3. ૦૩. જલપ્રલય

ગચ લમે વખત પોય માડુ ધોનીયા મેં જીવ્ધા વા. ઉ મડે કુંડા ને જંગલી ભની વ્યા વા. ઈ એતરો કુડો વો કે ઈશ્વર નક્કી ક્યા કે ઈ સજી ધોનીયા જો જળપ્રલય સે નાસ કેન્ધા.

પણ નુહ કે ઈશ્વર જી કિરપા મલઈ. ઈ કુડે માડુ એ ભેરો સચાઈ સે રે વારો ન્યાઈ માંડું વો. ઈશ્વર જોકો જળપ્રલય હલાયેલા મંગ્ધા વા ઈ યોજના ઓનીને નુહ કે વતાયા. ઓનીને નુહ કે હકડો વડો વાણ ભનાય જો ચ્યાં.

ઈશ્વર નુહ કે ૧૪૦ વરસાધ ટર લમો, ૨૩ વરસાધ ટર ચોડાઈ મેં, ૧૩.૫ વરસાધ ટર ઉંચો વાણ ભનાય જો ચ્યાં. નુહ કે લકડે મેનું ભનાય જો ચેં મેં આયો ને એનકે ત્રે માડ, ગચ મડે ઓયડા,છત ને બારી વારો ભનાયજો ચેં મેં આયો. વાણ જળપ્રલય જે ટેમ તે નુહ, એનજે કોટમ ને મડે જનાવરે કે ભચાઈન્ધો

નુહ ઈશ્વર જી આગના મને ઈ ને એનજા ત્રે પોતર ઈશ્વર જન પરમાણે ચ્યાં વા એનજ રીતા વાણ બન્ધે. હી વાણ ભનાય મેં ઓનીકે ગચ મડે વરે લગ્યા કોલાય કે ઈ બોરો વડો વો. નુહ મણી કે અચેવારે જળપ્રલય સે ચેતવણી ડને, ને ઈશ્વર કોરા વરે જો ચઈ.પણ ઉ એનજો મન્યા ન.

ઈશ્વર નુહ ને એનજે કોટમ કે પેન્ઢ લા તીં જ જનાવરે લા ખપે એતરો ખાધેજો ભેરો કરેજી આગના ડના. જડે મડે તૈયાર થઇ વ્યો. ઈશ્વર નુહ કે ચ્યાં કે ટેમ પૂરો થઇ વ્યો આય કે તું તોજી ઘરવારી,તોજ ત્રે પોત્તર ને ઓનીજી ત્રે ઘરવારીઉ વાણમેં મન્જારા અચી વને – મડે મલી ને અઠ જેણા

ઈશ્વર મડે જનાવરે મેં નું ને પંખી એ મેં નું નર ને નારી ને પંખીએ કે નુહ વટે હલાયા કે જેસે ઉ વાણ મંજારા વને ને જળપ્રલય સે ભચી વને. ઈશ્વર ભાલીધાન લા જેં જો વાવર થઇ સકે એડા મડે જનાવરે મેનું સત નર ને સત માધા કે હલાયા. જડે ઉ મડે વાણ મેં ચડી વ્યા તડે ઈશ્વર ધરવાજો ભન્ધ ક્યા.

તે પોય વરસાધ , વરસાધ ને બસ વરસાધ જી સરુઆત થઇ. ચાલી ડી ને ચાલી રાત ખમે વગર વરસાધ પ્યો. જમીન મેનુ પાણી નકરેલા લગો. સજી ધોનીયા ને એનમેં નું મડે પાણી સે ઢકી વ્યો, તેં સુધી કે વડા ડુંગર પણ

જોકો માંડું ને જનાવરું વાણ મંજારા વા એન સવા જોકો પણ કોરી જમીન મથા વો ઉ મડે જો નાસ થઇ વ્યો. વાણ પાણી મથા તરે લા લગો ને જોકો એન મંજારા વો એન કે ડુભ્ધે ભચાય ગને

વરસાધ જા પાણી ભન્ધ થે પોય, વાણ પંજ મેણે સુધી તરધો રયો. ને હી ટેમ ધરમ્યાન પાણી હેઠા ઓતરેજી સરુઆત થઇ. હકડો ડી વાણ ડુંગર જી ચુંટી મથા ઓભી રયો, પણ ધોનીયા અયાં પણ પાણી સે ભરલ વઈ. ત્રે મેણે પોય ડુંગર જી ચુંટી ડસાણી

ચાલી ડી પોય, નુહ કાગડે કે બારા હલાય, જેસે એનકે ખભર પે કે પાણી સોકાય વ્યા આય કે ન. કાગડો કોરે પટ લા હતેહોતે ઓડ્યો, પણ એન કે કોઈ જગા મલી ન

તે પોય નુહ કભૂતર કે હલાય. પણ એન કે પણ કોરી જમીન મલી ન એતરે ઈ નુહ વટે પાછો આયો. હકડે અઠવારીયે પોય ઈ કભુતર કે પાછો હલાય. ને ઈ જૈતુન જો પન ગની ને પાછો આયો. પાણી ઓછો થે લા લગો ને વનસ્પતી પાછી ઉગેલા લગી.

નુહ બ્યો હકડો અઠવારીયો વાટ નેરે ને કભૂતર કે ત્રઈ ફેરા હલાય. એન ટેમ, એન કે આરામ કરે જી જગા મલી ને ઈ પાછો આયો ન, પાણી સોકેલા લગા.

બ મેણે પોય ઈશ્વર નુહ કે ચ્યાં, “તું ને તોજો કોટમ ને મડે જનાવરું વાણ છડી ને વનો. તોકે જજા પોત્તર ને નાતી પોતા થીએ ને પ્રીથવી કે ભરી ડયો. એતરે નુહ ને એન જો કોટમ વાણ મેનુ બારા આયા.

વાણ મેનુ બારા અચે પોય નુહ વેધી ભનાય ને મણી પરકાર જા જનાવરુ જેં જો વાવર ભલીધાન લા કરી સકાન્ધો વો એન જો ભલીધાન કઈ. ઈશ્વર ભલીધાન સે રાજી થ્યા ને નુહ ને એન જે કોટમ કે આસીરવાધ ડના

ઈશ્વર ચ્યાં “હાણે આંઉ કેનીએ માંડું જોકો કુડાઈ કરીએતા એનલા કરે ને પ્રીથવી કે સરાપ નઈ ડીઆં, ને જળપ્રલય સે ધોનીયા જો નાસ નઈ કરીઆં. જ કે માડુ ઓનીજે નન્ઢે નું જ પાપી આય.”

એતરે લા ઈશ્વર પેન્ઢ જે વચન જે નીસાની લા પેલવેલો મેગધનુસ ભનાયા. મણી ટેમ તે જડે મેગધનુસ આકાશ મેં ડસાયતો, તડે ઈશ્વર પેન્ઢ ડનલ વચન કે જાધ કરેતા ને એન જ રીતા ઓનીજા લોક.