1. ૦১. સરજન

એન રીતા મડે જી સરુઆત થઈ ઈશ્વર છ ડી એ મેં સૃષ્ટી ને એન મેનુ મડે ઉત્પન ક્યા. જડે પ્રીથવી ભનાંય તડે અંધારે નું ભરલ ને ખાલી વઈ.. હતે બ્યો કીંએ પણ ન વો. પણ ઈશ્વર જો આત્મા પાણી મથા હલ્ધો વો

તડે ઈશ્વર ચ્યા, “અજ્વારો થીએ. “ને અજ્વારો થયો. ને ઈશ્વર હી અજાવારો ડેઠા કે હી ખાસો આય ને એન્કે “ડી”ચ્યા. ઓનીને એનકે આંધારે નું અલગ ક્યાં ને એનકે “રાત” ચ્યા. ઈશ્વર સરજન જે પેલે ડી જો અજવારો ભનાંયા.

સરજન જે બ્યે ડી ઈશ્વર કોછયા ને પ્રીથવી મથા અંતરીક્સ ભનાંયા. ઓનીને આકાસ મથે જે પાણી કે હેઠા જે પાણી સે અલગ ક્યાં.

ત્ર્યો ડી, ઈશ્વર કોછયા ને પાણી કે કોરી ભૂમી સે અલગ ક્યા. ઓનીને ઉ કોરી ભૂમી કે “પ્રીથવી ચ્યાં ને પાણી કે “સમુન્ધર” ચ્યાં. ઈશ્વર ડેઠા કે ઇનીને જોકો સરજન ક્યાં આય ઈ ખાસો આય.

એન પોય ઈશ્વર ચ્યાં, “પ્રીથ્વી ગા, બજવારા ભકાલો ને ફર ઓગાય. ને એડોજ થ્યો. ઈશ્વર ડેઠા કે ઓનીને જોકો સરજન ક્યા આય ઈ ખાસો આય.

ને સરજન જે ચોથે ડી, ઈશ્વર કોછ્યા ને સુરજ, ચંધર ને તારા ભનાયા. જેસે ઈ પ્રીથ્વી તે અજવારો ડીએ ને રાત ને ડી કે અલગ કરીએ. ઈશ્વર ડેઠા કે ઓનીને જોકો સરજન ક્યા આય ઈ ખાસો આય.

પંજ મેં ડી, ઈશ્વર કોછ્યા ને મડે જનાવરું જોકો પાણી મેં તરેતા ઈ ભનાયા. ઈશ્વર ડેઠા કે એનીને જોકો સરજન ક્યા આય ઈ ખાસો આય. ઈશ્વર ઓનીકે આસીરવાધ ડના.

સરજન જે છઠે ડી ઈશ્વર , “પ્રીથવી મથે જે મડે જનાવરું કે ભનાયા . “ ને ઈશ્વર જેડો ચ્યા વા એનજ પરમાણે થ્યો. કતરાંક પાલતું જનાવરું, કતરાક પેટ સે હલેવારા ને કતરાક જંગલી જનાવરું વા. ઈશ્વર ડેઠા કે આય ઈ ખાસો આય.

ને ઈશ્વર ચ્યાં, “ અચો પાં પેન્ઢ જે સરુપ ને પરતીમાં પરમાણે માડુ કે ભનાયો. ઉ પ્રીથ્વી મથા ને મડે જનાવરુ મથા અમલ હલાયે.”

ઈશ્વર મટ્ટી ગન્યા, ને ઇનસે માડુ જો આકાર ડના, ને એન મેં ઓનીને જીવન જો સાં વધા. હી માડુ જો નાં આધમ વો. ઈશ્વર એધન ભગીચો ભનાયા. જતે આધમ રઈ સકે, ને એનકે ઉ મડે જી સંભાર ગને લા રખ્યા.

ભગીચે જે વિચમેં ઈશ્વર બ ખાસ જાડ ઓગાયા – જીવન જો જાડ ને ખાસો ને ભોછડો જાણેજો જાડ. ઈશ્વર આધમ કે ચ્યાં કે ઈ ભગીચે મેં જે જાડ જો ફર ખાઈ સકેતો ફકત ખાસો ને ભોછડો જાણે જે જાડ જો ફર ખાઈ સકે નતો. જ ઈ હી જાડ જો ફર ખેન્ધો ત ઈ મરી વેન્ધો

તડે ઈશ્વર ચ્યાં, “માડુ હેકલો રે ઈ ખાસો નાય”. પણ જનાવરું મેંનું કો પણ આધમ જો મધધગાર ભની સક્યો ન.

એતરે ઈશ્વર આધમ કે વડી નીન્ધર મેં વધા એનજી પસલી મેં નું હકડી ગન્યા, ને એનજી હકડી બાઈમાડુ ભનાઇ. ને એનકે ઈ આધમ વટે ગની આયા.

ને જડે આધમ એનકે નેરે, તડે ચેં, “ આખર હી હકડી મું જેડી આય. ઈ એનકે નારી ચેં, કોલાય કે એ નર મેનુ આવઈ વઈ. એતરે લા માડું પેન્ઢ જે માં પે કે છડી ડીન્ધો ને એન જી ઘરવારી ભેરો હકડી કાયા થીન્ધો.

ઈશ્વર માડુ ને બાઈમાડું કે પેન્ઢ જે સરૂપ મેં ભનાયા. ઓનીને એનીકે આસીરવાધ ડના ને ચ્યાં, આંકે ગચ મડે પોત્તર ને ઓનીજા પોત્તર થીએ ને સજી પ્રીથવી કે ભરી ડયો, ને ઈશ્વર ડેઠા કે ઇનીને જોકો ભનાયા ઈ બોરો ખાસો વો ને ઈ બોરા રાજી થ્યા. હી મડે સરજન છ ડી એ મેં ભન્યો.

જડે સતમો ડી આયો તડે ઈશ્વર ઓનીજો કમ પૂરો ક્યા. હી ડી ઈશ્વર ઓનીજે મડે કમે નું આરામ ગન્યા. ઓનીને સતમે ડી કે આસીરવાધ ડના ને એન કે પવીતર ઠેરાયા કોલાય કે હી ડી ઓનીને મડે કમેં નું આરામ ગન્યા. એન રીતા ઈશ્વર સૃષ્ટી ને એનમેં જોકો આય મણીજો સરજન ક્યા