32. ૩૨. ઇસુ હકડે ભોછડે આત્મા ચોટેલ કે ને હકડી ભીમાર બાઈકે સજો કરેતા.

હકડો ડી ઇસુ ને એનજા ચેલા હકડી હોડી મેં વઈ ને સમુન્ધર જી ઓન પાર હકડે મોલક મેં વ્યા જતે ગદરાની જા માડુ રોન્ધા વા.

જડે ઉ સમુન્ધર જી ઓન પાર પોગા, તડે હકડો ભોછડો આત્મા ચોંટલ માડુ ધોડધો ઓની વટે આયો.

હી માડુ એતરો બરુકો વો કે કોપણ એનકે કાભુ મેં રખી સગ્ધો ન વો. તે સુધી કે માડુ એનજા હથ ને પગ સંગર સે બધી રખધા વા, પણ ઈ એનકે તોડી વેજ્ધો વો.

હી માડુ ઉ મોલક જી કભર મેં રોન્ધો વો. હી માડુ રાત ડી રડીંઉ ક્ઢીન્ધો વો.ઈ લુગડાં ન પેરીન્ધો વો ને પાયણે સે પેન્ઢ કે ચીરીન્ધો વો.

જડે ઉ માડુ ઇસુ વટે આયો, તડે ઈ એન સામા પેન્ઢ જા ગુડા ખોડે ને છણી પ્યો. ઇસુ ઉ ભોછડે આત્મા કે ચ્યાં, “હી માડુ મેં નું નેકરી વન!”

ભોછડો આત્મા ચોટલ માડુ વડે સારા રડ કઢે, સર્વસક્તીમાન ઈશ્વર જા પોતર, ઇસુ, મું ભેરો તોકે કોરો કેણું આય? કેરપા કેઈ ને મું કે પીરા ન ડીજા!” તડે ઇસુ ભોછડે આત્માં કે પોછે, “તોજો નાલો કોરો આય?” ઉ જભાભ ડેને, મું જો નાલો ટોરો આય. કોજે અસીં ગચ મડે અયો. ( “ટોરો” રોમન લસ્કર મેં કેતરાક હજાર સીપાઈ જી ટોરી)

ભોછડી આત્માઉ ઇસુ કે વીનતી ક્યા કે “કેરપા કેઈ ને અસાંકે એન મોલક મેં નું બારા ન કઢો!” ઓતે મુર મેં ભેટ તે સુવરે જો હકડો વગ ચરધો વો. એતરે ભોછડી આત્માઉ ઇસુ કે વીનતી ક્યા કે “કેરપા કરે ને અસાંકે સુવરે જે ટોરે મેં હલાયો. ઇસુ ચ્યાં “વેનો!”

ભોછડી આત્માઉ ઉ માડુ મેં નું નેકરી ને સુવરે મેં હલ્યા વ્યા.સુવર ડુંગર જે ઢાર મથે નું હેઠા કોરા ધોડી ને સમુન્ધર મેં બોડી વ્યા. હી ટોરે મેં અનરાજે ૨૦૦૦ સુવર વા.

જકો સુવરે જી સંભાર કેઈ રયા વા ઓતે જોકો થ્યો ઈ મડે ડેઠા, ઉ નગર મેં હલ્યા વ્યા ને જકો એનીકે મલ્યા ઉ મડે કે જકો ઇસુ ક્યા વા ઈ મડે ચ્યાં. નગર મેં નું માડુ અચીએ ને ઉ માડુ કે ડેઠા જે મેં ભોછડો આત્મા રોન્ધો વો. ઈ લૂગડાં પેરે ને, સાંતી સે વેઠો વો ને હકડે ભરોભર માડુ વારે વેવાર કેન્ધો વો.

માડુ બોરા ધ્રેજી વ્યા ને ઇસુ કે ઓતે નું હલ્યા વેને જો ચ્યાં. એતરે ઇસુ હોડી મેં વેઠા ને વનેજી તૈયારી ક્યા. જકો માડુ મેં ભોછડી આત્માઉ વઈ, ઈ ઇસુ કે એની ભેરા વનેજી વીનતી કેં

પણ ઇસુ એનકે ચ્યાં, “ના” આંઉ ચાંતો કે તું ઘરે વન ને ઈશ્વર તો લા જોકો ક્યા આય, એનજો પેન્ઢ જે ભેરુ ને કોટમ કે ચોં કે કેડી રીતા એનીને તો મથે ડયા વતાયે અયેં.

એતરે ઉ માડુ ઓતે નું હલ્યો વ્યો ને મણી કે ઇસુ એન લા જકો કમ ક્યા વા ઈ ચઈ વતાય. જકો એનજી ગાલ સોણ્યા એની મણી કે અચરજ થ્યો.

ઇસુ સમુન્ધર જી બઈ કોરા પાછા હલ્યા વ્યા.જડે ઈ ઓતે પોગા, ત હકડો વડો ટોરો એનજે આજુભાજુ ભેરો થ્યો ને માડુ એન મથે છણધા વા. ટોરે મેં હકડી બાઈમાડું વઈ જેં કે બારો વરે નું આકરી લુઈ વોડે જી ભીમારી વી. ઈ પેન્ઢ જા મડે પઈસા હકીમ પોઠીઆ ખરચી ચોકઈ વી, કે જેસે એનકે ઉ સાજી કેઈ સકે,પણ કીં ફાયધો થે જે ભધલે એનજી ભીમારી મેં સેલારો થીન્ધો વ્યો.

ઈ સોણે વે કે ઇસુ ગચ ભીમાર માડુ કે સજા ક્યા આય ને ઈ પેન્ઢ કે મન મેં ચેં, મું કે નક્કી વેસા આય કે જ આંઉ રોગે એનજે લુગડે કે છબ્ધી, ત પણ આંઉ સાજી થઇ વેન્ધી!” એતરે લા ઈ ઇસુ પોઠીઆ આવઈ ને ઈ એનજે જભે કે છબઈ. જેડો ઈ એનજે જભે કે છબઈ કે એન જો લુઈ વોડે જો ભન્ધ થઇ વ્યો!

ઇસુ કે તેરઈ મેં ખભર પઈ કે એન મેં નું સકતી નકરઇ આય. એતરે ઈ પોઠીઆ નેરે ને પોછે, મું કે કેર છબ્યો?”

ચેલા જભાભ ડેના, “આંજી ચો ફેર ટોરે મેં ગચ મડે માડુ આય. ને ઉ આં મથે છણેતા. આંઈ કોલાય પોછા ક્યા, મુંકે કેર છબ્યો?” ઉ બાઈમાડુ ધ્રા નું ધોબ્ધી આવીને એનજે પગે પેઇ ને તે પોય ઈ ઓનીકે વતાય કે ઈ કોરો કેં વે ને ઈ સાજી થઇ વઈ વી. ઇસુ એનકે ચેં, “તોજી સેરધા તોકે સજી કેં આય. સાંતી સે તું હલી વન.”