40. ૪૦. ઇસુ કે કરોસ તે જડી લાથે મેં આયા

ઇસુ જો ઠીઠોડો કેં પોય, સીપાઈ ઇસુ કે કરોસ તે જડી લાથે લા છેટે ખણી વ્યા. ઉ ઇસુ વટે જેં મથે ઉ મરે વારા વા ઉ કરોસ ખણાયાં.

સીપાઈ ઇસુ કે “ખોપરી” નાલે જી જગા તે ખણી આયા ને ઇસુ જે હથ ને પગ કરોસ મથે ખીલે સે જડી લાથા. પણ ઇસુ ચ્યાં, “હે પે, ઓની કે માફ કયો, કોજે ઉ જકો કેં તા ઈ ઉ બોજે નતા. પીલાત આગના ડને કે ઇસુ જે મથે તે “યહુધીએ જો રાજા” એડો લખલ તોમતનામો લગાય મેં અચે.

સીપાઈ ઇસુ જે લુગડે લા ચીઠી ફોગાયા. જડે ઈ એડો ક્યા તડે હી ભવીસવાણી પુરી થઇ: “મું જા લુગડાં ઉ મેન્જો મેંજ વેરાઈ ગેણા, ને મું જે જભે લા ઉ ચીઠી વેધાં.”

ઇસુ કે બ ચોર જે વીચ મેં કરોસ તે જડી લાથે મેં આયા. એનમેં નું હકડો ઇસુ જી નીન્ધા કેન્ધો વો, પણ બ્યો ચેં, “કોરો તું પરમેશ્વર નું પણ ધરજે નતો? પાં ત ગોનેગાર અયોં, પ હી માડુ મેં ત કોઈ ડો નાય. પોય ઈ ઇસુ કે ચેં, “કેરપા કેઈ ને, આંઈ આંજે રાજ મેં અચો તડે મુંકે યાધ કેજા.” ઇસુ એનકે જભાભ ડેના, અજ તું મું ભેરો સરગલોક મેં હુંને.”

યહુધી યાજક ને બયા માડુ જકો ટોરે મેં વા ઉ ઈસુ જો ઠીઠોડો કેન્ધા વા. ઉ ઇસુ કે ચ્યાં, “જ તું પરમેશ્વર જો પોત્તર વે ત કરોસ મથે નું હેઠા ઓતરી અચ ને પેન્ઢ કે ભચાય ગન. પોય અસીં તો મથે વેસ્વાસ કેન્ધા.”

તડે બપોર જે ટાણે સજે ડેસ મેં અંધારો થઇ વ્યો. બપોર જે ૩ વગે સુધી અંધારો થઇ વ્યો.

ઇસુ વડે સડ સે રડ કઢ્યા, “પુરો થયો” પે, આંઉ મુંજો આત્મા આંજે હથ મેં ડીઆંતો. તડે ઈસુ મથો નમાય ને પેન્ઢ જો જીવ ડઇ ડેના. જડે ઇસુ જી મોત થઇ, તડે ધરા ધોબઈ, ને મન્ધીર જો વડો પડધો જકો પરમેશ્વર જી હાજરી સે અલગ કેન્ધો વો ઉ મથે નું હેઠા તઈ બ ભર મેં ફટી વ્યો.

પેન્ઢ જી મોત સે ઇસુ માનવ જાત કે પરમેશ્વર વટે અચે જો મારગ ખોલી વેધાં. જકો સીપાઈ ઇસુ જી ચોકી કેન્ધા વો ઈ હી મડે નેરે ને ચેં “ચોકસ, ઈસુ નીરધોસ વા. ઈ પરમેશ્વર જા પોત્તર વા.”

તડે યુસફ ને નીકોદેમસ નાલે જા બ યહુધી કે જકો વેસ્વાસ કેન્ધા વા કે ઇસુ ઈ જ ખ્રીસ્ત આય, ઉ પીલાત વટે ઇસુ જે મોડધે કે મંગે. ઉ એન જે મોડધે કે લુગડે મેં વીંટી લાથે ને ડુંગર મેં ખોધે મેં અચલ કભર મેં રખ્યા. પોય ઉ કભર ભન્ધ કરે લા હકડો વડો પાણો રોડાએ ડેના.