33. ખેડૂતચી કાહની

એક દિસેં, ઈસુ દરિયાચે કાંઠાવર ઘણે માણસાંદય શિક્ષણ ઓપત આશી. તાદય આયકોંદય સાઠીં અલા ઘણાં લોક યીનાં આશી કાય ઈસુદય પાણીયાચે કાંઠાવર એક હોડીવર ચઢોં પડીન, યે સાઠીં કાય તાદય ગોઠ કરોં સાઠીં તથય પૂરી જગ્યા મીળું શકય. તો હોડીમાં બસુ જાવ ને લોકાંદય શિક્ષણ ઓપોં મંડીન.

ઈસુને યી કાહની આખી, “એક ખેડૂત બીં લાવોંદય જાવ. તો પોતાચે હાથાખલ બીં પયરત આશી, તંય કલેખાંડ બીં વાટેમાં પડીન ને ચીડે યાવને તે બીં ખાહું જાવ.

“દુસરે બીં ખડક વાળી જમીન વર પડીન, જથય થોડીકુજ માટી આશી. દગડવાળી માટીમાં બીં લગેંજ ઊંઘું નીઘીન, પણ તાંહચે મૂળ માટીમાં માંજ હુધી જાહું શકીન નાહાં. જંયદિસ નીઘીન ને ગરમી વધીન, તે રોંપ સુકું જાવ ને મરું જાવ."

“ને કલેખાંડ બીં કાંટાવાળે ઝાંખરામાં પડીન. તે બીં મટે હોંવદય મંડીન, પણ કાંટા-ઝાંખરાને દબાવું મેલી. છેલ્લે જે રોંપ કાંટાળે ઝાંખરામાં ઊંગને આશી તામાં કાંઈ પણ અન્ન ઉપજ હોન નાહા."

“દુસરે બીં બેસ જમીનવર પડીન. તે બીં વધીન ને તાંહખલ ૩૦,૬૦ ને ૧૦૦ ઘણો અન્ન ઉપજ હોન." “જાચે કાન આહાત તે આયકત!”

યે કાહનીને ચેલાંદય ગુંચવણમાં પાડી. તે સાઠીં ઈસુને સમઝાવી, ”બીં દેવાચો વચન આહાય. વાટ યો અસો માણુંસ આહાય જો દેવાચે વચનદય આયકત આહાય, પણ સમઝય નાહાં, ને ભૂત તે વચનદય તાચેશીં દુર કરત આહાય.

દગડવાળી જાગા અસે માણુંસ આહાત જે દેવાચે વચનદય આયકત આહાત, ને ખુશીશીં માનત આહાત. પણ જંય તે દુઃખ ને સતાવણી યેયતંય તે આઝુન પઢું જાત આહાત.

“કાંટાળી જાગા એક અસો માણુસ આહાય જો દેવાચે વચન આયકત આહાય, પણ જસો ટાઇમ હોત જાય, તશો ચિંતા, પૈસો ને જીવનચી ખુશી, દેવાચે સાઠીંચી તાચી માયાદય નાશ કરું દેત આહાય. જાચે કારણે, જો શિક્ષણ તેહેં આયકનો આશી તાદય ફળ યેય નાહા.”

“પણ બેસ, જાગા તો માણુસ આહાય જો દેવાચે વચનદય આયકત આહાય, તાવર વિશ્વાસ કરત આહાય, ને તો ફળ ઉપજ કરત આહાય.”