32. ઈસુ એક ભૂત લીપટને ને એક બીમાર બાઈલેદય બેસ કરય.

એક દિસ, ઈસુ ને તાચે ચેલે એક હોડીમાં બસુંને દરિયાચે દુસરે વાઠીંન એક દેશમાં જાવ જથય ગદરાનીચે લોક રહત આશી.

જંય તે દરિયાચે તાઠીન પહોંચીન, તંય એક ભૂત લીપટનો માણુસ ધાંવત તાંહચે પાસ યાવ.

યો માણુસ અલો તાકતવાળો આશી કાય કોની પણ તાદય કાબુમાં કરું શકત નાહાં આશી. તંય હુધી કાય લોક તાચે હાથને પાંહાંદય સાંકળી પણ બાંધત, પણ તો તાદય પણ તોઢું મેલત આશી.

યો માણુસ તે જગ્યાચે કબરોમાં રહત આશી. તો માણુસ રાત, દિસ આરડત આશી. તો કપડે ભરત નાહાં આશી ને દગડાખલ પોતાદય ઘાયલ કરત આશી.

જંય તો માણુસ ઈસુચે પાસ યાવ,તંય તો તાચે સામે પોતાચે માંડીયેવર પડીન. ઈસુને તે ભૂતાદય આખી, “યે માણસામાંશી નીઘુ જા!”

ભૂત લિપટનો માણુસ મટે અવાજખલ બોલીન, આખાંશીં મટે દેવાચે પોસા, ઈસુ, તું માઝપાંશીં કાય માગશ? કૃપા કરુંને માંદય દુઃખ નાખે દેશ!” તંય ઈસુને ભૂતાદય સુદકરી, “તુઝો નાંવ કાય આહાય?” તેહેં જવાબ ઓપી, “ માંઝો નાંવ સેના આહાય. કશા કાય હામીં ઘણે આહાંવ. (સેના “રોમન લશ્કરોમાં કલાખાંડ હજારોસૈનિકોંચી ટુકડી )

ભૂતાંહે ઈસુદય વિનંતી કરી કાય “કૃપા કરુંને હામદય યે જગ્યામાંશી બાહેર કાઢશ નાખે!” તથય નજીકુજ ડોગરાવર ડુકરાંચો ટોળો ચરત આશી, યે સાઠીંભુતાંહેં ઈસુદય આખી કાય “યે સાઠીં કૃપા કરુંને હામદય ડુકરાંચે ટોળામાં દવડ. ઈસુને આખી, “જાયા!”

ભૂત તે માણસામાંશીં નીઘુંને ડુકરામાં શીરાન. ડુકર ડોગરાચે હેલખંડી વરશીં બુડા ધાંવીન ને દરિયામાં બુડીન. યે કળપામાં લગભગ ૨૦૦૦ ડુકર આશી.

જે ડુકરાંચી દેખરેખ કરત આશી તથય તાંહેં જા હોન તાં આખાં નાંગી, તે ગાવાંમાં જાવ ને કોનીં તાંહદય મિળીન તે આખાંદય જાં કાંય ઈસુને કરનો આશી તો આખો આખી. ગાવાંમાશીં લોક યીહુંને તે માણસાદય નાંગીજામાં ભૂત રહત આશી. તો કપડે ભરુંને, આરામશીં બસનો આશી ને એક સાધારણ માણુસ જશો વ્યવહાર કરતઆશી.

લોક હજડ બીહું જાવ ને ઈસુદય તથયશીંજાંવદય આખી. તાચેન ઈસુ હોડીમાં બસીન ને જાંવચી તૈયારી કરી. જે માણસામાં પહલો ભૂત રહત આશી, તેહેં ઈસુહારીં જાંવચી વિનંતી કરી.

પણ ઈસુને તાદય આખી, “નાહાં, માઝી ઈચ્છા આહાય કાય તું ઘરા જા ને દેવાને જો તુઝે સાઠીં કરી આહાય, તાચે વિશે પોતાચે દોસ્તાર ને કુટુંબદય આખ, કાય કશેક રીતે તેહેં તુઝવર દયા કરી આહાય.

તાચેન તો માણુસ તથયશીં જાવ ને આખાંદય ઈસુને તાચે સાઠીં જાં કામ કરના આશી તાં આખું દાખવી. જો કોનીં તાચી કાહની આયકી તાંહદય નવાઈ લાગીન.

ઈસુ દરિયાચે દુસરે વાઠીન આઝુન જાવ. જંય તે તથય પહોંચીન, તે એક મટો કળપ તાચે આસપાસ ભેગો હોન ને તાવર ચઢાપડી કરત આશી. કળપામાં એક બાઈલ આશી જી બાર વરીસશીં એક લોહીવાચી બીમારીશીં પીડાત આશી. તેહેં પોતાચો આખો પૈસો દવાવર ખર્ચો કરનો આશી, કાય જાશીં તી તેદય બેસ કરું શકય, પણ તેચી હાલત વધારે ભૂંડી હોન.

તેહેં આયકનો કાય ઈસુને ઘણે બીમાર લોકાંદય બેસ કરનો આહાય ને તેહેં વિચારી, “માંદય પાકો વિશ્વાસ આહાય કાય જો મંય ખાલી તાચે કપડાદય ધરંય્દ, તંય મંય પણ બેસ હોય્દ!’’ યે સાઠીંતી ઈસુચે મગલાઠીન યાવ ને તાચે કપડાદય ધરી. જશો તી તાચે કપડાદય ધરી કાય તેચો ચાલુ માસિક બંધ હોહું જાવ!

ઈસુને લગેંજ જાનુંઘીદ કાય તાચેમાંશી સામર્થ્ય નીઘીન આહાય. યે સાઠીં તેહેં મગલાઠીન નાઘુંને સુદકરી, “માંદય કોણેં ધરી?”

ચેલાંહેં જવાબ ઓપી, “તુઝે ચારી વાઠીન કળપામાં ઘણાં લોક આહાત. ને તે તુઝવર ચઢાપડી કરત આહાત.. તુહેં કશા સુદકરી, માંદય કોને ધરી?’’ તી બાઈલ બિહત ને કાંપત ઈસુચે સામે માંડીયે પઢું જાવ. તાચે મંગે તેહેં તાદય દાખવી કાય તેહેં કાય કરનો આશી ને તી બેસ હોની આશી. ઈસુ ને તેદય આખી, “તુઝે વિશ્વાસ ને તુદય બેસ કરી આહાય. આરામશીં જા.”