3. ૦૩. જલપ્રલય

ગચ લમે વખત પોય માડુ ધોનીયા મેં જીવધા વા. ઉ મડે કુડા ને જંગલી ભની વ્યા વા. ઈ એતરો કૂડો વો કે પરમેશ્વર નક્કી ક્યા કે ઈ સજી ધોનીયા જો જલ પ્રલય સે નાસ કરીન્ધા.

પણ નુહ કે પરમેશ્વર જી કેરપા મલી વઈ. ઈ દુષ્ટ માડુ એ ભેરો સચાઈ સે રે વારો ન્યાયી માડુ વો. પરમેશ્વર જોકો જલ પ્રલય હલાયેલા મંગ્ધા વા ઈ યોજના એનીને નુહ કે વતાયા.એનીને નુહ કે હકડો વડો વાણ ભનાય જો ચ્યાં.

પરમેશ્વર નુહ કે ૧૪૦ મીટર લમો, ૨૩ મીટર ચોડાઈ મેં, ૧૩.૫ મીટર ઉંચો વાણ ભનાય જો ચ્યાં. નુહ કે લકડે મેનું ભનાય જો ચેં મેં આયો ને એનકે ત્રે માડ, ગચ મડે ઓયડા,છત ને બારી વારો ભનાયજો ચેં મેં આયો. વાણ જલ પ્રલય જે ટેમ તે નુહ , એનજે કોટમ ને મડે જનાવરે કે ભચાઈન્ધો

નુહ પરમેશ્વર જી આગના મને ઈ ને એનજા ત્રે પોતર પરમેશ્વર જન પરમાણે ચ્યાં વા એનજ રીતા વાણ બન્ધે. હી વાણ ભનાય મેં ઓનીકે ગચ મડે વરે લગ્યા કોલાય કે ઈ બોરો વડો વો. નુહ મણી કે અચેવારે જલ પ્રલય સે ચેતવણી ડને, ને પરમેશ્વર કોરા ફીરે જો ચેં.પણ ઉ એનજો મન્યા ન.

પરમેશ્વર નુહ ને એનજે કોટમ કે પેન્ઢ લા તીં જ જનાવરે લા ખપે એતરો ખાધેજો ભેરો કરેજી આગના ડના. જડે મડે તૈયાર થઇ વ્યો. પરમેશ્વર નુહ કે ચ્યાં કે ટેમ પુરો થઇ વ્યો આય કે, તું તોજી ઘરવારી,તોજા ત્રે પોત્તર ને ઓનીજી ત્રે ઘરવારીઉ વાણમેં મંજારા અચી વને – મડે મલી ને અઠ જણા

પરમેશ્વર મડે જનાવરે મેંનું ને પંખી એ મેંનું નર ને નારી ને પંખીએ કે નુહ વટે હલાયા કે જેસે ઉ વાણ મેં મંજારા વને ને જલ પ્રલય સે ભચી વને. પરમેશ્વર ભલીધાન લા જેં જો વાવર થઇ સકે એડા મડે જનાવરે મેંનું સત નર ને સત માધા કે હલાયા. જડે ઉ મડે વાણ મેં ચડી વ્યા તડે પરમેશ્વર ધરવાજો ભન્ધ ક્યા.

તે પોય મીં, મીં ને બસ મીં જી સરુઆત થઇ. ચાલી ડી ને ચાલી રાત ખમે વગર મીં વઠો.ભુમી મેંનું પાણી નકરેલા લગો. સજી ધોનીયા ને એનમેં નું મડે પાણી સે ઢકી વ્યો, તે સુધી કે વડા ડુંગર પણ

જોકો માડુ ને જનાવર વાણ મંજારા વા એન સવા જ કો પણ કોરી ભુમી મથા વો ઉ મડે જો નાસ થઇ વ્યો. વાણ પાણી મથા તરે લા લગો ને જોકો એન મંજારા વો એન કે ડુભ્ધે ભચાય ગને

મીં જા પાણી ભન્ધ થે પોય, વાણ પંજ મેણે સુધી તરધો રયો. ને હી ટેમ પાણી હેઠા ઓતરેજી સરુઆત થઇ.હકડો ડી વાણ ડુંગર જી ચુંટી મથા ઓભી રયો, પણ ધોનીયા અયાં પણ પાણી સે ભરલ વઈ. ત્રે મેણે પોય ડુંગર જી ચુંટી ડસાણી

ચાલી ડી પોય, નુહ કાગડે કે બારા હલાય, જેસે એનકે ખભર પે કે પાણી સોકાય વ્યા આય કે ન. કાગડો કોરી ભુમી લા હતેહોતે ઓડ્યો, પણ એન કે કોઈ જગા મલી ન

તે પોય નુહ કબુતર કે હલાય. પણ એન કે પણ કોરી ભુમી મલી ન એતરે ઈ નુહ વટે પાછો આયો. હકડે અઠવારીયે પોય ઈ કબુતર કે પાછો હલાય. ને ઈ જૈતુન જો પન ગની ને પાછો આયો. પાણી ઓછો થે લા લગો ને વનસ્પતી પાછી ઉગેલા લગી.

નુહ બ્યો હકડો અઠવારીયો વાટ નેરે ને કબુતર કે ત્રઈ ફેરા હલાય. એન ટેમ, એન કે આરામ કરે જી જગા મલી ને ઈ પાછો આયો ન, પાણી સોકેલા લગા.

બ મેણે પોય પરમેશ્વર નુહ કે ચ્યાં, “તું ને તોજો કોટમ ને મડે જ જનાવરું વાણ છડી ને વનો. તોકે જજા પોત્તર ને નાતી પોતા થીએ ને પ્રીથવી કે ભરી ડયો. એતરે નુહ ને એન જો કોટમ વાણ મેં નું બારા આયા.

વાણ મેં નું બારા અચે પોય નુહ વેધી ભનાય ને મણી પરકાર જા જનાવરુ જેં જો વાવર ભલીધાન લા કરી સકાન્ધો વો એન જો ભલીધાન ક્યા. પરમેશ્વર ભલીધાન સે રાજી થ્યા ને નુહ ને એન જે કોટમ કે આસીરવાધ ડના

પરમેશ્વર ચ્યાં “હાણે આંઉ કેનીએ માડુ જોકો કુડાઈ કરીએતા એનલા કરે ને પ્રીથવી કે સરાપ નઈ ડીઆં, ને જલ પ્રલય સે ધોનીયા જો નાસ નઈ કરીઆં. જ કે માડુ ઓનીજે નન્ઢે નું જ પાપી આય.”

એતરે લા પરમેશ્વર પેન્ઢ જે વચન જે નીસાની લા પેલ વેલો મેગધનુસ ભનાયા.મણી ટેમ તે જડે મેગધનુસ આકાશ મેં ડસાયતો, તડે પરમેશ્વર પેન્ઢ ડનલ વચન કે જાધ કરેતા ને એન જ રીતા ઓનીજા લોક.