2. ૦૨. ધોનીયા મેં પાપ ધાખલ

પરમેશ્વર ઓની લા ભનાયા વા ઉ વાડી મેં આધમ ને એન જી ઘરવારી આંનંધ સે રોન્ધા વા. ઈ બોય મેનુ કો પણ લુગરા પેરધા ન વા, ને ઇનસે એની કે કોઈ સરમ લગધી ન વઈ. કોલાય કે ધોનીયા મેં પાપ ન વો. ઉ રોજે રોજ પરમેશ્વર ભેરા વાડી મેં હલ્ધે ગાલ્યું કેન્ધા વા.

પણ વાડી મેં હકડો કપટી સપ વો. ઈ બાઈમાડુ કે પુછે કે કુરો પરમેશ્વર સચે આંકે એડો ચ્યા આય, કે વાડી જે મડે જાડ જો ફર આંકે ન ખેણો.

બાઈમાડુ જભાભ ડને, પરમેશ્વર અસાંકે ચ્યા આય, કે અસીં મડે જાડ જા ફર ખાઈ સકોતા ફકત ખાસો ભોછડો જાણે જે જાડ જો ફર “પરમેશ્વર અસાંકે ચ્યાં આય “જ આંઈ હી ફર ખેન્ધા ક છબધા ત આંઈ મરધા

સપ બાઈમાડુ કે જભાભ ડને “હી સચો નાય. આંઈ નઈ મરો” પરમેશ્વર જાણેતા કે આંઈ ખેન્ધા ઓન જ પલ આંઈ પરમેશ્વર જેડા ખાસો ભોછડો જાણે વારા થઇ વેન્ધા.

બાઈમાડુ નેરે ફર ખાધેલા ખાસો, ને નેરે મેં લાટ આય. ઈ પણ ગનાની ભનેલા મંગધી વઈ, એતરે ઈ હકડો ફર તોડે ને ખાધે. તે પોય એનજો ઘરવારો જોકો એન ભેરો વો એનકે પણ ખાધેલા ડને ને હી પણ ઈ ખાધે.

તેર જ ઓનીજી અખ્યું ખુલી વઈ ને ઈ નેર્યા કે ઉ નાગા આય. ઓનીને જાડ જ પન હકડે બ ભેરા સીભી ને લુગરા ભનાયજો ને પેન્ઢ જી કાયા કે ઢંકે જી કોસીસ ક્યા.

તડે માડુ ને એન જી ઘરવારી વાડી મેં હલધે પરમેશ્વરજો અવાજ સોણ્યા. ઉ બોય પરમેશ્વર સે લકી વ્યા. ને પરમેશ્વર માડુ કે ચ્યાં, તું કતે અયેં? “આધમ ચેં. “આંઉ વાડી મેં આંજે હલે જો અવાજ સોણ્યો, ને એતરે આંઉ ધરજી વ્યો, કોલાય કે આંઉ નાગો વો. “એતરે આંઉ લકી વ્યો.

તડે પરમેશ્વર પુછે તોકે કેર ચે કે તું નાગો અયેં? જન જાડ જો ફર ખાધેજી આંઉ તોકે મના કઈ વઈ ઈ તું ખાધે આય કુરો? “માડુ ચેં મું ભેરા રે લા જકો બાઈમાડુ આંઈ મુકે ડના વા ઈ મુકે ફર ડને. તડે પરમેશ્વર બાઈમાડુ કે પુછે , હી તું કુરો કે અયેં? તડે બાઈમાડુ જભાભ ડને “સપ મુકે ધુતી વ્યો

પરમેશ્વર સપ કે ચ્યાં, તું સાપીત અયેં. તું પેટનું હલીને ને મટ્ટી ખેને. તોજી ને બાઈમાડુ વિચમે ને તોજા બચ્ચા ને એનજા બચ્ચે જી વીચ મેં આંઉ વેર કરાઈન્ધો. બાઈમાડુ જો વંસ તોજો મથો ચચરધો ને તું એનજી એડી ચચરીને.

તે પોય પરમેશ્વર બાઈમાડુ કે ચ્યાં, કે તું ડોખ મેં બચ્ચો જણીને. ને તું તોજે ઘરવારે કે વસ મેં રોને ને ઈ તો મથા હક જમાઈન્ધો

પરમેશ્વર માડુ કે ચ્યાં તું તોજી ઘરવારી જી ગાલ મને ને મુંજી આગના કે તોડે અયેં. હાણે ભુમી સાપીત થઇ આય ને તોકે ખાધેજો ઓગાય લા આકરી મેનત કેણી ખપ્ધી. ને તું મરધો ને તોજી કાયા વરી મટ્ટી મેં મલી વેન્ધી. ઉ માડુ પેન્ઢ જી ઘરવારી જો નાલો હવા એતરે “જીરી” રખે કીં કે ઉ મડે જીરે જી માં વઈ ને પરમેશ્વર આધમ ને હવા કે જનાવરે જે ચમ જા લુગરા પેરાયા

તડે પરમેશ્વર ચ્યાં, “નેરો માડુ પાં મેનું હકડે જેડો ખાસો ને ભોછડો જાણે વારો થ્યો આય. ઓનીકે જીવન જે જાડ જો ફર ખેણો ડીણો ખપે ન, કતેક ઉ હમેસ જીરા રે. “એતરે પરમેશ્વર જાડ જી વાડ કે સાચવે લા ધાખલ થે જે ધરવાજે મથા સરગડુતે કે રખ્યા કતેક ઉ જીવન જે જાડ જે ફર મેંનું ખાય.