ્વર જે રાજ જે માડુ કે વતાયતો.

જંગલી બેજ ઉ ભોછડા માડુ કે વતાયતો. જકો જંગલી બેજ પોંખે આય ઈ સેતાણ કે વતાયતો. મોલ જો વઢે જો ટાણો ઈ ધોનીયા જે અંત કે વતાયતો ને મોલ કે વઢે વારા ઈશ્વર જા ડુતે કે વતાયતો.

જડે ધોનીયા જો અંત થીન્ધો ત જકો સેતાણ જા આય ઉ મણી કે સરગ ડુત ભેરા કેન્ધા ને ઓનીકે ધોખધી મચ મેં ફોગાય ડીન્ધા જતે બોરી પીરા હુન્ધી, ડંધ ચેચરીન્ધા ને રૂંધા હુન્ધા તડે ન્યાયી માડું પેન્ઢ જા પે ઈશ્વર જે રાજ મેં સેજ વારે ચમક્ધા.”

ઇસુ હી પણ ચ્યાં કે ધોનીયા જે અંત મોન્ધ ઈ પ્રીથ્વી મથે પાછા અચીન્ધા. જેડી રીતા ઈ વ્યા વા એડી જ રીતા ઈ પાછા અચીન્ધા. ઈ માડું જી કાયા મેં હુન્ધા ને આકાસ મેં વડર મથે સવારી કેં ને અચીન્ધા. જડે ઇસુ પાછા અચીન્ધા તડે જકો ખ્રીસ્તી મરી વ્યા આય ઉ મરે મેં નું ઓથીન્ધા ને એનીકે આકાસ મેં મલધા.

તડે ઉ ખ્રીસ્તી જકો ઓન ટાણે જીરા હુન્ધા ઉ આકાસ મેં મથે વેન્ધા ને જકો મરે મેં નું જીરા થ્યા ઉ ખ્રીસ્તી ભેરા ઉ પણ મલી વેન્ધા. ઉ મડે ઓતે ઇસુ ભેરા હુન્ધા. તે પોય ઇસુ પુરેપુરી સાંતી ને એકતા મેં પેન્ઢ જે લોક ભેરા હમેસ રોન્ધા.

ઇસુ વચન ડેના આય કે જેતરા માંડું એની મથે વેસ્વાસ કેતા, એની મેં નું મણી કે ઈ મુગટ ડીન્ધા. ઉ હમેસ પુરી સાંતી મેં ઈશ્વર ભેરા રોન્ધા ને રાજ કેન્ધા.

પણ જકો ઇસુ મથે વેસ્વાસ નઈ કરીએ ઓનીજો ઈશ્વર ન્યાય કેન્ધા. ઈ ઓનીકે નરક મેં ફોગાય ડીન્ધા, જતે ઉ પીરા મેં રૂંધા ને ડંધ ચેચરીંધા. હકડી ન ઓલાય વારી મચ હમેસ ઓનીકે બારધી રોન્ધી ને કીડા ઓનીકે ખેન્ધા પ્યા.

જડે ઇસુ પાછા અચીન્ધા, તડે ઈ સેતાણ ને એનજે રાજ કે પુરી રીતા ખતમ કેઈ છડધા. ઉ સેતાણ કે નરક મેં વજી ડીન્ધા જતે ઈ ને જકો ઈશ્વર જી આગના મને જો ને ઈશ્વર જે વચન કે મને જી મના ક્યા વા ઓની ભેરો હમેસ ધોખધો રોન્ધો.

કો જે આધમ ને હવા ઈશ્વર જી આગના મને જી મના ક્યા ને હી ધોનીયા મેં પાપ અચી પ્યો, એન લા ઈશ્વર એનકે સરાપ ડેના ને એનજો નાસ કરે જો નક્કી ક્યા. પણ હકડો ડી ઈશ્વર હકડો નયો આકાસ ને નઈ પ્રીથ્વી જી રચના કેન્ધા ને ઉ પવીતર હુન્ધી.

ઇસુ ને એનીજા લોક નયી પ્રીથ્વી મથે રોન્ધા. ને હતે જકો પણ હુન્ધો એન મથે ઇસુ હમેસ રાજ કેન્ધા. ઈ મડે આંસુ લુઈ વેજધા, ને ઓતે કીંએ ડોખ, ઉધાસી, રુન્ગો, ભોછડાઈ, પીરા, ભીમારી કે મોત નઈ વે. ઇસુ પેન્ઢ જે રાજ મેં સાંતી ને નીંઆ ભેરા રાજ કેન્ધા, ને ઈ હમેસ પેન્ઢ જે લોક ભેરા રોન્ધા.