2. જુગામાં પાપાચો પ્રવેશ

દેવાને તાંહચે સાઠીં બનાવની બેસ વાડીમાં આદમ ને તાચી બાઈલ ખુશીશીં રહત આશી.તાહેં કોનીં પણ કપડે ભરને નાહાં આશી ને તાંહશીં તાંહદય લાજ પણ નાંહા યેત આશી. કસા કાય જુગામાં પાપ નાહાં આશી.તે લોક કાયમ દેવાહારીં વાડીમાં ચાલત ને ગોઠ કરત આશી.

પણ વાડીમાં એક ખરાબ સાપ આશી. તાહેં બાઈલેદય સુદકરી કાય દેવાને નક્કી તુમદય અસાં આખી આહાય, કાય વાડીચે આખે ઝાડાચે ફળ તુમદય નાહા ખાંવચો.

બાઈલેં જવાબ ઓપી, "દેવાને હામદય આખી આહાય, કાય હામી આખે ઝાડાચે ફળ ખાહું શકોંવ પણ ખાલી બેસભૂંડો જાણોચે ઝાડાચો ફળ નાહાં ખાહું શકાય.’’ દેવાને હામદય આખી આહાય “જો તુમી યો ફળ ખાઇઝા અગર ટચ કરઝા તે તુમીં મરઝા.’’

સાપને બાઈલેદય જવાબ ઓપી, “યો ખરો નાહા, તુમી મરઝા નાહા” દેવ જાણત આહાય કાય તુમી ખાયઝા તેજ ટાઇમ તુમીં દેવાચે જશે બેસભૂંડો જાણનારે હોહું જાયઝા.

બાઈલેં નાંગીકાય ફળ ખાવચેસાઠી, બેસ ને નાંગવામાં બેસ આહાય. તી પણ બુધ્ધીવાળી બનોંમાગત આશી, તાંચેન તેહેં એક ફળ તોઢુંને ખાદ. તાચે મંગે તેહેં તેચો નોવરો જો તેચે હારીં આશી તાદય પણ ખાંવદય સાઠીં ઓપી ને તેહેં પણ તો ખાધ.

લગેંચ તાંહચે ડોળે ઉઘડીન ને તાહે નાંગી કાય તે નાગે આહાત, તાહેં પાનાંદય એકદુસરા હારીં સીવુંને કપડે બનાવોંચો ને પોતાચો આંગ ઝાપોંચી કોશીશ કરી.

તંય માણુસ ને તાચેબાઈલેં વાડીમાં ચાલત દેવાચો ગાજ આયકી. તે દોઘે દેવાશીં દપીન. ને દેવાને માણસાદય આખી, “તું કત આહાશ ?” આદમ ને આખી,“મંય વાડીમાં તુઝો ચાલોંચો અવાજ આયકી, ને તાંચેન મંય બીહીન, કસા કાય મંય નાગો આશી,” તાચેન મંય દપનો આહાંય.

તંય દેવાને સુદકરી “તુદય કોણેં આખી કાય તું નાગો આહાશ? જે ઝાડાચો ફળ ખાંવદય મંય તુદય નાં પાડની આશી તો તુંહે ખાદ આહાશ કાય?” માણુસને આખી માંઝે હારીંરહોં જી બાઈલ તુહેં માંદય દીનીં તેહેં માંદય ફળ દીન, તંય દેવાને બાઈલેદય સુદકરી, યો તુંહે કાય કરી આહાશ? તંય બાઈલેને જવાબ ઓપી “સાપ ને માંદય ઠઘી.”

દેવાને સાપાદય આખી, તું શાપિત આહાશ. તું પોટાખલ ચાલીશ ને ધૂળ ખાહીશ, તુઝે ને બાઈલેચે વચ્ચે ને તુઝે પોસાંચે ને તાચે પોસાંચે વચ્ચેમંય દુશ્મની કરવંય્દ. બાઈલેચો વંશજ તુઝો ટકલ ફોડય્દ ને તું તાચી એડી ફોડીશ.

તાચેમંગે દેવાને બાઈલેદય આખી, કાય તું દુઃખાશીં પોસાદય જલમ ઓફીશ ને તું તુઝે ધણીચે પ્રમાણે રહીશ, ને તો તુઝવર ધણીપણું કરય્દ.

દેવાને માણસાદય આખી તુંહે તુંઝે બાઈલેચી ગોઠ માંનુંને માંઝે આજ્ઞાચો નકાર કરી. આંતા જમીન શાપિત હોન આહાય ને તુદય અન્ન ઉપજ કરોં કડક મહેનત કરોં પડય્દ, તું મરીશ ને તુઝે આંગ આઝુન ધૂળમાં મીળું જાહીથ. તે માણસા ને પોતાચે બાઈલેચો નાંવ હવા એટલે “સજીવ” પાડી કશા કાય તિ આખે સજીવોંચીં આય્સ આસી, ને દેવાને આદમ ને હવાદય જનાવરાંચે કપડે ભરવી,

તંય દેવા ને આખી, “ નાંગા માણુસ આપણામાંચો એક જસો બેસભૂંડો જાણનારો હોન આહાય, તાંહદય જીવનચે ઝાડચો ફળ ખાંવદય ઓપોંચો નાંહા. કદાચ તે કાયમ જીવતે રહત. ” તાંચેન દેવાને આદમ ને હવાદય બેસ વાડીમાંશીં બાહેર કાઢું ઠોવી ને દેવાને ઝાડાચી વાડ સાચવોંદય માજ જાવંચે દરવાજા વર પરાક્રમી દૂતાંદય ઠોવી કદાચ તે જીવનચે ઝાડમાશીં ફળ ખાહીત.