14. ૧૪. રેણ મેં ભટકણુ

ઈશ્વર ઓનીજે કરાર જે ભાગ મેં જ કો નીમ ઉ પારે એડી ઇન્છા રખધા વા ઈ ચે પોય ઓનીને સીનાઈ ડુંગર છ્ડ્યા. ઈશ્વર ઓનીકે વચન જો ડેસ જે કનાન ચોવાન્ધો વો એન કોરા ગની વને જો સરુ ક્યા. મેઘસ્થંભ કનાન કોરા અગીયા વેન્ધો વો ને ઉ એન પોઠીઆ વેન્ધા વા.

ઈશ્વર ઈભ્રાહીમ , ઇસાક ને યાકોબ કે વચન ડેના વા કે ઈ ઓનીજે વંસ કે ઉ વચન જો ડેસ ડીન્ધા, પણ હાણે ઓતે ગચ મડે ડેસ જાતી વસધી વઈ. ઓનીકે કનાની ચેં મેં અચીન્ધા વા. કનાની ઈશ્વર કે પુજધા ન વા ને ઓનીજી આગના મનધા ન વા. ઉ ખોટે ડેવ જી પુજા ને બઈ કુડી ચીજું કેન્ધા વા.

ઈશ્વર એજરાએલીએ કે ચ્યાં, “ આંકે વચન જે ડેસ મેં મડે ક્નાની સે છેટા રોણું. ઓની ભેરી સલા ન કેજા ને ઓની ભેરા વીયાં પણ ન કેજા. આંકે ઓનીજી મડે મુર્તી જો નાસ કેણો. જ આઈ મું જી આગના મેં નઈ રો ત આઈ મું જે ભધલે ઓનીજી મુર્તી જી પુજા કેન્ધા.”

જડે એજરાએલીઉ ક્નાન ડેસ જી સરહધ તે પુગા, મુસા બારો માંડું કે પસંધ કઈ. એજરાએલ જે મડે ગોત્ર મેં નું હકડો. ઈ ઉ માંડુંએ કે ઉ ડેસ જી બાતમી કઢે લા હલાય કે ઉ ડેસ કન જેડો આય ઉ નેરો. ઓનીકે ક્નાની જી બાતમી કઢે લા ચ્યાં કે ઉ બરુકા આય કે નબરા.

બારો માંડું ચાલી ડી લગી કનાન મેં ફીર્યા ને પોય ઉ પાછા આયા. ઉ લોક કે ચ્યાં, “ ડેસ જી જમીન ખાસી આય ને એનમેં ખાસો મોલ થીન્ધો.” પણ ઓની મેંજા ડો જાસુસ ચ્યાં કે, “ નગર જજો મજભુત આય ને માડુ જોરાવર આય! પાં એની મથે વાર કેન્ધા ત ઉ ચોક્કસ પાં કે હરાય છડધા ને મારી વેજ્ધા!”

તેર જ કાલેબ ને યહોસુઆ, બ્યા બ જાસુસ ચ્યાં, “ હી સચો આય કે ક્નાન જા માંડું વડા ને જોરાવર આય, પણ ચોક્કસ પાં એની કે હરાય સક્ધા! ઈશ્વર પાં લા લડાઈ કેન્ધા!”

પણ માંડું કાલેબ ને યહોસુઆ જો સોણે ન. ઉ મુસા ને ફારુન મથે ખારા થ્યા ને ચ્યાં, “ કોલાય તું અસાંકે હી ખતરનાક જગા તે ગની આયો અયેં? અસીં હતે લડાઈ મેં મરી વેનો ને અસાંજી બાયડીઉ ને છોરા ગુલામ ભને એન કના અસાંકે મીસર મેં જ રોણું ખપધો વો. માડુ મીસર મેં પાછા વને લા બ્યે અગુએ કે પસંધ કરે લા મંગ્ધા વા.

ઈશ્વર એન સે બોરા ખારા થ્યા ને મુલાકાત મન્ઢપ મેં આયા. ઈ ચ્યાં, આઈ મું જી આગના નાય મન્યા એતરે આંઈ મડે રેણ મેં ભટકધા. કાલેબ ને યહોસુઆ સવા, મડે જોકો વી વરે ને એનસે વડો આય ઉ મરધો ને કેની એ વચન જે ડેસ મેં ધાખલ થીન્ધો ન.

જડે માડુ હી સોણે તડે પેન્ઢ ક્યા ઉ પાપ સે ડોખી થ્યા. ઉ પેન્ઢ જા હથીઆર ખણે ને ક્નાન ડેસ મથે લડાઈ ક્યા. મુસા ઓની કે વેને જી નાં ચ્યાં , કોલાય કે ઈશ્વર ઓની ભેરા ન વા, પણ ઉ એનજો સોણે ન.

ઈશ્વર ઓની ભેરા હી લડાઈ મેં વ્યા ન. ને ઉ હારી વ્યા ને ઓનીમે નું ગચ મરી વ્યા. તડે એજરાએલી ક્નાન નું પાછા વર્યા ને ચાલી વરે લગી રેણ મેં ભાટકયા.

હી ચાલી વરેમેં જેમેં એજરાએલ જા લોક રેણ મેં ભાટક્યા ઉ ટેમ ઈશ્વર ઓનીકે ખાધે જો પુરો ક્યા. ઈ ઓનીકે માની જોકો માન્ના ચોવાયતી ઉ ડેના. ઈ લાવરી (જોકો નન્ઢી ચકલી જેડો પંખી વેતો) ઓનીજે તમ્ભુ વટે ગની આયા જેસે ઉ માંસ ખાઈ સકે. હી ટેમ ઈશ્વર ઓનીજા લુગડાં ને જોડા ગસાઈ ન વને એડોં ક્યા.

ઈશ્વર ઓનીલા ચમત્કાર ક્યા કે ઉ ક્પર મેં નું પાણી ડના. પણ ઈ મડે હુંણે છતાં, એજરાએલ જા લોક ઈશ્વર ને મુસા સામા કેચકેચ ક્યા. ત પણ ઈશ્વર ઈભ્રાહીમ , ઇસાક ને યાકોબ ભેરે પેન્ઢ જે વચન લા કાયમ રયા.

બાઈ ફેરા જડે એની વટે પાણી ન વો, ઈશ્વર મુસા કે ચ્યાં, “ક્પર કે ચોં પાણી બારા અચીન્ધો.” પણ મુસા મણી સામા ઈશ્વર જી આગના મને ન ને ક્પર કે ચેં જે ભધલે ઈ બ ફેરા કપર તે લઠ હણે. મણી માડુ લા ક્પર મેં નું પાણી નકરી આયો. પણ ઈશ્વર મુસા મથે ખારા થ્યા ને ચ્યાં, “તું વચન જે ડેસ મેં વેને ન.”

ચાલી વરે લગી એજરાએલી રેણ મેં ભાટકે તે પોય ઉ મડે જોકો ઈશ્વર જી આગના ન મન્યા મડે મરી વ્યા. તે પોય ઈશ્વર લોક કે વચન જે ડેસ જી સરહધ તે ગની આયા. મુસા હાણે ગચ ગેઢો થઇ વ્યો વો, એતરે ઈશ્વર યહોસુઆ કે લોક કે અગીયા ગની વનેલા ને એનજી મધધ કરેલા પસંધ ક્યા. ઈશ્વર મુસા કે વચન ડેના વા કે હકડો ડી ઈ મુસા જેડો પરબોધક હલાઈન્ધા.

તડે ઈશ્વર મુસા કે ચ્યાં કે તું ડુંગર જી ચુંટી મથે અચ જેસે તું વચન જો ડેસ નેરી સકે. મુસા વચન જો ડેસ નેરે, પણ ઈશ્વર એનકે એનમેં ધાખલ થે જી રજા ડના ન. તડે મુસા મરી વ્યો ને એજરાએલ જી પરજા ત્રી ડી લગી સોક ક્યા. યહોસુઆ ઓનીજો નયો આગેવાન ભન્યો. યહોસુઆ ખાસો આગેવાન વો કોલાય કે ઈ ઈશ્વર જી આગના મન્ધો વો.