1. ૦১. સરજન

એન રીતા મડે જી સરુઆત થઈ પરમેશ્વર છ ડી એ મેં સૃષ્ટી ને એન મેનુ મડે ઉત્પન ક્યા. જડે પ્રીથવી ભનાંય તડે અંધારે નું ભરલ ને ખાલી વઈ.. હતે બ્યો કીંએ પણ ન વો. પણ પરમેશ્વર જો આત્મા પાણી મથા હલ્ધો વો

તડે પરમેશ્વર ચ્યા, “અજ્વારો થીએ. “ને અજ્વારો થયો. ને પરમેશ્વર હી અજાવારો નેર્યા કે હી ખાસો આય ને એનકે “ડી” ચ્યા. એનીને એનકે આંધારે નું અલગ ક્યાં ને એનકે “રાત” ચ્યા. પરમેશ્વર સરજન જે પેલે ડી અજવારો ભનાંયા.

સરજન જે બ્યે ડી પરમેશ્વર કોછયા ને પ્રીથવી મથા આકાસ ભનાંયા.એનીને આકાસ કે મથે જે પાણી સે ને હેઠા જે પાણી સે અલગ ક્યાં.

ત્ર્યો ડી, પરમેશ્વર કોછયા ને પાણી કે કોરી ભુમી સે અલગ ક્યા. એનીને ઉ કોરી ભુમી કે “પ્રીથવી ચ્યાં ને પાણી કે “સમુન્ધર” ચ્યાં. પરમેશ્વર નેર્યા કે એનીને જોકો સરજન ક્યાં આય ઈ ખાસો આય.

એન પોય પરમેશ્વર ચ્યાં, “પ્રીથ્વી ગા, બજવારા ભકાલો ને ફર ઓગાય. ને એડોજ થ્યો. પરમેશ્વર નેર્યા કે એનીને જોકો સરજન ક્યા આય ઈ ખાસો આય.

ને સરજન જે ચોથે ડી, પરમેશ્વર કોછ્યા ને સુરજ, ચંધર ને તારા ભનાયા. જેસે ઈ પ્રીથ્વી તે અજવારો ડીએ ને રાત ને ડી કે અલગ કરીએ. પરમેશ્વર નેર્યા કે એનીને જોકો સરજન ક્યા આય ઈ ખાસો આય.

પંજ મેં ડી, પરમેશ્વર કોછ્યા ને મડે જનાવર જોકો પાણી મેં તરેતા ઈ ભનાયા. પરમેશ્વર નેર્યા કે એનીને જોકો સરજન ક્યા આય ઈ ખાસો આય. પરમેશ્વર ઓનીકે આસીરવાધ ડના.

સરજન જે છઠે ડી પરમેશ્વર, “પ્રીથવી મથે જે મડે જનાવર કે ભનાયા . “ ને પરમેશ્વર જેડો ચ્યા વા એનજ પરમાણે થ્યો. કતરાંક પાલતું જનાવર, કતરાક પેટ સે હલેવારા ને કત્રાક જંગલી જનાવર વા. પરમેશ્વર નેર્યા કે આય ઈ ખાસો આય.

ને પરમેશ્વર ચ્યાં, “ અચો પાં પેન્ઢ જે સરુપ ને પરતીમાં પરમાણે માડુ કે ભનાયો. ઉ પ્રીથ્વી મથા ને મડે જનાવરુ મથા અમલ હલાયે.”

પરમેશ્વર થોરીક મટ્ટી ગન્યા, ને ઇનસે માળું જો આકાર ડના, ને એન મેં એનીને જીવન જો સાં વધા. હી માળું જો નાં આધમ વો. પરમેશ્વર એધન ભગીચો ભનાયા. જતે આધમ રઈ સકે, ને એનકે ઉ મડે જી સંભાર ગને લા રખ્યા.

ભગીચે જે વિચમેં પરમેશ્વર બ ખાસ જાડ ઓગાયા – જીવન જો જાડ ને ખાસો ને ભોછડો જાણેજો જાડ. પરમેશ્વર આધમ કે ચ્યાં કે ઈ ભગીચે મેં જે જાડ જો ફર ખાઈ સકેતો ફકત ખાસો ને ભોછડો જાણે જે જાડ જો ફર ખાઈ સકે નતો. જ ઈ હી જાડ જો ફર ખેન્ધો ત ઈ મરી વેન્ધો

તડે પરમેશ્વર ચ્યાં, “માડુ હેકલો રે ઈ ખાસો નાય”. પણ જનાવર મેં નું કો પણ આધમ જો મધધગાર ભની સક્યો ન.

એતરે પરમેશ્વર આધમ કે ગેરી નીન્ધર મેં વધા એનજી પસલી મેં નું હકડી ગન્યા, ને એનજી હકડી બાઈ ભનાઇ. ને એનકે ઈ આધમ વટે ગની આયા.

ને જડે આધમ એનકે નેરે, તડે ચેં, “ આખર હી હકડી મું જેડી આય. ઈ એનકે નારી ચેં, કોલાય કે ઈ નર મેં નુ આવઈ વઈ. એતરે લા માડું પેન્ઢ જે માં પે કે છડી ડીન્ધો ને એન જી ઘરવારી ભેરો હકડી કાયા થીન્ધો.

પરમેશ્વર માડુ ને બાઈમાડુ કે પેન્ઢ જે સરૂપ મેં ભનાયા. એનીને એનીકે આસીરવાધ ડના ને ચ્યાં, આંકે ગચ મડે પોત્તર ને ઓનીજા પોત્તર થીએ ને સજી પ્રીથવી કે ભરી ડયો, ને પરમેશ્વર નેર્યા કે ઇનીને જોકો ભનાયા ઈ બોરો ખાસો વો ને ઈ બોરા રાજી થ્યા. હી મડે સરજન છ ડી એ મેં ભન્યો.

જડે સતમો ડી આયો તડે પરમેશ્વર એનીજો કમ પુરો ક્યા. હી ડી પરમેશ્વર એનીજે મડે કમે નું આરામ ગન્યા. એનીને સતમે ડી કે આસીરવાધ ડના ને એનકે પવીતર ઠેરાયા કોલાય કે હી ડી એનીને મડે કમેં નું આરામ ગન્યા. એન રીતા પરમેશ્વર સૃષ્ટી ને એનમેં જોકો આય મણીજો સરજન ક્યા