35. દયાળુ આબહા વાર્તા

યોક દિહી, ઈસુ બોજ લોકહાન શિક્ષણ દેય રિઅલો આતો, જ્યા ચ્યા વોનાયાહાટી યોખઠ્ઠા ઓઅલા આતા. યા લોકહામાય કર લેનારા એને ચ્યાહાંઆરે બીજા લોક બી આતા, જ્યાહાય મુસા નિયમ પાળનાં કોશિશ નાંય કોઅયેલ.

કાહી ધાર્મિક આગેવાનહાય દેખ્યા, કા ઈસુ યા લોકહાઆરે આર્યા હારકો વાત રિઅલો હેય. યાહાટી ચ્યાહાય યોકબીજાઆરે એહેકેન આખના શુરુ કોઅયાં, કા તો ગલત કોઅય રીઅલો હેય. ઈસુ ચ્યાહાં વાતો વોનાયો, યાહાટી ચ્યાય ચ્યાહાન ઈ વાર્તા આખી.

“યોક માઅહાં બેન પોહા આતા. હાના પોહાય ચ્યા આબહાલ આખ્યા, ‘ઓ આબા, માન આમી મા હિસ્સો જોજે!’ છેલ્લે આબહાય ચ્યા બેની પોહહાલ ચ્યા મિલકાત વાટી દેની.”

“તારાત હાના પોહાય ચ્યા બોદાંકાય બેગાં કોઈન બીજા દેશામાય જાતો રિયો, એન પાપી જીવન જીવનામાય ચ્યા બોદા પોયહા બોગાડી દેના.”

“ચ્યા પાછે, જાં હાનો પોહો આતો, ચ્યા દેશામાય યોક ભયંકર દુકાળ પોડ્યો, એને ચ્યાપાય ખાઅનાં વેચાતાં લાંહાટી પોયહા નાંય આતા. યાહાટી ચ્યાલ ડુકરે ચાઅના કામ મિળ્યા. તો ઓલો દુખી એને બુખો આતો કા તો ડુકરાહા ખાઅનાં ખાઅના ઈચ્છા કોઅતો આતો.”

છેલ્લે, ચ્યા હાના પોહાય પોતાલ આખ્યા, “આંય કાય કોઅય રીઅલો હેય? મા આબહા બોદા નોકારાહાપાય ખાઅનાં ભરપુર હેય, તેબી આંય બુખો મોઅય રિઅલો હેય. આંય મા આબહાપાય પાછો જાહી, એને મા આબહા યોક નોકાર બોનાહાટી ચ્યાલ વિનંતી કોઅહી.”

છેલ્લે ચ્યા પોહાય પાછો ચ્યા આબહા ગોઆં એછે જાઅના શુરુ કોઅય દેના. જોવે કા તો આજુ દુઉજ આતો, ચ્યા આબહાય ચ્યાલ દેખ્યો, એને ચ્યાવોય કીંવ કોઅયી. તો દાહુંદીન ચ્યા પોહાપાય ગિયો, એને ચ્યાલ ગોળે પોડીન ગુળા દેના.”

ચ્યા પોહાય આખ્યા, “ઓ આબા, માયે પોરમેહેરા એને તો વિરૂદ પાપ કોઅલાં હેય. આંય તો પોહો આખાયાં લાયક બી નાંય હેતાવ.”

બાકી આબહાય ચ્યા નોકારાહાન આખ્યા, “તારાતુજ જાયન બોદહાકોઅતાં હારે ડોગલે લેય યા, એને મા પોહાલ પોવાડા. ચ્યા આંગળીમાય મુંદી એને ચ્યા પાગહામાય બૂટે પોવાડા. પાછે હારામાંય હારાં વાછડા માઆ. જેથી આપાં ખાજે એને ખુશી મોનાવજે. કાહાકા મા પોહો મોઅય ગિઅલો આતો, બાકી આમી તો જીવતો હેય! તો ટાકાય ગિઅલો આતો, બાકી આમી આપહાન તો સાપડી ગિયો!”

યાહાટી લોકહાય ખુશી મોનાવના શુરુ કોઅય દેના. કોલહાક સમયા પાછે, મોઠો પોહો રાનામાય કામ કોઈન ગોઓ યેનો. ચાય વાજત્રી એને નાચના આવાજ વોનાયો, એને નોવાય પામ્યો કા ઈ કાય ઓઅય રિઅલા હેય.”

જોવે મોઠા પોહાલ ખોબાર પોડી કા ચ્યા યાહાટી ખુશી મોનાવી રિઅલા હેય, કાહાકા ચ્યા બાહા ગોઓ યેય ગિઅલો આતો, તે તો બોજ ખીજવાય ગિયો, એને ગોઅમે નાંય યેનો. ચ્યા આબહાય બાઆ યેયન ચ્યાલ ચ્યાહાઆરે ખુશી મોનાવાંહાટી આખ્યા, બાકી ચ્યાય મોનાય કોઅય દેના.”

ચ્યા મોઠા પોહાય ચ્યા આબહાલ આખ્યા, “ય ઓલા વોરહામાય માયે તોહાટી મોન લાવીન કામ કોઅયાં! કોવેજ તો વાત નાં નાંય પાડી, બાકી તુંયે કોવેજ યોક હાની બોકડી બી નાંય દેની જે થી આંય મા આર્યાહાઆરે ખાય હોકું. બાકી તો યા પોહાય તો પોયહા ખારાબ કામ કોઅનામાય બોગાડી દેનલા હેય, એને જોવે તો યેનહો, તે ચ્યાહાટી ખુશી મોનાવાંહાટી તુંયે હારામાંય હારાં વાછડા માઆય ટાક્યાં!”

આબહાય જોવાબ દેનો, “ઓ મા પોહા, તું સદા મા આરે હેય, એને જીં કાય મા હેય, તીં બોદાં તોજ હેય. તો ટાકાય ગીઅલો આતો, બાકી આમી આપહાન સાપડી ગીઅલો હેય!”