11. ૧૧. પાસ્ખા

ઈશ્વર ફારુન કે ચેતાય ક જ ઈ એજરાએલીએ કે વને લા નઈ ડે ત ઈ માડુ ને જનાવરે મેં નું પેલે જનમ ગને વારે કે મારી વીજ્ધા. જડે ફારુન હી સોણે તડે ઈ ન મનેજો ને ઈશ્વર જી આગના ન મને જો નક્કી કઈ

ઈશ્વર મથે જ કોઈ વેસા કરે એન લા હકડો મારગ ડના આય ક જેન સે ઓનીજે પેલે જનમ ગને વારે કે ભચાય સકાજે. મડે કોટમ કે હકડી ખોડખાંપણ વેગર જી રેઢ ગેનણી ને એનજો ભલીધાન કરેજો.

ઈશ્વર એજરાએલીએ કે ચ્યાં કે ભલીધાન જે લુઈ મેં નું થોરોક ઓનીજે ધરવાજે જી બારસાખ મથે લગાય ને સેકેલો મસ આથે વેગર જી માની ભેરો તકડ સે ખાઈ ગનો. ઉ જડે ખેન્ધા વા તડે ઓનીકે મીસર છડે લા તૈયાર રે લા વતાય.

ઈશ્વર એજરાએલીએ કે જેડો કરે જો ચ્યાં વા એડોજ ઉ ક્યા. અધરાત જો ઈશ્વર મીસરી જે પેલે જનમ ગને વારે કે મારી વજેલા નકર્યા.

મડે એજરાએલીએ જે કમાડ અગીયા લુઈ લગાય મેં આયો વો, જેસે ઈશ્વર ઉ મણી કે છડી ડે. ઓનીમેં જો મડે સલામત વો. ભલીધાન જે લુઈ જે કારણ ઓનીકે છડી ડને મેં આયા.

પણ મીસરીઉ ઈશ્વર જો મન્યા ન, ને ઓનીજી આગના મન્યા ન. એતરે ઈશ્વર ઓનીજે ઘર કે છ્ડ્યા ન. ઈશ્વર મીસરી જે મડે પેલે જનમ ગને વારે કે મારી વધા.

મીસર જો મડે નર બચો કેધખાને મેં નું કરે ને ફારુન જે ઘર મેં પેલે જનમ ગને વારો મડે મરી વ્યો. મીસર મેં માંડું પેન્ઢ જે ઉને ડોખ મેં રૂને લા લગા ને વીલાપ કરે લા લગા.

ઓન જ રાત, ફારુન, મુસા ને હારુન કે કોઠાય ને ચેં, “એજરાએલીએકે ખણી ને હેવર જ મીસર છડી ડયો!” મીસરીઉ પણ એજરાએલીએકે હેવરજ હલ્યા વનેજી વીનતી ક્યા.