13. ઈસરાએલા આરે પોરમેહેરા વાયદો

ઈસરાએલી લોકહાન લાલ દોરિયો પાર લેયન જાઅના પાછે, પોરમેહેર ચ્યાહાન જાંગલા એછેને સિનાય આખાનારા ડોગા એછે લેય ગિયો. ઓજ ડોગો આતો જાં મુસાય બોળતી જાડીલ દેખ્યેલ. ચ્યા લોકહાય ચ્યા ડોગા નીચે ચ્યાહા જોપડ્યો પાડ્યો.

પોરમેહેરાય મુસાલ એને ઈસરાએલા બોદા લોકહાન આખ્યા, “તુમહાન સદા મા વાતો માનના હેય એને જો વાયદો આંય તુમહે આરે કોઅહી ચ્યાલ બોનાવી રાખહી. જો તુમા એહેકેન કોઅહા, તે તુમા મા પુરસ્કાર કિમતી ધન, યાજકાહા રાજ્ય, એને યોક પવિત્ર જાતી ઠોરહા.”

પોરમેહેરાકોય ચ્યાહાપાય યાંહાટી લોકહાય તીન દિહી લોગું પોતાનાલ તિયાર કોઅયા. તોવે પોરમેહેર સીનાય ડોગા શેંડીવોય નીચે ઉત્યો. જોવે તો યેનો તે દોરતીકંપ જાયો, વીજળ્યાં, દૂકળાં ઉઠ્યા, એને તુરહી જોરદાર આવાજ જાયો. તોવે મુસા પોતે ઉચે ડોગાવોય ચોડી ગિયો.

તોવે પોરમેહેરાય લોકહા આરે યોક કરાર કોઅયો. ચ્યાયે આખ્યા, “આંય તુમહે પોરમેહેર યહોવા હેય. આંયજ હેય જ્યાયે તુમહાન મિસર દેશા ગુલામી માઅને છોડવ્યા. કાદા બીજા દેવા ભક્તિ નાંય કોઅના.”

“મુરત્યો નાંય બોનાવના એને ચ્યેહે ભક્તિ નાંય કોઅના, કાહાકા આંય યહોવા તુમહે યોકુજ પોરમેહેર હેય. અનુચિત રીતે મા નાવા ઉપયોગ નાંય કોઅના. શબાથ દિહાલ પવિત્ર માનાહાટી યાદ રાખના. બીજા શબ્દાહામાય, છ દિહી તુમહે બોદે કામે કોઅના, સાતવે દિહી તુમહેહાટી વિશ્રામ કોઅના એને માન યાદ કોઅના દિહી હેય.”

તુમહે આયહી એને આબહા આદર કોઅના. હત્યા નાંય કોઅના. વ્યભિચાર નાંય કોઅના. ચોરી નાંય કોઅના. તુમહે પડોસી દોનારી, ચ્યા ગોઆ, યા ચ્યા કોઅહા બી સામાનાલ લેયના ઈચ્છા નાંય કોઅના.”

તોવે પોરમેહેરાય યે દોહો આગનાહાલ દોગડા બેન પાટહીવોય લોખીન મુસાલ દેય દેન્યો. પોરમેહેરાય પાલન કોઅરાહાટી લોકહાન બીજ્યો બોજ વ્યવસ્થા દેન્યો. જો ચ્યાહાય યે વ્યવસ્થાહા પાલન કોઅયા તે પોરમેહેરે ચ્યા લોકહાન બોરકાત દેઅના એને ચ્યાહા હાંબાળ કોઅના વાયદો કોઅયો. બાકી ચ્યે આખ્યા કા જો ચ્યાહાય યા પાલન નાંય કોઅયા તે તો ચ્યાહાન દંડ દેઅરી.

પોરમેહેરાય ઈસરાએલી લોકહાન યોક મોઠો તંબુ બોનાવાં બી આખ્યો- મિલાપવાળો તંબુ. પોરમેહેરાય ચ્યાહાન બરાબર આખ્યા કા યા તંબુલ કેહેકેન બોનાવના હેય, એને ચ્યા આંદાર કોઅહી વસ્તુહુલ થોવના હેય. ચ્યાયે ચ્યાહાન ચ્યા તંબુલ બેન ખોલીમાય આલાગ કોઅરાહાટી યોક મોઠો પોડદો બોનાવાં બી આખ્યા. પોરમેહેર ચ્યા પોડદા પાછલારી ખોલીમાય યી એને તાં રોય. જાં પોરમેહેર આતો ચ્યે ખોલીમાય જાઅનાં પોરવાનગી કેવળ મહાયાજકાલુજ આતી.

ચ્યા લોકહાન ચ્યા મિલાપવાળા તંબુ હુંબુર યોક વેદી બોનાવના આતી. જી કાદાંબી પોરમેહેરા વ્યવસ્થા પાલન નાંય કોએ તીં ચ્યે વેદીવોય યોક જોનાવર લેય યેય. તોવે યાજક ચ્યાલ બલિદાન કોએ એને વેદીવોય પોરમેહેરાહાટી બલિદાના રુપામાય હોલગાડે. પોરમેહેરાય આખ્યા કા ચ્યા જોનાવરા લોય ચ્યા માઅહા પાપ માફ કોઅય દી. યે રીતીકોય, આમી પોરમેહેર ચ્યા પાપાલ નાંય દેખી. તીં માઅહું પોરમેહેરા નોજરીમાય “શુદ્ધ” ઠોરી. પોરમેહેરાય મુસા બાહા હારુનાલ એને હારુના વંશાલ ચ્યા યાજક ઓઅરાહાટી નીવડ્યા.

પોરમેહેરાય ચ્યા લોકહાન જ્યા નિયમ દેનલા આતા ચ્યે ચ્યાહા પાલન કોઅરાહાટી રાજી જાયે. ચ્યે કેવળ પોરમેહેરા લોક ઓઅરા એને કેવળ ચ્યા આરાધના કોઅરાહાટી રાજી જાયે.

કાહીં દિહહયા લોગું, મુસા સીનાય ડોગા શેંડી વોય રોયો. તો પોરમેહેરા આરે વાત કોઅતો રિયો. બાકી લોક ચ્યા પાછા ફિરી યેઅના વાટ જોવતા-જોવતા થાકી ગિયા. યાહાટી ચ્યે હારુનાપાય હોના લેય યેને એને ચ્યાકોય યોક મૂર્તિ બોનાવાહાટી આખ્યા, જેથી ચ્યે પોરમેહેરાલ છોડીન ચ્યા આરાધના કોએ. યે રીતીકોય, ચ્યાહાય ભયંકર રીતે પોરમેહેરા વિરૂદ પાપ કોઅયા.

હારુનાય વાછડા આકારામાય હોના યોક મૂર્તિ બોનાવી. ચ્યા લોકહાય ચ્યે મૂર્તિ આરાધના કોઅના શુરુ કોઅય દેના એને ચ્યાલ બલિદાન ચોડવ્યા. ચ્યાહા પાપહા લીદે પોરમેહેર ચ્યાહાંકોય બોજ ખીજવાય ગીયો. તો ચ્યાહાન નાશ કોઆ માગતો આતો. બાકી મુસાય ચ્યાહાન નાશ નાંય કોઅરાહાટી પોરમેહેરાલ વિનંતી કોઅયી. પોરમેહેર મુસા વિનંતી વોનાયો એને ચ્યાહાન નાશ નાંય કોઅયા.

છેલ્લે, મુસા સીનાય ડોગાવોઅને નીચે ઉતી યેનો, તો ચ્યે બેન દોગડા પાટ્યો લેય યેય જ્યેહ્યેવોય પોરમેહેરાય દોહો આગના લોખલ્યો આત્યો. જોવે ચ્યાય ચ્યે મુર્તીલ દેખ્યા. તો ઓલો ખીજવાય ગીયો કા ચ્યાયે ચ્યે પાટહીલ બુકારો કોઅય દેના.

પાછે મુસાય ચ્યે મુર્તીલ દોળીન ચ્યા કૂટ બોનાવી દેનો, એને ચ્યા કુટાલ પાઅયાંમાય મિળાવીન ચ્યા લોકહાન તી પાઆંય પાજી દેના. પોરમેહેરાય ચ્યા લોકહાવોય યોક આબદા દોવાડી એને ચ્યાહામાઅને બોજ લોક મોઅય ગિયા.

જ્યે પાટહીલ મુસાય તોડી ટાક્યેલ ચ્યાહા જાગાવોય મુસાય ચ્યે દોહો આગનાયેહેલ દોગડા નોવી પાટહીવોય બોનાવ્યા. તોવે તો પાછી ડોગાવોય ચોડી ગીયો એને પ્રાર્થના કોઅયી કા પોરમેહેર ચ્યા લોકહાન ક્ષમા કોએ. પોરમેહેર મુસા વોનાયો એને ચ્યાહાન ક્ષમા કોઅય દેના. નોવી પાટહીવોય દોહો આગના લીન મુસો ડોગા નીચે ઉતી યેનો. તોવે પોરમેહેરાય સીનાય ડોગાહીને લેયન વાયદા કોઅલા દેશા લોગું ઈસરાએલી લોકહા આગેવાની કોઅયી.