19. ૧૯. ભવીસભાખે વારા

એજરાએલ જે સજે ઈતીહાસ મેં ઈશ્વર પ્રબોધકે કે હલાયા. પ્રબોધક ઈશ્વર વટે નું નીઆપો સોણધા વા ને તે પોય માડુએ કે ઉ નીઆપો ચોન્ધા વા.

આહાબ જડે એજરાએલ જો રાજા વો તડે એલીયા પ્રબોધક વો. આહાબ ભોછડો માડું વો ઈ પેરજા કે કુડો ઈશ્વર જેંજો નાં બઆલ વો એન જી પુજા કરેલા ચેં. એલીઆ આહાબ કે ચેં, “આંઉ જે સુધી નઈ ચાં તે સુધી એજરાએલ મેં મીં કે માક પોન્ધી ન.” એન લા આહાબ બોરો ખારો થઈ વ્યો.

ઈશ્વર એલીઆ કે રેણ મેં અચલ વોકડે મેં લકાઇ વને લા ચ્યાં. કોલાય કે આહાબ એન કે હણી લાથે લા મંગધો વો.. રોજ સુભુ જો ને સાંજી જો પંખી એન લા માંસ ને માની ગની અચીન્ધા વા. આહાબ ને એન જો લસ્કર એલીઆ કે ગોતીન્ધા વા પણ ઈ એન કે ગોતી સક્યા ન. ડોકાર એતરો મડે આકરો વો કે છેલે ભાકી વોકડો સોકાય વ્યો.

એતરે એલીઆ મુર મેં જે ડેસ મેં વ્યો. ઉ ડેસ મેં હેકડી વેધવા ને એન જો પોતર ડોકાર જે કારણ ખાધે જી અછત મેં વા. પણ ઉ એલીઆ જી સંભાર ગેણા ને એતરે લા ઈશ્વર એનીજી જરૂર પુરી ક્યા જેસે એનીજી બેણી મેં જો તેલ ને હાંડલી મેં જો અટો ખોટ્યો ન. ડોકાર જે વખત ઓની વટે ખાધે જો પુરતો વો. એલીઆ કેતરાક વરે સુધી ઓતે રયો.

સાડા ત્રે વરે પોય, ઈશ્વર એલીઆ કે એજરાએલ રાજ્ય મેં પાછો અચે લા ચ્યાં ને આહાબ કે મલે લા ચ્યાં, કોલાય કે ઈ વરી મીં હલાય વારા વા. જડે આહાબ એલીઆ કે ડેઠે, તડે ઈ એન કે ચેં, તું ડોખ ડેને વારો અયે!” એલીઆ એન કે જભાભ ડેને, “તું ડોખ ડે વારો અયેં! આંઈ યહોવાજી આગના મને જો છડી ડેના અયોં ને બઆલજી સેવા ક્યાં અયોં . તું એજરાએલ જી પેરજા કે કારમેલ ડુંગર મથે ખણી અચ.”

એજરાએલ જી સજી પેરજા ને બઆલ જા ૪૫૦ પ્રબોધક કે ભેરા ખણી ને કારમેલ ડુંગર મથે અચ. એલીઆ મણી કે ચેં, “કેં સુધી આંઈ બ મન વારા રોન્ધા? જ યહોવા ઈશ્વર આય ત એન કે ભજો! ને જ બઆલ ડેવ આય ત એન જી ઉપાસના કયો!”

તડે એલીઆ બઆલ જે પ્રબોધક કે ચેં, હકડે ગાભે કે હણી ને એન લા વેધી તૈયાર કયો, પણ એન મથે આગ પેટાઈજા ન. આંઉ પણ એડો જ કેન્ધો. જકો આગ સે જભાભ ડીએ ઉ જ સચો ઈશ્વર આય. એતરે બઆલ જા યાજક વેધી તૈયાર ક્યા પણ આગ પેટાયા ન.

તે પોય બઆલ જા પ્રબોધક બઆલજી પ્રાર્થના ક્યા કે, “બઆલ અસાંજો સોણ.” સજો ડી ઉ પ્રાર્થના ક્યા ને રડું વેધા ને પેન્ઢ જી જાત તે છુરી સે ગા ક્યા, પણ કોઈ જભાભ મલ્યો ન.

ને સાંજીજો એલીઆ ઈશ્વરજી વેધી તૈયાર કેં. એન પોય ઈ માડુંએ કે વેધી મથે જો માંસ, લકડા ને વેધી જી આજુભાજુ પોસી ન પે તે સુધી બાર માટલા પાણી વેધે જો ચેં.

તડે એલીઆ પ્રાર્થના કેઈ, “હે યહોવા, ઇભ્રાહીમ, ઇસાક ને યાકોબ જા ઈશ્વર, અસાંકે વતાય કે તું એજરાએલ જો ઈશ્વર અયેં ને આંઉ તોજો ચાકર અયાં. મુંકે જભાભ ડે કે જેસે હી મડે જાણી સકે કે તું સચો ઈશ્વર અયેં.”

તેરજ આકાસ મેં નું આગ આવઈ ને માંસ, લકડા, પાણા, ધુર ને પાણી જ કો વેધી જી આજુભાજુ વો ઉ મડે કે બારી વેધે. જડે મડે હી ડેઠાં, ઉ પટ તે છણી પ્યા ને ચ્યાં, “યહોવા જ ઈશ્વર આય! યહોવા જ ઈશ્વર આય!”

તડે એલીઆ ચેં, “બઆલ જે હેકડે પણ પ્રબોધક કે ભજી વને લા ડીજા ન!” એતરે મડે બઆલ જે પ્રબોધક કે જલી ગેણા ને ઓનીકે ઓતે નું છેટા ખણી વ્યા ને હણી વેધા.

તડે એલીઆ આહાબ રાજા કે ચેં, “તું હેવર જ સેર કોરા વન. કોલાય કે મીં અચી રયો આય.” તેર જ કારા વડર અચી વ્યા ને આકરો મીં વઠો. યહોવા ડોકાર ખતમ કેઈ છડ્યા ને સાભીત ક્યા કે ઈ જ સચા ઈશ્વર આય.

એલીઆ જે વખત પોય, ઈશ્વર એલીસા નાં જે માડું કે પેન્ઢ જે પ્રબોધક તરીકે પસંધ ક્યા. એલીસાસે ગચ મડે ચમત્કાર ક્યા. હેકડો ચમત્કાર નામાન ભેરો થ્યો, કો ધોસ્મણ લસ્કર જો સેનાપતી વો, જેં કે ચમડી જી ખતરનાક ભીમારી વઈ. ઈ એલીસા જે બારે મેં સોંયે વે ને ઈ એલીસા વટે વની ને એન કે સાજો કરે લા વતાયતો. એલીસા નામાન કે યર્ધન નદી મેં સત ફેરા ડુબકી લગાય જો ચેતા.

સરુઆત મેં ત નામાન બોરો ખારો થઈ વ્યો ને ઈ એડો કેં ન કોલાય કે એનકે ઈ મુરખતા જેડો લગો. પણ છેલે ભાકી ઈ પેન્ઢ જે મન કે ભધલાય ને ઈ સત ફેરા યર્ધન મેં ડુબકી લગાય. છેલી ફેરા જડે ઈ બારા આયો, તડે એન જી ચમડી પુરેપુરી સાજી થઇ વઈ વી. ઈશ્વર એન કે સાજો ક્યા વા.

ઈશ્વર બ્યા ગચ મડે પ્રબોધકે કે હલાયા. ઉ માડું એ કે મુરતીપુજા ન કરેજો ને ન્યાય સે વેવાર કરે જો ને બ્યે કોરા ડયા રખે જો વતાયા.પ્રબોધક મણી કે ચેતાય ક જ ઉ ભોછડાઈ કરેજો નઈ છડે ને ઈશ્વરજી આગના નઈ મને ત ઈશ્વર ઓનીકે ધોસીત મની ને ન્યાય કેન્ધા ને ઈ ઓનીકે સજા કેન્ધા.

ગચ ફેરા એજરાએલી પેરજા ઈશ્વરજી આગના મેં રયા ન. ઉ પ્રબોધક ભેરો અયોગ્ય વેવાર ક્યા ને ગચ ફેરા ઓની કે હણી પણ લાથા. હકીઆર, યર્મીયા પ્રબોધક કે કુએ મેં ફોગાય ડેના વા ને એન કે મરે લા છડી ડેના વા. ઈ કુએ મેં જ કો કીચડ વો એન મેં ફસી રયો, પણ રાજા કે એન જી ડયા આવઈ ને ઈ પેન્ઢ જે સીપાઈ કે આગના ડેને કે યર્મીયા મરી વને એન પેલે એન કે બારા કઢો.

કોજે માડું એનકે નફરત કેન્ધા વા ત પણ પ્રબોધક ઈશ્વર જે લા કોછધા વા. ઈ માડુએ કે ચેતાય ક જ ઉ પસ્તાવો નઈ કરીએ ત ઈશ્વર એનીજો નાસ કેઈ છડધા. ઓનીને માડુંએ કે હી પણ યાધ ડેરાય કે ખ્રીસ્ત (મસીહ) અચીન્ધા.