2. ૦૨. ધોનીયા મેં પાપ ધાખલ

ઈશ્વર ઓની લા ભનાયલ વાડી મેં આધમ ને એન જી ઘરવારી આનંધ સે રોન્ધા વા. ઈ બોય મેં નું કો પણ લુંગરા પેરધા ન વા, ને એનસે એની કે કો સરમ લગધી ન વઈ. કોલાય કે ધોનીયા મેં પાપ ન વો. ઉ રોજે રોજ ઈશ્વર ભેરા વાડી મેં હલ્ધે ગાલ્યું કેન્ધા વા.

પણ વાડી મેં હકડો કપટી સપ વો. ઈ બાઈમાંડું કે પુછે કે કુરો ઈશ્વર સચે આંકે એડો ચ્યા આય, કે વાડી જે મડે જાડ જો ફર આંકે ન ખેણો.

બાઈમાડું જભાભ ડને, ઈશ્વર અસાંકે ચ્યા આય, કે અસીં મડે જાડ જા ફર ખાઈ સકોતા. ફકત ખાસો ભોછડો જાણે જે જાડ જો ફર “ઈશ્વર અસાંકે ચ્યાં આય “જ આઈ હી ફર ખેન્ધા ક છબધા ત આંઈ મરી વેન્ધા.

સપ બાઈમાડું કે જભાભ ડને “હી સચો નાય. આંઈ નઈ મરો” ઈશ્વર જાણેતા કે આઈ ખેન્ધા ઓન જ પલ આઈ ઈશ્વર જેડા ખાસો ભોછડો જાણે વારા થઇ વેન્ધા.

બાઈમાડું નેરે ફર ખાધેલા ખાસો, ને નેરે મેં લાટ આય. ઈ પણ ગનાની ભનેલા મંગધી વઈ, એતરે ઈ હકડો ફર તોડે ને ખાધે. તે પોય એનજો ઘરવારો જોકો એન ભેરો વો એનકે પણ ખાધેલા ડને ને હી પણ ઈ ખાધે.

તેર જ ઓનીજી અખ્યું ખુલી વઈ ને ઈ ડેઠા કે ઉ નાગા આય. ઓનીને જાડ જા પન હકડે બ ભેરા સીભી ને લુગરા ભનાય ને પેન્ઢ જી કાયા કે ઢંકે જી કોસીસ ક્યા.

તડે માંડું ને એન જી ઘરવારી વાડી મેં હલધે ઈશ્વર જો અવાજ સોણ્યા. ઉ બોય ઈશ્વર સે લકી વ્યા. ને ઈશ્વર માંડું કે ચ્યાં, તું કતે અયેં? “આધમ ચેં. “આંઉ વાડી મેં આંજે હલે જો અવાજ સોણ્યો, ને એતરે આંઉ ધરજી વ્યો, કોલાય કે આંઉ નાગો વો. “એતરે આંઉ લકી વ્યો.

તડે ઈશ્વર પુછે તોકે કેર ચેં કે તું નાગો અયેં? જન જાડ જો ફર ખાધેજી આંઉ તોકે મના કઈ વઈ ઈ તું ખાધે આય કુરો? “માંડું ચેં મું ભેરા રે લા જકો બાઈમાડું આઈ મુકે ડના વા ઈ મુકે ફર ડને. તડે ઈશ્વર બાઈમાડું કે પૂછે, હી તું કુરો કે અયેં? તડે બાઈમાડું જભાભ ડને “સપ મુકે ધુતી વ્યો

ઈશ્વર સપ કે ચ્યાં, તું સાપીત અયેં. તું પેટનું હલીને ને મટ્ટી ખેને. તોજી ને બાઈમાડું વીચમે ને તોજા બચ્ચા ને એનજા બચ્ચે જી વીચ મેં આંઉ વેર કરાઈન્ધો. બાઈમાડું જો વન્સ તોજો મથો ચચરધો ને તું એનજી એડી ચચરીને.

તે પોય ઈશ્વર બાઈમાડું કે ચ્યાં, કે તું ડોખ મેં બચો જણીને. ને તુ તોજે ઘરવારે જે વસ મેં રોને ને ઈ તો મથા હક જમાઈન્ધો

ઈશ્વર માંડું કે ચ્યાં તું તોજી ઘરવારી જી ગાલ મને ને મુંજી આગયા કે તોડે અયેં. હાણે ભુમી સાપીત થઇ આય ને તોકે ખાધેજો ઓગાય લા આકરી મેનત કેણી ખપ્ધી. ને તું મરધો ને તોજી કાયા વરી મટ્ટી મેં મલી વેન્ધી. ઉ માંડું પેન્ઢ જી ઘરવારી જો નાલો હવા એતરે “જીરી” રખે કીં કે ઉ મડે જીરે જી માં વઈ ને ઈશ્વર આધમ ને હવા કે જનાવરે જે ચમ જા લુગરા પેરાયા

તડે ઈશ્વર ચ્યાં, “નેરો માંડું પાં મેનું હકડે જેડો ખાસો ને ભોછ્ડો જાણે વારો થ્યો આય. ઓનીકે જીવન જે જાડ જો ફર ખાધે લા ડીણો ખપે ન, કતેક ઉ હમેસ જીરા રે. “એતરે ઈશ્વર જાડ જી વાર કે સાચવે લા ધાખલ થે જે ધરવાજે મથા સરગડુતે કે રખ્યા કતેક ઉ જીવન જે જાડ જે ફર મેનું ખાય.