35. ૩૫. ડયાડુ પે જી વારતા

હકડો ડી ઇસુ કઇક વેરો ભેરો કેન્ધ્લ કે ને બ્યા પાપીએ કે બોધ ડેઇ રયા વા, જકો એન જો સોણે લા ભેરા થ્યા વા.

ઓતે કેતરાક ધરમ ગોરું વા. ઉ ડેઠા કે ઇસુ પાપી એ ભેરો ભાઈભન્ધ જેડો વેવાર કરેતા તડે ઉ મેન્જો મેંજ અવ્કા કઢે લા લગા. એતરે ઇસુ ઓનીકે હેકડી વારતા સોણાયા.

હેકડે માડુ કે બ પોત્તર વા. નન્ઢો પોત્તર પેન્ઢ જે પે કે ચેં, “પે, મેલ્કત જી મું જી પતી મું કે હેવરજ ડે!” તડે પે પેન્ઢ જી મેલ્કત પેન્ઢ જે બોય પોત્તરે વેચાં વેરાય ડને.

નન્ઢો પોત્તર તકડ સે એન વટે જકો વો મડે ભેરો કેઈ ને ગચ છેટે જે ડેસ મેં હલ્યો વ્યો ને પાપવારે જીવન મેં પેન્ઢ જી મેલ્કત વાવરી છડે.

પોય, જન ડેસ મેં નન્ઢો પોત્તર રોન્ધો વો ઓતે આકરો ડોકાર પ્યો.ને એન વટે ખાધો વેકાન્ધો ગેને લા પૈસા ન વા. એન કે ફકત સુવર જી સંભાર રખેજો કમ જુડ્યો. ઈ એતરો મડે ડોખી ને ભોખ્યો વો કે સુવર જકો ખાધા વા એનસે પેટ ભરે જી ઇન્છા થઇ.

“છેલે ભાકી, નન્ઢો પોત્તર પેન્ઢ કે ચેં, આંઉ હતે કોરો કરીઆંતો? મું જે પે જે મડે મોંલઈ વટે ખાધે લા ચીકાર આય. ને આંઉ ત હતે ભોખ પ્યો મરા. આંઉ મું જે પે વટે પાછો વેન્ધો ને એનજો હકડો મોલઇ ભની ને રોન્ધો.

છેલે ભાકી નન્ઢો પોત્તર વરી પેન્ઢ જે પે જે ઘરે વને લા તૈયાર થઈ વ્યો. જડે ઈ અના ઘર નું ગચ છેટે વો એતરે મેં એનજો પે એન કે ડેઠે ને એનકે એન મથે ડયા આવઈ. ઈ પેન્ઢ જે પોત્તર કોરા ધોડે ને એનકે બખ મેં ગેણે ને એનકે મેઠી ડેને.

પોત્તર ચેં, પે, આંઉ પરમેશ્વર સામું ને આં સામું પાપ કયો અયાં આંઉ આંજો પોત્તર ચોવાજે લાયક ન અયાં

પણ એન જો પે પેન્ઢ જે ચાકરે કે ચેં, ‘તકડ કયો ને ખાસા લુગડાં ગની અચો ને મુંજે પોત્તર કે પેરાયો.’ એનજી આંગર મેં વીંઢી પેરાયો ને પગ મેં જોડા પેરાયો. ને મણી નું મતારો વાછડો ગની ને કપો કે પાં જમણવાર કેઈ ને આનંધ ક્યો. કોજે હી મું જો પોત્તર મરી વ્યો વો પણ હાણે ઈ જીરો આય! ઈ વેનાઈ રયો વો, પણ હાણે ઈ જોડી વ્યો આય.

ને ઉ મડે આનંધ કે લા લગા. થોરેક ટેમ પોય, વડો પોત્તર ખેતર મેં નું કમ કેઈ ને ઘરે પાછો આયો. ઉ નચે ગાતે જો અવાજ સોણે ને એન કે અચરજ થઇ કે હી કોરો થઇ રયો આય.

જડે વડે પોત્તર કે ખભર પઈ કે નેન્ઢે પોત્તર જે ઘરે પાછા અચે જે કારણ ઉ આનંધ કેઈ રયા આય, તડે ઈ બોરો ખારો થઈ વ્યો ને ઘર મેં વેને લા રાજી ન વો. એન જો પે બારા અચી ને વીનતી કેં કે તું પણ અસાં ભેરો આનંધ કર. પણ ઉ નાં ચેઇ ડેને

વડો પોત્તર પેન્ઢ જે પે કે ચેં, ‘હેતરાં મડે વરે મેં આંઉ તો લા ગુલામ વારે કમ કયો અયાં. ને તોજી આગના હમેસ મનઈ આય. તીં છતાં મું જે ભેરુ એ ભેરો આનંધ કરે લા તું મું કે બકરી જો હકડો નેન્ઢો બચો પણ નાય ડને. પણ હી તોજો પોત્તર તોજી મેલ્કત પાપ વારે કમ મેં વાવરી છડે ને ઘરે પાછો આયો આય, ત તું એન લા મતારો વાછડો કપી છડે’

પે જભાભ ડેને, ‘મું જા પોત્તર, તું હમેસ મું ભેરો અયેં. ને જોકો મું જો ઈ મડે તોજો જ આય.’ ને હાણે પાં લા આનંધ કેણો ઈ ખાસો આય, કોજે હી તોજો ભા મરી વ્યો વો, ને હાણે જીરો થ્યો આય. ઈ વેનાઈ રયો વો, પણ હાણે જોડી આયો આય!”