9. ૦૯. ઈશ્વર મુસા કે હકલ ક્યા.

યોસફ જી મોત પોય એન જા મડે સગા મિસર મેં રયા. ઉ ને ઓનીજા વન્સજ ગચ વરે સુધી ઓતે રયા ને ઓનીકે ગચ મડે બચ્ચા થયા. ઉ એજરાએલી ચોંવાણા.

કઈક વરે પોય, એજરાએલી બોરા વધી વ્યા. મીસર ડેસ વારે કે હાણે યોસફ અથવા ત ઈ ઓની જી કેડી રીતા મધધ કઈ વઈ ઈ ઓનીકે યાધ રયો ન વો. ઉ એજરાએલીએ સે ધરજને લગા કોલાય કે ઉ ગચ મડે વા. એતરે મીસર મેં ઓન વખત જોકો ફારુન રાજ કેન્ધો વો ઉ એજરાએલીએ કે મીસરી એ જા ગોલા ભનાય.

મીસરી એજરાએલીએ મથે મકાન ને સજે નગર કે બન્ધેજો જો ધભાણ ક્યા. આકરી મેનત સે જીન્ધ્ગી ભેહાલ ભની વઈ વી, પણ ઈશ્વર ઓનીકે આસીરવાધ ડના ને ઓનીકે જજા બચા થ્યા.

ફારુન નેરે કે એજરાએલીએ કે જજા બચા આય, એતરે ઈ એનજી પરજા કે આધેસ ડને કે ઉ એજરાએલીએ જે મડે નર બચે કે નાઇલ નાંય મેં ફોગાય ને મારી વજે.

હકડી એજરાએલી બાઈમાડુ નર બચે કે જનમ ડને. ઈ ને એનજો ઘરવારો ઉ બચે જો ભની સકે એતરો ટેમ લકાય રખ્યા.

જડે બચે જા માં પે એન્કે જજી વાર લાકાય શક્યા ન, તડે ઓનીને એનકે હકડી ટોપલી મેં રખ્યા ને નાઇલ નાંય જે કંઠે તે તરતો છડી ડના. જેસે ઈ એનકે મોત સે ભચાય સકે. એનજી વડી ભેણ એન મથા નજર રખ્ધી વઈ કે, એનજો કોરો થીન્ધો?

ફારુનજી ધી ટોપલી નેરે ને એન મંજારા ડઠે, જડે ઈ બચે કે ડઠે કે તેરજ એનકે ઈ પેન્ઢ જે પોત્તર વારે ગની ગને. ઈ એજરાએલી બાઈમાડુ કે મોલઈ રખેં કે ઈ બચેજી સંભાર રખે. એન કે હી ખભર ન વઈ કે ઉ બચેજી જ માં વઈ. જડે બચો વડો થ્યો હાણે એનકે માં જે ખીરજી જરૂર ન વઈ, ઈ એન કે ફારુન જી ધી વટે પાછો હલાય ડને. એ એનજો નાલો મુસા રખે.

હકડો ડી જડે મુસા વડો થઇ વ્યો તડે ઈ નેરે કે હકડો મીસરી હકડે એજરાએલીએ કે મારી રયો વો. મુસા એનજે ભેરુ એજરાએલી એ કે ભચાય જી કોસિસ કઈ.

જડે મુસા વીચાર કઈ કે એન કે કોઈ નાય નેરી રયો તડે ઈ ઉ મીસરી કે મારી વધે ને એનકે ડટી છડે. પણ મુસા જોકો કયો વો ઈ કોક નેરી વ્યો વો.

મુસા જોકો કયો એનજી ખભર ફારૂન કે થઈ તડે ઈ મુસા કે મારી વધે જી કોસીસ કઈ. મુસા મીસર મેં નું રેણ મેં ભજી વ્યો કે જતે ઈ ફારુન જે સીપાઈ નું ભચી વને.

મુસા મીસર નું ગચ પરયા એડા હકડે રેણ મેં રેઢાર ભની ને રયો. ઈ ઉ જગા તે હકડી બાઈમાડું સે વીયાં કઈ. એન કે બ પોત્તર થ્યા.

હકડો ડી જડે મુસા રઢ ચારીન્ધો વો, તડે ઈ નેરે કે હકડો જાડ ધોખી રયો આય. પણ જાડ ભસમ થીન્ધો ન વો. મુસા જજો ખાસી રીતે એન કે નેરી સકાજે એતરે લા ઈ એન અગીયા વ્યો. જેડો ઈ ધોખધે જાડ જે મુર મેં પુગો, ઈશ્વર જો અવાજ ચેં, “મુસા તોજા જોડા કઢ. જન જગા તે તું ઊભો અયેં ઈ પવીતર આય.”

ઈશ્વર ચ્યાં, “આં ઉ મુંજે લોક જી પીરા ડઠો અયાં. આંઉ તોકે ફારૂન વટે હલાઈન્ધો. જેસે તું એજરાએલીએ કે મીસર જી ગુલામી મેં નું બારા ગની અચી સકે. આંઉ ઓનીકે કનાન ડેસ ડીન્ધો, એન લા આંઉ ઇભ્રાહીમકે, ઈસાકકે ને યાકોભકે વચન ડનો વો.”

મુસા પોછે, “ જ લોક હી જાણે લા મંગધા કે મુકે કેર હલાય આય, ત મુકે કોરો ચોણું?” ઈશ્વર ચ્યાં, “આંઉ જોકો અયાં ઉ અયાં. ઓનીકે ચોં કે “આંઉ અયાં ઈ મુકે હલાય આય.” ઓનીકે હીં પણ ચોજ કે, આંઉ યહોવા અયાં. આંજા પોરખા ઇભ્રાહીમ, ઇસાક ને યાકોભ જો ઈશ્વર. હી મુંજો હમેસ જો નાલો આય.

મુસા ફારુન વટે વેન્ધે ધરજધો વો, કોલાય કે ઈ વીચારીન્ધો વો કે ઈ ખાસી રીતા કોછી સકે નતો, એતરે ઈશ્વર મુસા જે ભા હારુનકે એન જી મધધ લા હલાય. ઈશ્વર મુસા ને હારુન કે ચેતાયા કે ફારૂન હઠીલો થીન્ધો.