9. ૦૯. દેવની મુસાલા બોલવા

યુસુફના મરન માગુન તેના અખા સગાવાળા મિસરમા રહનાત. તે અન તેહાના વંશ ખુબ વરસા પાવત તઠ રહનાત અન તેહાલા ખુબ પોસા હુયનાત. તે ઈસરાયેલી સાંગાયનાત.

ખુબ વરસા માગુન, ઇસ્રાયેલીસી સંખ્યા ખુબ વદની. મિસરી સાહલા આતા યુસુફ કા ત તેની તેહાલા કીસાક કરી મદત કરી હતી તી તેહાલા આઠવ નીહી રહનેલ. તે ઈસરાયેલી સાહલા હેરી બીહુલા લાગનાત કાહાકા તેહની સંખ્યા ખુબ મોઠી હતી. તે સાટી મિસરમા તે સમયમા જો ફારુન રાજ કર હતા તેની ઈસરાયેલી સાહલા મિસરીસા ગુલામ બનવા.

મિસરીસી ઈસરાયેલી સાહવર બંગલા અન અખા સાહાર બાંદુલા સાટી દબાન કરનાત. કઠીન મેહનતને કારને તેહની જિંદગી ત્રાસદાયક બની ગય હતી, પન દેવની તેહાલા આસીરવાદ દીદા અન તેહાલા પકા પોસા હુયનાત.

ફારુનની હેરા કા ઈસરાયેલી સાહલા ખુબ પોસા આહાત, તે સાટી તેની તેને લોકા સાહલા હુકુમ દીદા કા તે ઈસરાયેલીસા દરેક પોસાલા (નર પોસાલા) નાઇલ નયમા ટાકી દીની મારી ટાકત.

એક ઈસરાયેલી બાયકોની પોસાલા (નર પોસાલા) જલમ દીની. તીની અન તીને ગોહોની તે પોસાલા બની સક તોડાક વદારે સમય પાવત દપાડી રાખનાત.

જદવ તેના આયીસ-બાહાસ તેલા વદારે વખત દપાડી નીહી સકતીલ, તાહા તેહી તેલા એક ડાલખામા ઠેવનાત અન બરુસે મદી નાઇલ નયને મેરાલા તરતા ઠેવી દીનાત. જેથી તે તેલા મરન પાસુન બચવી સકત. તેની મોઠી બીહનીસ તેનેવર નદર ઠેવી રાખનેલ કા, તેના કાય હુયીલ?

ફારુનની પોસીની ડાલખાલા હેરની અન તેને મદી હેરની. જદવ તીની પોસાલા હેરા કા લેગજ તેલા તીની પદરના પોસાને જીસા સ્વીકારી લીની. તીની ઈસરાયેલી બાયકોલા ભાડે રાખની કા તી પોસાલા સંભાળ રાખ. તીલા યી માહિત નીહી હતા કા પોસાની આયીસ તી જ હતી. જદવ પોસા જુવાન હુયના અન જદવ તેલા આતા આયીસને દુદની જરૂર નીહી હતી, તીની તેલા ફારુનને પોસી પાસી પરત દવાડી દીની. તીની તેના નાવ મુસા પાડની.

એક દિસ જદવ મુસા મોઠા હુયી ગે તદવ તેની હેરા કા એક મિસરી એક ઈસરાયેલીલા ઝોડ હતા. મુસાની તેને હારીના ઈસરાયેલીલા બચવુલા કોસીસ કરના.

જદવ મુસાની ઈચારા કા કોની તેલા હેરી નીહી રહનેલ, તાહા તેની તે મિસરીલા મારી ટાકના અન તેના શરીરલા દાટી દીના. પન મુસાની જી કરેલ હતા તી એખાદ હેરી ગે.

મુસાની જી કરા તેની માહિતી ફારુનલા હુયની તાહા તેની મુસાલા મારી ટાકુલા કોસીસ કરના. મુસા મિસર માસુન રનમા પોળી ગે કા જઠ તો ફારુનને સયનીકસાહ પાસુન બચી સક.

મુસા મિસર પાસુન ખુબ દૂર ઈસા રનમા ભરવાડ બનીન રહના. તો તે જાગામા એક બાયકો હારી લગીન કરના. અન તેલા દોન પોસા હુયનાત.

એક દિસ જદવ મુસા મેંડા ચાર હતા, તાહા તેની હેરા કા એક ઝૂરુડ પેટ હતા. પન ઝૂરુડ પેટી નીહી જા હતા. મુસા બેસ કરી તેલા હેરી સક તે સાટી તો તેને નજીક ગે. જીસા તો બળતા ઝૂરુડ પાસી નજીક જાયી પુરના, દેવની સાંગા, “મુસા, તુની ચપલ કાહાડ. જે જાગાવર તુ ઉબા આહાસ તી પવિત્ર આહા.”

દેવની સાંગા, “મા માને લોકસી પીડા સાહલા હેરનાવ. મા તુલા ફારુન પાસી દવાડીન. જેથી તુ ઈસરાયેલી સાહલા ગુલામી માસુન બાહેર લયી સકસ. મા તેહાલા કનાન દેશ દીન, તે બારામા મા ઈબ્રાહીમલા, ઈસાહાકલા અન યાકુબલા વચન દીનેલ.

મુસાની સોદા, “જો લોકા યી જાનુલા માગતીલ કા માલા કોની દવાડાહા, ત મા કાય સાંગુ?” દેવની સાંગા, “મા જો આહાવ તો આહાવ.” તેહાલા સાંગ કા, “મા આહાવ તેની માલા દવાડેલ આહા.” તેહાલા યી પન સાંગજોસ કા, “મા યહોવા આહાવ. તુમના વડલા, ઈબ્રાહીમ, ઈસાહાક અન યાકુબના દેવ. યી માના કાયીમના નાવ આહા.”

મુસા ફારુની પાસી જાતા બીહ હતા. કારન કા તો ઈચાર હતા કા તો બેસ કરી બોલી નીહી સક, તે સાટી દેવની મુસાના ભાવુસ હારુનલા તેની મદત સાટી દવાડના. દેવની મુસા અન હારુનલા ચેતવની દીના કા હારુન હટેળ હુયીલ.