1. ઉત્પતી

યે પરમાણે શુરવાતમાય પોરમેહેરાય બોદી વસ્તુહું ઉત્પતિ કોઅયી. ચ્યાયે છ: દિહહામાય દુનિયા એને જી કાય ચ્યામાય હેય ચ્યા બોદહા ઉત્પતિ કોઅયી. પોરમેહેરાકોય બોનાવલી દોરતી રચના પાછે તી આંદારા એને ખાલી આતી, કાહાકા પોરમેહેરાય ચ્યામાય કોઅહીજ વસ્તુ નાંય બોનાવલી આતી. બાકી પોરમેહેરા આત્મા પાઅયાવોય આલતો આતો.

પાછે પોરમેહેરે આખ્યાં, “ઉજવાડો બોનીજો.” એને ઉજવાડો બોન્યો. એને પોરમેહેરે ચ્યા ઉજવાડાલ એઅયા કા તો હારો હેય એને ચ્યાલ “દિહી” આખ્યાં. એને ચ્યાય ચ્યાલ આંદારાહીને જુદા કોઅયા ચ્યાલ “રાત” આખી. પોરમેહેરે ઉત્પતી પેલ્લે દિહી ઉજવાડો બોનાડયો.

ઉત્પતી કોઅના બિજે દિહી પોરમેહેરે આખ્યા, “પાઅયાવોય યોક અંતર ઓઅય જાય.” એને અંતર ઓઅય ગિયા. પોરમેહેરાય ચ્યા અંતરાલ “આકાશ” આખ્યા.

તીજે દિહી પોરમેહેરે આખ્યા, “પાઆય યોકા જાગાવોય યોખઠા ઓઅય જાય એને કોઅડી જમીન દેખાયાં લાગે.” ચ્યાય ચ્યે કોઅડ્યે જમિનીલ “દોરતી” આખી એને પાઅયાલ “દરિયો” આખ્યો. પોરમેહેરાય દેખ્યા કા જીં ચ્યાય બોનાડ્યા તીં હારાં હેય.

પાછે પોરમેહેરે આખ્યાં, “દોરતી બોદે જાત્યે જાડે એને વેલે ઉદાડે.” એને તેહેકેનુ જ જાયા. પોરમેહેરે એઅયા કા ચ્યાય જીં બોનાડ્યા તીં હારાં હેય.

ઉત્પતી કોઅના ચોથે દિહી પોરમેહેરે આખ્યા, “આકાશામાય જ્યોત્યો ઓઅય.” એને દિહી, ચાંદ એને ચાંદાલે બોની ગીયે. પોરમેહેરાય ચ્યાહાન દોરતીવોય ઉજવાડો દાંહાટી એને દિહી એને રાત, મોસામ એને વોરહામાય ભેદ કોઅરાહાટી બોનાડ્યાં.

પાંચવે દિહી પોરમેહેરે આખ્યા, “જીવતે પ્રાણી પાઅયાલ બોઅય દેય એને આકાશામાય ચિડે ઉડે.” યા પરમાણે ચ્યાયે પાઆયામાય તોરનારે બોદે જીવ જંતુ એને ચિડહાલ બોનાડ્યા. પોરમેહેરે એઅયા કા ચ્યાય જીં બોનાડ્યાં તીં હારાં હેય એને પોરમેહેરે ચ્યાહાન બોરકાત દેની.

ઉત્પતિ છઠ્ઠે દિહી પોરમેહેરે આખ્યાં, “દોરતીવોયને બોદ્યેજ જાત્યે જોનાવરે બોનીજા.” એને પોરમેહેરે જેહેકેન આખ્યાં ચ્યે પરમાણે ઓઅયા. કોલહેક પાળના જોનાવારે, કોલહેક દોરતીવોય હોઅપાલનારે, એને કોલહેક જંગલી જોનાવરે આતેં, એને પોરમેહેરે એઅયા કા ઈ હારાં હેય.

પાછે પોરમેહેરે આખ્યાં, “ચાલા આપા આપહે સ્વરૂપા એને આપે સમાનતામાય માઅહાલ બોનાડતા. ચ્યે દોરત્યેવોય એને બોદાજ જોનાવરહાવોય ઓદિકાર ચાલાડી.”

છેલ્લે, પોરમેહેરે કાદુ લેઇન ચ્યાકોય માઅહું બોનાડ્યા એને ચ્યામાય જીવના શ્વાસ ફુક્યો, યા માઅહા નાવ આદામ આતાં, પોરમેહેરે આદામાલ રાંહાટી યોક મોઠી વાડી બોનાડી એને ચ્યા હાંબાળ કોઅરાહાટી આદામાલ તાં થોવ્યો.

ચ્યે વાડ્યે વોચ્ચે પોરમેહેરે બેન ખાસ જાડેં લાવ્યે, જીવના જાડ એને હારાં-માઠાં જાંઅના જાડ. પોરમેહેરે આદામાલ આખ્યાં કા તું વાડ્યે માઅને જીવના જાડ એને હારાં-માઠાં જાંઅના જાડાલ સોડીન બોદાજ જાડહા ફળ ખાય હોકતોહો. જોવે તું યા જાડા ફળ ખાહાય તે તું મોઅય જાહે.

પાછે પોરમેહેરે આખ્યાં, “માટડાહાટી યોખલાં રોયના હારાં નાંય હેય.” બાકી કોઅહાજ જોનાવર આદામા હાંગાત્યા બોની નાંય હોક્યાં.

યાહાટી પોરમેહેરે આદામાલ ભરર્નીદેમાય ટાક્યો. પાછે પોરમેહેરે આદામા યોક પાહાળી લેઈન ચ્યાકોય યોક થેએ બોનાડી એને ચ્યેલ તો અદામાપાય લેય યેનો.

જોવે આદામે ચ્યેલ એઅયી તોવે ચ્યાય આખ્યાં, “કમ સે કમ” ઈ મા હારકી હેય, ઈ થેએ આખાયી, કાહાકા ચ્યેલ માટડામાઅને બોનાડ્યેલ.” યાહાટી માટડો પોતાના આયહે-આબહાલ છોડી દેહે એને ચ્યા થેઅયેઆરે યોક બોની જાહે.

પોરમેહેરે માટડાલ એને થેઅયેલ પોતાના સ્વરૂપા પરમાણે બોનાડ્યે. ચ્યાય ચ્યાહાન બોરકાત દેની એને આખ્યાં, “બો બોદે પોહેં એને પોહહાં પોહેં પૈદા કોઆ એને દોરતીલ બોય દા.” એને પોરમેહેરે એઅયા કા ચ્યાય જી કાંય બોનાડ્યેલ તીં બોજ હારાં આતાં, એને તો બોજ ખુશ જાયો, ઈ બોદાં કાય ઉત્પતી કોઅના છઠે દિહી બોન્યા.

જોવે હાતમો દિહી યેનો તોવે જીં કાય પોરમેહેર કોઅય રીઅલો આતો, ચ્યાયે ચ્યા બોદા કામહાન પૂરાં કોઅયા. ચ્યાયે હાતમા દિહ્યાલ બોરકાત દેની એને ચ્યાલ પવિત્ર ઠરવ્યો, કાહાકા ચ્યાયે બોદી વસ્તુહું ઉત્પતિ કોઅના પુરાં કોઅલાં આતા. યે પરમાણે પોરમેહેરે દુનિયા એને જીં કાય ચ્યામાય હેય ચ્યા બોદા ઉત્પતિ કોઅયી.