32. ૩૨. ઇસુ હકડે ભોછ્ડે આત્મા ચોટેલ માડુ કે ને હકડી ભીમાર બાઈમાડુ કે સાજો કરેતા.

હકડો ડી ઇસુ ને એન જા ચેલા હકડી હોડી મેં વઈ ને સમુન્ધર જી ઓન પાર હકડે મોલક મેં વ્યા જતે ગદરાની જા માડુ રોન્ધા વા.

જડે ઉ સમુન્ધર જી ઓન પાર પોગા, તડે હકડો ભોછડો આત્મા ચોંટલ માડુ ધોડધો ઇસુ વટે આયો.

હી માડુ એતરો બરુકો વો કે કો પણ એન કે કાભુ મેં રખી સગ્ધો ન વો. તે સુધી કે માડુ એન જા હથ ને પગ સંગર સે બધી રખધા વા, પણ ઈ એનકે તોડી વેજ્ધો વો.

હી માડુ ઉ મોલક જી કભર મેં રોન્ધો વો. હી માડુ રાત ડી રડીંઉ ક્ઢીન્ધો વો. ઈ લુગડાં ન પેરીન્ધો વો ને પાણે સે પેન્ઢ કે ચીરીન્ધો વો.

જડે ઉ માડુ ઇસુ વટે આયો, તડે ઈ ઇસુ સામે પેન્ઢ જા ગુડા ખોડે ને છણી પ્યો. ઇસુ ઉ ભોછ્ડે આત્મા કે ચ્યાં, “હી માડુ મેં નું નેકરી વન!”

ભોછડો આત્મા ચોટલ માડુ વડે સડ સે રડ કઢે, સર્વ સક્તીમાન પરમેશ્વર જા પોતર, ઇસુ, મું ભેરો તોકે કોરો કેણું આય? કેરપા કેઈ ને મું કે પીરા ન ડીજા!” તડે ઇસુ ભોછ્ડે આત્માં કે પોછે, “તોજો નાલો કોરો આય?” ઉ જભાભ ડેને, મું જો નાલો ટોરો આય. કો જે અસીં ગચ મડે અયો. ( “ટોરો” રોમન લસ્કર મેં કેતરાક હજાર સપાઈ જી ટોરી)

ભોછ્ડી આત્માઉ ઇસુ કે વીનતી ક્યા કે “કેરપા કેઈ ને અસાંકે એન મોલક મેં નું બારા ન કઢો!” ઓતે મુર મેં ડુંગર મથે સુવર જો હકડો વગ ચરધો વો. એતરે ભોછ્ડી આત્માઉ ઇસુ કે વીનતી ક્યા કે “કેરપા કરે ને અસાંકે સુવર જે ટોરે મેં હલાયો. ઇસુ ચ્યાં “વનો!”

ભોછ્ડી આત્માઉ ઉ માડુ મેં નું નકરી ને સુવર મેં હલ્યા વઈ.સુવર ડુંગર જે ઢાર મથે નું હેઠા કોરા ધોડી ને સમુન્ધર મેં બોડી વ્યા. હી ટોરે મેં અનરાજે ૨૦૦૦ સુવર વા.

જકો સુવર જી સંભાર કેઈ રયા વા ઓતે જોકો થ્યો ઈ મડે ડેઠા, ઉ નગર મેં હલ્યા વ્યા ને જકો એની કે મલ્યા ઉ મડે કે જ ક ઇસુ ક્યા વા ઈ મડે ચ્યાં. નગર મેં નું માડુ અચીએ ને ઉ માડુ કે ડેઠા જેં મેં ભોછડો આત્મા રોન્ધો વો. ઈ લુગડાં પેરે ને, સાંતી સે વેઠો વો ને હકડે ભરોભર માડુ વારે વેવાર કેન્ધો વો.

માડુ બોરા ધ્રેજી વ્યા ને ઇસુ કે ઓતે નું હલ્યા વને જો ચ્યાં. એતરે ઇસુ હોડી મેં વઠા ને વને જી તૈયારી ક્યા. જકો માડુ મેં ભોછ્ડા આત્માઉ વા, ઈ ઇસુ કે એની ભેરા વને જી વીનતી કેઈ.

પણ ઇસુ એનકે ચ્યાં, “ના” આંઉ ચાં તો કે તું ઘરે વન ને પરમેશ્વર તો લા જોકો ક્યા આય, એનજો પેન્ઢ જે ભેરુ ને કોટમ કે ચોં કે કેડી રીતા એનીને તો મથે ડયા વતાયે અયેં.

એતરે ઉ માડુ ઓતે નું હલ્યો વ્યો ને મણી કે ઇસુ એન લા જકો કમ ક્યા વા ઈ ચેં વતાય. જકો એનજી ગાલ સોણ્યા એની મણી કે અચરજ થ્યો.

ઇસુ સમુન્ધર જી બઈ કોરા પાછા હલ્યા વ્યા.જડે ઈ ઓતે પોગા, ત હકડો વડો ટોરો ઇસુ જી આજુભાજુ ભેરો થ્યો ને માડુ એની મથે છ્ણધા વા. ટોરે મેં હકડી બાઈમાડુ વઈ જેં કે બારો વરે નું લુઈ વોડે જી ભીમારી વઈ ઈ પેન્ઢ જા મડે પઈસા વૈધ પોઠીઆ ખરચી ચોકઈ વઈ, કે જેસે એનકે ઉ સાજી કેઈ સકે,પણ કીં ફાયધો થે જે ભધલે એનજી ભીમારી મેં સેલારો થીન્ધો વ્યો.

ઈ સોણે વે કે ઇસુ ગચ ભીમાર માડુ કે સાંજા ક્યા આય ને ઈ પેન્ઢ જે મન મેં ચેં, મું કે ચોકસ વેસ્વાસ આય કે જ આંઉ રોગે એનજે લુગડે કે છ્બ્ધી, ત પણ આંઉ સાજી થઇ વેન્ધી!” એતરે લા ઈ ઇસુ પોઠીઆ આવઈ ને ઈ ઇસુ જે જભે કે છબઈ. જેડો ઈ ઇસુ જે જભે કે છબઈ કે એનજો લુઈ વોડે જો ભન્ધ થઇ વ્યો!

ઇસુ કે તેરઈ મેં ખભર પઈ કે એન મેં નું સકતી નકરઇ આય. એતરે ઈસુ પોઠીઆ નેરે ને પોછે, મું કે કેર છ્બ્યો?”

ચેલા જભાભ ડેના, “આંજી ચો ફેર ટોરે મેં ગચ મડે માડુ આય. ને ઉ આં મથે છ્ણેતા. આંઈ કોલાય પોછા ક્યા, મું કે કેર છ્બ્યો?” ઉ બાઈમાડુ ધ્રા નું ધોબ્ધી આવઈને ઇસુ જે પગે પેઇ ને તે પોય ઈ ઇસુ કે વતાય કે ઈ કોરો કેં વે ને ઈ સાંજી થઇ વઈ વી. ઇસુ એન કે ચેં, “તો જો વેસ્વાસ તોકે સાજી કેં આય. સાંતી સે તું હલી વન.”