32. ઈસુ ખારાબ આત્મા લાગલા માઅહાલ એને યોક બિમાર થેએયેલ હારો કોઅહે.

ઈસુ એને ચ્યા શિષ્ય ચ્યાહા ઉડીમાય ચ્યા વિસ્તારમાય ગિયા, જાં ગિરાસેની લોક રોતા આતા. ચ્યા ચ્યા વિસ્તારમાય પોઅચીન ઉડી માઅને ઉતી ગિયા.

તાં યોક માઅહું આતાં, જીં ખારાબ આત્મા લાગલાં આતાં.

તીં માઅહું ઓલાં બળવાન આતાં કા કાદાંબી ચ્યાલ કોબજામાય નાંય કોઅય હોકતા આતાં. કોલાદા લોકહાય ચ્યા આથ એને પાગ હાકળેહે કોય બી બાંદ્યા, બાકી તો ચ્યાહાન તોડી ટાકતો આતો.

તીં માઅહું ચ્યા વિસ્તારા માહણાહામાય રોતાં આતાં. તીં માઅહું આખો દિહી એને આખી રાત બોંબલ્યા કોઅતાં આતાં. તીં ડોગલે નાંય પોવતાં આતાં, એને વાયનેતે પોતાલ દોગડાહાકોય ઘાયાળ કોઅતાં આતાં.

તીં માઅહું દાહુદીન ઈસુપાય યેનાં, એને ચ્યા હુંબુર ગુટણે પોડ્યા. ટોવે ઈસુય ચ્યા માઅહા આંદારને ખારાબ આત્મા આરે વાત કોઅયી એને આખ્યા, “યા ,માઅહા માઅને બાઆ નિંગી જો!”

તીં ખારાબ આત્મા મોઠેરે બોંબલ્યાં, “ઓ ઈસુ, પરમપ્રધાન પોરમેહેરા પોહા, તો માઆરે કાય કામ? કૃપા કોઈન માન માં સોતાવેહે!” તોવે ઈસુય ચ્યા ખારાબ આત્માલ પૂછાં, “તો નાવ કાય હેય?” ચ્યાય જવાબ દેનો, “મા નાવ સેના હેય, કાહાકા આમાં બોજ હેય.” (રોમી સેનામાય કોલા ઓજાર સૈનિકાહા યોક ટોળો યોક “સેના” ઓઅહે.)

ચ્યા ખારાબ આત્માહાય ઈસુલ વિનંતી કોઅયી કા, “કૃપા કોઈન આમહાન યા વિસ્તારાહીને બાઆ માં દોવાડેહે!” તાંજ પાહી ડોગાવોય ડુકરાહા ટોળો ચોઅય રીઅલો આતો. યાહાટી ચ્યા ખારાબઆત્માહાય ઈસુલ વિનંતી કોઅયી, “કૃપા કોઈન આમહાન ચ્યા ડુકરાહા ટોળામાય દોવાડી દે!” ઈસુય આખ્યા, “ઠીક હેય, ચ્યાહામાય જાતેં રા!”

છેલ્લે ચ્યા ખારાબ આત્મે ચ્યા માઅહામાઅને નિંગીન ડુકરાહામાય બાઆય ગીયે. ચ્યે ડુકરે દાહુંદીન યોકા ખોલકાડા વોઅને ફૂગારામાય કુદી પોડ્યે એને બૂડી મોઅયે. ચ્યા ટોળામાય લગભગ 2,000 ડુકરે આતેં.

તાં ચ્યા ડુકરાહા દેખભાલ કોઅનારા લોક આતા. જીં કાય જાઅલાં આતાં, તીં ચ્યાહાય દેખ્યા, તે ચ્યા ગાવામાય નાહી ગિયા. ઈસુય જી કોઅલા આતા, તાંઅને લોકહાન ચ્યાહાય બોદા આખી દેખાડ્યા. ચ્યા ગાવાં લોક નિંગીન યેના એને ચ્યા માઅહાન દેખ્યા, જ્યામાય ખારાબ આત્મા આતાં. તો શાંતિ થી ડોગલે પોવીન , એને યોક સાદારણ માઅહા હારકો વર્તન કોઅતો દેખ્યો.

ચ્યા લોક બોજ ગાબરાય ગીઅલા આતા, એને ચ્યાહાય ઈસુલ જાતાં રાં હાટી આખ્યા. છેલ્લે ઈસુ ઉડીવોય ચોડી ગિયો, તીં માઅહું બી જ્યામાય ખારાબ આત્મા આતાં ચ્યાય ઈસુઆરે જાંહાટી વિનંતી કોઅયી.

બાકી ઈસુય ચ્યાલ આખ્યા, નાંય. મા મોરજી હેય કા તું ગોઓ જાયન બોદહાન આખ, કા પોરમેહેરાય તોહાટી કાય કોઅલાં હેય. ચ્યાહાન આખ કા કેહેકેન પોરમેહેરાય તોવોય દોયા કોઅલી હેય.”

યાહાટી તીં માઅહું જાતા રિયા, એને બોદહાન યા બારામાય આખ્યા, જી ઈસુય ચ્યાઆરે કોઅલાં આતાં. ચ્યા વાત વોનાનારાં દરેક માઅહું નોવાય પામી જાતાં આતાં.

ઈસુ ફૂગારા બીજે મેરે ફિરી યેનો. ચ્યા તાં પોંચના પાછે, યોક મોઠી ગિરદી ચ્યા આહીપાહી યોખઠી ઓઅય ગીયી એને ચ્યાલ ચિપલાં લાગી. ચ્યે ગિરદીમાય યોક થેએ આતી જી બાર વોરહા થી લોય વોવના સમસ્યાકોય પીડાલી આતી. ચ્યેય ચ્યે બોદા પોયહા ડાકટારાહાન દેય દેનલા આતા., જે થી ચ્યા ચ્યેલ હારાં કોઅય હોકે, બાકી ચ્યે બિમારી આજુ બી વોદી ગિઅલી આતી.

તી વોનાલી અઆતી કા ઈસુય કોલહાક બિમાર લોકહાન હારા કોઅલા હેય એને ચ્યેય વિચાર કોઅયો, “માન ખાત્રી હેય કા જો આંય કેવળ ઈસુ ડોગલાલુજ આથલી લાંવ, તે આંય બી હારી ઓઅય જાહી!” યાહાટી તી ઈસુ પાછલા ગિયી, એને ચ્યા ડોગલાહાન આથલી લેદા. જેહેકેન ચ્યે આથલ્યા, લોય વોવના બંદ ઓઅય ગિયા.

તારાતુજ, ઈસુય જાઆય લેદા કા ચ્યામાઅને સામર્થ્ય નિંગલાં હેય. યાહાટી ચ્યાય પાછલા ફિરીન પુછાં, “માન કુંયે આથલ્યા?” શિષ્યહાય જાવાબ દેનો, “ઈહીં ઓલા બોદા લોક તો ચારી ચોમખી ગિરદી કોઅય રિઅલા હેય, એને તુલ ચિપલી રિઅલા હેય. તે તુંયે કાહા પુછાં કા માન કુંયે આથલ્યા?”

તી થેએ ઈસુ હુંબુર કાપતી એને બોજ ગાબરાયન ચ્યે ગુટણાહાવોય બોહી ગીયી. તોવે ચ્યે આખી દેના કા ચ્યેય કાય કોઅલા હેય, એને ઈ બી કા તી હારી ઓઅય ગિઅલી હેય. ઈસુય ચ્યેલ આખ્યા, “તો બોરહા લીદે તું હારી ઓઅય ગીઅલી હેય. શાંતિથી જો.”