2. ૦૨. જગતમાં પાપનો પ્રવેશ

પરમેશ્વરે તીયાહે હારુ બનોવલી સુંદર વાડી માં આદમ ને તાણી ડોહાડી આનંદથી રય થતે તેમાંથી કોયે ભી કપડે પોવેલે નાય હતે ને તેથી તીયાહા કાઇ શરમ પુણ નાય આવે થતી કારણ કા જગતમા ત્યાર પાપ નાય હતો તીયા હી વારવાર પરમેશ્વર હાથે વાડીમા ચાલે થતે ને વાત કરે થતે

પુણ વાડીમાં એક બાન્ડ સાપ રય થતો તેણે ડોહડી યે પુયછા કા પરમેશ્વરે હાચ્ચેજ તુમાં અહા આખેલા કા વાડી માને બધે ઝાડ ને ફળ નાય ખામને

ડોહડી યે જવાબ ઓયફો કા પરમેશ્વરે આમાં આખેલા કા આમુ બધે ઝાડને ફળ ખાઇ શકુ ખાલી એક ભલા ભુડા જાણુના ઝાડ ના ફળ તુમી ખાજા કા અડકી તો તુમી મરી જાજા

હાપે ડોહાડી યે જાવાબ ઓયફો કા તી હાચા નાય મેલે તુમી નાય મરા .પરમેશ્વ્રર જાણે તાય કા ખાજા તી જ ઘડીએ તુમી પરમેશ્વ્રર ના જહા ભલાભુંડા જાણનારે ઉય જાજા.

ડોહાડી એ હેયરા કા ફળ ખાવલાગ તે હાજા આહે ને હેરવામાં ભી હાજા આય તી પુણ હોશીયાર બનુ માગે હતી એટલે તેણે એક ફળ તોયડા ને ખાધા તે પછી તેણે તાણો હાથે રય થતો તીયા પુણ ખાવલાગ ઓયફા ને તેણે પુણ ખાધા

તરતજ તીયાહા ડોળા ઊઘડી ગુવા ને તીયા હી હેયરા કા આમુ નાગેજ આહુ તીયાહી પાંદડે એક દુસરા હાથે હીવી ને કપડે બનાવુનો ને શરીર ઢાકુનો કોશીશ કયરી

તેર માણુ ને તાણી ડોહાડી યે વાડીમા ચાલતા પરમેશ્વારાયો અવાજ આયકો ને બેવ પરમેશ્વારા થી બીય ને દબાય ને પરમેશ્વરે માણુવા આયખા તુ કા આય આદમે આયખા મે વાડીમાં તુણો ચાલુનો અવાજ આયકો એટલે મે બીનો કારણ કા મે નાગો હતો એટલે મે દબાય ગુવો

તેર પરમેશ્વરે પુયછા કા તુવા કુણે આયખા કાતુ નાગો આય જી ઝાડ વાયા ફળ ખાવલાગ મે તુવાના પાડેલી હતી તી તુવે ખાધા કા માણુ વે આયખા કા માણે હાથે રવલાગ હારુ ડોહાડી તુવે મા દેધેલી આય તેણે માં ફળ દેધા તેર પરમેશ્વારે ડોહાડી યે પુયછા કા તુવે ઇ કા કયરા તેર ડોહાડી યે જવાબ ઓયફો કા હાપે મા ઠયગી

પરમેશ્વરે હાપા આયખા તુ શાપીત આય તુ પટે ચાલી ને ધૂળ ખી તેણે ને ડોહાડી યે વચ્ચે ને તુણે પોહાયે ને તેણે પોહાયે વચ્ચે મે વેર કરવી ડોહાડીયો વંશજ તુણી ડોય છુદીને તુ તાણી એડી છુદી

તે પાથી પરમેશ્વરે ડોહાડીયે આયખા કા તુ દુ:ખે પોહા જનમ ઓફી ને તુ તેણે ધણી યે આધીન ઊવી ને તો તુણે પાર ધણી ને તો તુણે પાર ધણી પણા કરી

પરમેશ્વરે માણુવા આયખા તુવે તુણે પત્નીઇ વાત માની ને માણી આશા તોયડી હવે જમીન તુણે માટે શાપિત ઊની આહે ને તુણે ખામના ઊગાડુ ખોબ મેહનત કરવા પડી તુ મરી ને તુણા શરીર પાછા ધુળમાં મીળી જી તી માણુ વે પોતાઇ પત્નીયા નામ હવા એટલે સજીવ પાયડા કજે કા તી બધે સજીવાઇ માય હતી પરમેશ્વરે આદમ ને હવાયે જાનવરના ચામડા માંથી કપડે પોવાયડે

તેર પરમેશ્વરે આયખા હરે માણુ આપણામાંનો એક શરખો ભલા ભુંડા જાણવા વાળો ઊનો આય તીયાહા જીવનના ઝાડ ના ફણ ખાવા દેવા જોયે નાય. રખેને તો સદા જીવતો રય એટલે પરમેશ્વરે આદમને હવાયે સુંદર વાડીમાંથી બાર કાઢી મુયકે ને પરમેશ્વરે ઝાડ ની વાડ ને હાચવુલાગ પ્રવેશ બારણા આગળ પરાક્ર્મી દુતો હા થયવા રખને તીયે જીવનના ઝાડના ફળ ખાય.