40. ૪૦. ઇસુ કે કરોસ તે જડી લાથે મેં આયા

ઇસુ જો ઠીઠોડો કેં પોય, સપાઈ એનીકે કરોસ તે જડી લાથે લા છેટે ખણી વ્યા. ઉ ઇસુ વટે જેં મથે ઉ મરે વારા વા ઉ કરોસ ખણાયાં.

સપાઈ ઇસુ કે “ખોપરી” નાલે જી જગા તે ખણી આયા ને એનીજે હથ ને પગ કરોસ મથે ખીલે સે જડી લાથા. પણ ઇસુ ચ્યાં, “હે પે, ઓનીકે માફ કયો, કોજે ઉ જ કો કેતા ઈ ઉ બોજે નતા. પીલાત આગના ડેને કે એનીજે મથે તે “યહુધીએ જો રાજા” એડો લેખલ તોમતનામો લગાય મેં અચે.

સપાઈ ઇસુ જે લુગડે લા ચીઠી ફોગાયા. જડે ઈ એડો ક્યા તડે હી ભવીસવાણી પુરી થઇ સે: “મુંજા લુગડાં ઈ મેન્જો મેંજ વેરાઈ ગેણા, ને મુંજે જભે લા ઉ ચીઠી વેધાં.”

ઇસુ કે બ ચોર જે વીચ મેં કરોસ તે જડી લાથે મેં આયા. એનમેં નું હકડો ઇસુ જી નીન્ધા કેન્ધો વો, પણ બ્યો ચેં, “કોરો તું પરમેશ્વર નું પણ ધરજે નતો? પાં ત ગોનેગાર અયોં, પ હી માડુ મેં ત કોઈ ડો નાય. પોય ઈ ઇસુ કે ચઈ, “કેરપા કેઈ ને, આંઈ આંજે રાજ મેં અચો તડે મુંકે યાધ કેજા.” ઇસુ એનકે જભાભ ડેના, અજ તું મું ભેરો સરગલોક મેં હુંને.”

યહુધી યાજક ને બયા માડુ જકો ટોરે મેં વા ઉ ઈસુ જો ઠીઠોડો કેન્ધા વા. ઉ ઇસુ કે ચ્યાં, “જ તું ઈશ્વર જો પોત્તર અયેં ત કરોસ મથે નું હેઠા ઓતરી અચ ને પેન્ઢ કે ભચાય ગન. પોય અસીં તો મથે વેસ્વાસ કેન્ધા.”

તડે બપોર જે ટાણે સજે ડેસ મેં અંધારો થઇ વ્યો. બપોર જે ૩વગે સુધે અંધારો થઇ વ્યો.

ઇસુ વડી સારા રડ કઢ્યા, “પુરો થયો” પે, આંઉ મુંજો આત્મા આંજે હથ મેં ડીઆંતો. તડે ઈ મથો નમાય ને પેન્ઢ જો જીવ ડેઇ ડેના. જડે એનીજી મોત થઇ, તડે ધરા ધોબઈ, ને મંધીર જો વડો પડધો જકો ઈશ્વર જી હાજરી સે ધાર કેન્ધો વો ઉ મથે નું હેઠા તઈ બ ભર મેં ફાટી વ્યો.

પેન્ઢ જી મોત સે ઇસુ માનવજાત કે ઈશ્વર વટે અચે જો મારગ ખોલી વેધાં. જકો સીપાઈ ઇસુ જી ચોકી કેન્ધા વો ઈ હી મડે નેરે ને ચેં “નક્કી, ઈ નીરધોસ વા. ઈ ઈશ્વર જા પોત્તર વા.”

તડે યુસફ ને નીકોદેમસ નાલે જા બ યહુધી ક જકો વેસ્વાસ કેન્ધા વા ક ઇસુ ઈ જ ખ્રીસ્ત આય, ઉ પીલાત વટે ઇસુ જે મોડધે કે મંગે. ઉ એનજે મોડધે કે લુગડે મેં વીંટી લાથે ને ક્પર મેં ખોધે મેં અચલ કભર મેં રખ્યા. પોય ઉ કેભર ભન્ધ કરે લા હકડો વડો પાયણો રોડાએ ડેના.