50. ઈસુ આઝુન યેત આહાય

લગભગ ૨,૦૦૦ વરસાશીં, જગત હજડ ને હજડ લોક ઈસુખ્રિસ્તચી સુવાર્તા આયકત આહાત. ખ્રિસ્તી લોક વાઢત આહાત, ઈસુ ને વચન (વાયદો ) ઓપી કાય તો જગતચે અંત માં આઝુન યેદ. ભલે તો આજ હુધી આઝુન યાવ નાહા પણ તો પોતાચો વચન પૂરો કરય્દ.

જંય આપણી ઈસુચી આઝુન યેવંચી વાટ નાંગત આહાંવ, તંય દેવ વિચારત આહાય કાય આપણાંદય અશો જીવન જીવોચો જો પવિત્ર હોવો ને તાદય માન ઓપત હોવો. તો આપણા વરશીં ઈચ્છા રાખત આહાય કાય આપણી દુસરાંદય પણ તાચે રાજ્ય વિષે આખોંવ. જંય ઈસુ પૃથ્વીવર રહત આશી તંય તેહેં આખી કાય, “માંઝે ચેલે દુનિયાચે આખે જગ્યાવર જાહુંને લોકાંદય દેવચે રાજય સાઠીં સુવાર્તાચો પ્રચાર કરિથ ને મંગે જુગાચો અંત હોય્દ.

ઘણે જાતીયાંહે આઝુન હુધી ઈસુચે બારામાં આયકનો નાહાં. સ્વર્ગમાં જાતાં પહલો ઈસુખ્રિસ્તને આખી કાય જાંહેંકંયપણ આયકનો નાહાં તશે લોકાંદય સુવાર્તા પ્રગટ કરા. તેહેં આખી, “જાયા ને આખે જાતિચે લોકાંદય ચેલે બનાવા! સેત પાકચે કાપણી સાઠીં તૈયાર આહાત.

ઈસુને યો પણ આખી, “એક નોકર પોતાચે માલિકશીં મટો નાહાં રહય.’’ જશો યે જગતચે લોકાંહેં માઝો નકાર કરી અશેજ રીતે માઝે સાઠીં તુમદય લોક હેરાન ને મારું મેલીત. યે જુગા માં તુમદય દુઃખ ભોગવંવો પડય્દ પણ હિમંત રાખા મંય ભૂતાદય જો એ જગતવર રાજ કરત આહાય તાદય હારવી આહાય. જો તુમી છેલ્લે હુધી માઝે વાઠીન વિશ્વાસુ રહઝા, તે દેવ તુમદય બચાવય્દ!

જંય જુગાચો અંત યેદ તંય લોકાંચે હારીં કાય હોય્દ તાચે બારેમાં ઈસુને પોતાચે ચેલાંદય એક કાહની આયકવી. તેહેં આખી, “એક માણસાને પોતાચે સેતામાં બેસ બીં લાવી. જંય તો નિંદકરનો આશી તંય તાચે દુશ્મન યાવ ને જંગલી બીં ઘઉંચે હારીં લાવુંને જાવ.

જંયઅંકુર ફૂટીન, તે તે માણસાચે નોકર ને આખી, માલિક તુંહેંતે સેતામાં બેસ બીં લાવને આશી. તે મંગે યે જંગલી દાણે કથશીં યાવ? માલિકને આખી, કોનીં દુશ્મનને તે બીં લાવને હોવે.”

નોકરાંહેં માલિકદય જવાબ ઓપી, ‘કાય હામીં જાહું ને જંગલી ઝાડ ઉપઢું મેલોંવ.' માલિકને આખી, 'નાંખે જો તુમીં અશો કરઝા, તે તુમીં કલેખાંડ ઘહું પણ ઉપઢું મેલઝા. કાપણીચે ટાઈમ હુધી વાટ હેરા ને જંગલી ઝાડાદય ભેગે કરું પેટવોં સાઠીં એક ઢીગલો કરું દિઝા. પણ ઘઉંદય માંઝે કોઠારમાં ધીહું યીઝા.”

ચેલે કાહનીચો મતલબ સમઝું શકિન નાહાં, તે સાઠીં તાહેં ઈસુદય તો સમઝાવોં વિનંતી કરી. ને ઈસુને આખી, “જે માંણસને બેસ બીં લાવને, તો મસિહદય ગણત આહાય. સેત જુગાદય ગણત આહાય. બેસ બીં દેવાચે રાજ્યચે લોકાંદય ગણત આહાય.

જંગલી દાણાંદય તો ભૂંડે માણસાંદય ગણત આહાય. જે દુશ્મનને જંગલી બીં લાવને આશી તો ભૂતાદય ગણત આહાય. કાપણી જગતચે અંતદય ગણત આહાય ને પાક કાપવાવાળે દેવાચે દૂતાંદય ગણત આહાય.

જંય જગતચો અંત હોય્દ તે જે લોક ભૂતાચે આહાત તે આખે લોકાંદય સ્વર્ગદૂત એક હારીં ભેગે કરીથ ને તાંહદય ધગધગતી આગીમાં મેલું દીહીથ જથય હજડ દુઃખ આહાય, દાંત મરઢીત ને રડત રહિથ. તંય ન્યાયી લોક પોતાચે બાહાસ દેવાચે રાજ્યમાં દિસાચે જશે ચમકિથ."

ઈસુને યો પણ આખી કાય જગતચે અંત પહલો તો જુગાવર આઝુનયેદ. જે રીતે તો જાયનો આશી તેજ રીતે તો આઝુન યેદ. તો માણસાચે રૂપમાં રહય્દ ને ડાંબરામાં ઉપર ચઢુને યેદ. જંય ઈસુ આઝુન યેદ તંય જે ખ્રિસ્તી મરણે આહાત તે મરણાંમાંશી ઉઠીથ ને તાદય ડાંબરામાં મીળીથ.

તંય તે ખ્રિસ્તી જે તે ટાઈમે જીવતે હોવે તે ડાંબરામાં ઉપર જાહિત ને જે મરણમાંશી જીવુંને ઉઠને તે ખ્રિસ્તી લોકાંચે હારીં તે પણ મીળું જાઈથ. તે આખે તથય ઈસુચે હારીં રહીત. તંય મંગે ઈસુ પૂરી શાંતિ ને એકતામાં પોતાચે લોકાંચે હારીં કાયમ રહય્દ.

ઈસુને વચન દિનો આહાય કાય જલે લોક તાવર વિશ્વાસ કરત આહાત, તામાંશી આખાંદય તો મુકુટ ઓપય્દ તો કાયમ પૂરી શાંતિમાં દેવાચે હારીં રહય્દ ને રાજ કરય્દ.

પણ જો ઈસુવર વિશ્વાસ નાહાં કરય તાંહચો દેવ ન્યાય કરય્દ. તો તાંહદય નરકમાં મેલું દેય્દ , જથય તે દુઃખમાં કાયમ સાઠીં રહીત ને દાંત મરડીત. એક નાહાં ઓલવાય તશી આગ કાયમ તાંહદય પેટવત રહય્દ ને કીડે તાંહદય ખાંવચો બંધ કરીથ નાહાં.

જંય ઈસુઆઝુન યેય્દ , તંય તો ભૂત ને તાચે રાજ્યદય પૂરી રીતે નાશ કરય્દ. તો ભૂતાદય નરક માં મેલું દેય્દ જથય તો ને જાંહેં દેવાદય સ્વીકારોંચે બદલી ભુતાદયસ્વીકારોંચો પસંદ કરી તાચે હારીં કાયમ પેટત રહય્દ.

કશા કાય આદમ ને હવાને દેવાચી આજ્ઞાચો નકાર કરી ને દુનિયામાં પાપ યાવ, તે સાઠીં દેવા ને તાદય શ્રાપ ઓપીને તાચો નાંશ કરોંચો નક્કી કરી. પણ એક દિસ દેવ એક નવો ડાંબર ને નવે જુગાચી ઉપજ કરય્દ ને તો પૂરો રહય્દ.

ઈસુને તાચે લોક નવે જુગાવર રહીત. ને અથય જાં કાંયપણ આહાય તાચેવર ઈસુ કાયમ રાજ કરય્દ.તો આખે આંસુ પુસું મેલય્દ, ને તથય કાંઈ દુઃખ, ટેનશન, રડોંચો, ભૂંડો, દુખય કાય મરણ નાહાં રહય્દ. ઈસુ પોતાચે રાજ્યમાં શાંતિ ને ન્યાયચે હારીં રાજ કરય્દ, ને તો કાયમ પોતાચે લોકાંચે હારીં રહય્દ.