19. ૧૯. ભવીસભાખે વારા

એજરાએલ જે સજે ઈતીહાસ મેં પરમેશ્વર પ્રબોધકે કે હલાયા. પ્રબોધક પરમેશ્વર વટે નું નીઆપો સોણધા વા ને તે પોય માડુએ કે ઉ નીઆપો ચોન્ધા વા.

આહાબ જડે એજરાએલ જો રાજા વો તડે એલીયા પ્રબોધક વો. આહાબ ભોછડો માડું વો ઈ પેરજા કે કુડો ઈશ્વર જેં જો નાં બઆલ વો એન જી પુજા કરે લા ચેં. એલીઆ આહાબ કે ચેં, “આંઉ જે સુધી નઈ ચાં તે સુધી એજરાએલ મેં મીં કે માક પોન્ધી ન.” એન લા આહાબ બોરો ખારો થઈ વ્યો.

પરમેશ્વર એલીઆ કે રણ મેં અચલ નાલે મેં લકાઇ વને લા ચ્યાં. કોલાય કે આહાબ એન કે હણી લાથે લા મંગધો વો.. રોજ સુભુ જો ને સાંજી જો પંખી એન લા માંસ ને માની ગની અચીન્ધા વા. આહાબ ને એન જો લસ્કર એલીઆ કે ગોતીન્ધા વા પણ ઈ એન કે ગોતી સક્યા ન. ડોકાર એતરો મડે આકરો વો કે છેલે ભાકી પાણી જો નાલો સોકાય વ્યો.

એતરે એલીઆ મુર મેં જે ડેસ મેં વ્યો. ઉ ડેસ મેં હકડી વેધવા ને એન જો પોતર ડોકાર જે કારણ ખાધે જી અછત મેં વા. પણ ઉ એલીઆ જી સંભાર ગેણા ને એતરે લા પરમેશ્વર એનીજી જરૂર પુરી ક્યા જેસે એનીજી બેણી મેં જો તેલ ને હાંડલી મેં જો અટો ખોટ્યો ન. ડોકાર જે વખત ઓની વટે ખાધે જો પુરતો વો. એલીઆ કેતરાક વરે સુધી ઓતે રયો.

સાડા ત્રે વરે પોય, પરમેશ્વર એલીઆ કે એજરાએલ રાજ્ય મેં પાછો અચે લા ચ્યાં ને આહાબ કે મલે લા ચ્યાં, કોલાય કે ઈ વરી મીં હલાય વારા વા. જડે આહાબ એલીઆ કે ડેઠે, તડે ઈ એન કે ચેં, તું ડોખ ડેને વારો અયે!” એલીઆ એન કે જભાભ ડેને, “તું ડોખ ડે વારો અયેં! આંઈ યહોવા જી આગના મને જો છડી ડેના અયોં ને બઆલ જી સેવા ક્યાં અયોં . તું એજરાએલ જી પેરજા કે કારમેલ ડુંગર મથે ખણી અચ.”

એજરાએલ જી સજી પેરજા ને બઆલ જા ૪૫૦ પ્રબોધકે કે ભેરા ખણી ને કારમેલ ડુંગર મથે અચ. એલીઆ મણી કે ચેં, “કેં સુધી આંઈ બ મન વારા રોન્ધા? જ યહોવા પરમેશ્વર આય ત એન કે ભજો! ને જ બઆલ ઈશ્વર આય ત એન જી ઉપાસના કયો!”

તડે એલીઆ બઆલ જે પ્રબોધકે કે ચેં, હકડે વાછડે કે હણી ને એન લા વેદી તૈયાર કયો, પણ એન મથે આગ પેટાઈજા ન. આંઉ પણ એડો જ કેન્ધો. જ કો આગ સે જભાભ ડીએ ઉ જ સચો પરમેશ્વર આય. એતરે બઆલ જા યાજક વેદી તૈયાર ક્યા પણ આગ પેટાયા ન.

તે પોય બઆલ જા પ્રબોધક બઆલ જી પ્રાર્થના ક્યા કે, “બઆલ અસાંજો સોણ.” સજો ડી ઉ પ્રાર્થના ક્યા ને રડું વેધા ને પેન્ઢ જી કાયા મથે છુરી સે ગા ક્યા, પણ કોઈ જભાભ મલ્યો ન.

ને સાંજી જો એલીઆ પરમેશ્વર જી વેદી તૈયાર કેં. એન પોય ઈ માડુએ કે વેદી મથે જો માંસ, લકડા ને વેદી જી આજુભાજુ પોસી ન પે તે સુધી બાર માટલા પાણી વેધે જો ચેં.

તડે એલીઆ પ્રાર્થના કેઈ, “હે યહોવા, અભરામ, ઇસાક ને યાકોબ જા પરમેશ્વર, અસાંકે વતાય કે તું એજરાએલ જો પરમેશ્વર અયેં ને આંઉ તોજો ચાકર અયાં. મું કે જભાભ ડે કે જેસે હી મડે જાણી સકે કે તું સચો પરમેશ્વર અયેં.”

તેર જ આકાસ મેં નું આગ આવઈ ને માંસ, લકડા, પાણા, ધુર ને પાણી જકો વેદી જી આજુભાજુ વો ઉ મડે કે બારી વેધે. જડે મડે હી ડેઠાં, ઉ પટ તે છણી પ્યા ને ચ્યાં, “યહોવા જ પરમેશ્વર આય! યહોવા જ ઈશ્વર આય!”

તડે એલીઆ ચેં, “બઆલ જે હકડે પણ પ્રબોધક કે ભજી વને લા ડીજા ન!” એતરે મડે બઆલ જે પ્રબોધકે કે જલી ગેણા ને ઓની કે ઓતે નું છેટા ખણી વ્યા ને હણી વેધા.

તડે એલીઆ આહાબ રાજા કે ચેં, “તું હેવર જ સેર કોરા વન. કોલાય કે મીં અચી રયો આય.” તેર જ કારા વડર અચી વ્યા ને આકરો મીં વઠો. યહોવા ડોકાર ખતમ કેઈ છડ્યા ને સાભીત ક્યા કે ઈ જ સચા પરમેશ્વર આય.

એલીઆ જે વખત પોય, પરમેશ્વર એલીસા નાં જે માડુ કે પેન્ઢ જે પ્રબોધક તરીકે પસંધ ક્યા. એલીસા સે ગચ મડે ચમત્કાર ક્યા. હેકડો ચમત્કાર નામાન ભેરો થ્યો, જ કો ધોસ્મણ લસ્કર જો સેનાપતી વો, જેંકે ચમડી જી ખતરનાક ભીમારી વઈ. ઈ એલીસા જે બારે મેં સોંયે વે ને ઈ એલીસા વટે વની ને એન કે સાજો કરે લા વતાયતો. એલીસા નામાન કે યર્ધન નદી મેં સત ફેરા ડુબકી લગાય જો ચેંતા.

સરુઆત મેં ત નામાન બોરો ખારો થઈ વ્યો ને ઈ એડો કેં ન કોલાય કે એન કે ઈ મુરખતા જેડો લગો. પણ છેલે ભાકી ઈ પેન્ઢ જે મન કે ભધલાય ને ઈ સત ફેરા યર્ધન મેં ડુબકી લગાય. છેલી ફેરા જડે ઈ બારા આયો, તડે એન જી ચમડી પુરેપુરી સાજી થઇ વઈ વી. પરમેશ્વર એન કે સાજો ક્યા વા.

પરમેશ્વર બ્યા ગચ મડે પ્રબોધકે કે હલાયા. ઉ માડું એ કે મુરતી પુજા ન કરેજો ને ન્યાય સે વેવાર કરે જો ને બ્યે કોરા ડયા રખે જો વતાયા.પ્રબોધક મણી કે ચેતાય કે જો ઉ ભોછડાઈ કરે જો નઈ છડે ને પરમેશ્વર જી આગના નઈ મને ત પરમેશ્વર ઓની કે ધોસીત મની ને ન્યાય કેન્ધા ને ઈ ઓની કે સજા કેન્ધા.

ગચ ફેરા એજરાએલી પેરજા પરમેશ્વર જી આગના મેં રયા ન. ઉ પ્રબોધકે ભેરો અયોગ્ય વેવાર ક્યા ને ગચ ફેરા ઓની કે હણી પણ લાથા. હકીઆર, યરમીયા પ્રબોધક કે ખાલી કુએ મેં ફોગાય ડેના વા ને એન કે મરે લા છડી ડેના વા. ઈ કુએ મેં જ કો કીચડ વો એન મેં ફસી રયો, પણ રાજા કે એન જી ડયા આવઈ ને ઈ પેન્ઢ જે સીપાઈ કે આગના ડેને કે યરમીયા મરી વને એન પેલે એન કે બારા કઢો.

કીં કે માડુ એન કે નફરત કેન્ધા વા ત પણ પ્રબોધક પરમેશ્વર જે લા કોછધા વા. ઈ માડુએ કે ચેતાય કે જો ઉ પસ્તાવો નઈ કરીએ ત પરમેશ્વર એનીજો નાસ કેઈ છડધા. ઓની ને માડુએ કે હી પણ યાધ ડેરાય કે ખ્રીસ્ત (મસીહ) અચીન્ધા.