7. ૦૭. પરમેશ્વર યાકુબ કે આસીરવાધ ડના.

બચ્ચા જીં જીં વડા થયા,યાકુબ ઘરે રેજો પસંદ કેન્ધો વો, પણ એસાવ કે સીકાર કરેજો પસંદ વો. રીબકા યાકુબ કે ચાગ કેન્ધી વઈ પણ ઇસાક એસાવ કે ચાગ કેન્ધો વો.

હકડો ડી, એસાવ સીકાર કરે ને ઘરે પાછો આયો, તડે એનકે બોરી ભોખ લગી. એસાવ યાકુબ કે ચેં, “તું ખાધો રન્ધે આય એનમેં નું થોરોક મુંકે ડે.” યાકુબ જભાભ ડને, “ પેલા તું મુંકે વડે પોત્તર વારે જા હક ડે.” એતરે એસાવ યાકુબ કે પેન્ઢ જા વડે પોત્તર વારા હક ડઈ ડને. તડે યાકુબ એનકે થોરોક ખાધે જો ડને.

ઇસાક એસાવ કે એનજો આસીરવાધ ડનેજી ઇન્છાં રખધો વો. પણ ઈ હીં કરે એન મોન્ધ રીબકા ને યાકુબ એનકે જાણે કે ઈ એસાવ આય એડો વેવાર કઈ ને ધૂતી ગન્યા. ઇસાક ગઢો વો ને ડસી સક્ધો ન વો. એતરે યાકુબ એસાવ જા લુગરા પેરી ગને ને પેન્ઢ જી નડી તે ને હથ મથા બકરી જો ચમ પેરી ગને.

યાકુબ ઇસાક વટે આયો ને ચેં, “આંઉ એસાવ અયાં.” આઉં તો વટે આયો અયાં કે તું મુંકે આસીરવાધ ડે.” જડે ઇસાક બકરી જે વાર કે છબે ને એનજે લુગરે જી વાસ ગને. ઈ વીચારે કે ઈ એસાવ કે આસીરવાધ ડઈ રયો આય.”

એસાવ યાકુબ કે નફરત કરે લા લગો કોલાય કે એનજા વડે પોત્તર વારા હક ને એનજો આસીરવાધ ચોરી ગને વે. એતરે ઈ યાકુબ કે પેન્ઢ જે પે જી મોત પોય મારી વધે જી જોજનાં ભનાય.

પણ રીબકા કે એસાવ જી હી જોજના જી ખભર પઈ. એતરે ઈ ને ઇસાક યાકુબ કે એનજે સગે વટે પર્યા રે લા હલાય ડને.

યાકુબ રીબકા જે સગે જે ઘરે ગચ વરે સુધી રયો. ઓન ટેમ મેં એનજા વીંઆં થ્યા ને બારો પોત્તર ને ધી થ્યા. પરમેશ્વર એનકે બોરો ધનવાન ભનાયા.

એન જે મોલક કનાન સે વી વરે પરયા રે પોય, યાકુબ એનજે કોટમ,એનજા નોકરને જનાવરે જે ટોરે ભેરો ઓતે પાછો વ્યો.

યાકુબ બોરો ધ્રા મેં વો કોલાય કે ઈ વીચારીન્ધો વો કે એસાવ એનકે અયાં પણ મારી વધે લા મંગેતો એતરે ઈ એસાવ લા ગચ મડે જનાવરે જા ટોરા બક્ષીસ મેં હલાય. નોકર હી જનાવરે કે એસાવ વટે ગની આયા વા, ઉ એનકે ચ્યાં, “તોજો દાસ યાકુબ તોકે હી જનાવરું ડેતો. હી પણ હતે હેવરજ અચી રયો આય.”

પણ એસાવ એનકે માફ કરી ડનો વો, ને ઈ બોય હકડે બોય કે નેરી ને બોરા રાજી થ્યા. તે પોય યાકુબ ક્નાન મેં સાંતી સે રયો. તડે ઇસાક મરી વ્યો ને યાકુબ ને એસાવ એન કે ધફ્નાય.જોકો કરાર જા વચન પરમેશ્વર અભરામ કે ડના વા ઈ હાણે ઇસાક પોય યાકુબ કે ડને મેં આયા.