29. ୨୯. ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଚାକରାଃ କାହାନି

ମିଃଦିନ୍ ପିତର୍ ଯିଶୁଈ କୁଲି କେଦେୟାଏ,“ ଗମ୍କେ ଇଞ୍ ବିରଦ୍ଧ୍‌ତେ ଇଞିଜ୍ଃ ବୟହା କାଇ ଲେଖାନ୍ ତିନାଃ ଧାୱ କ୍ଷମାଞ୍ ଏମାଃୟା? ଏୟାୟେ ଧାୱ ଧାରିଜ୍ ସେ?” ଯୀଶୁଈ ମେନ୍ କେଃଆଃ,ଏୟାୟେ ଧାୱଦ ବାଂଆ ଏୟାୟେ ରେନାଃ ଏୟାୟେ ଗେଲ୍ ଧାୱ!”ଯୀଶୁଆ କାଥାରେନାଃ ଅର୍ଥ ଦ ହୁୟୁକାନା ସାରା ଘାଳିଜ୍ଃଗେବ କ୍ଷମା କୱା । ଇନା ତାୟମ୍ ଯୀଶୁ ମିଃଟାଂ କାହାନି ଲାଇ ସଦର୍ କେଃଆଏ ।

ଯୀଶୁଈ ଲାଇ କେଃଆ, “ଇଶ୍ୱରାଃ ସେର୍ମା ରାଜ୍ ଦ ନଙ୍କାନା ମିଃଟାଂ ରାଜା ଆଜିଜ୍ଃ ଚାକର୍‌କ ସାଲାଃତେ ହିସାବ୍ କିତାବ୍ ବେନାୱ ରେନା ଗରଜ୍ ଲେକାଗେ । ମିଟାଂ ଚାକର୍ ଆଜ୍‌ଠେନ୍‌କ ଆଡିଗାନ୍ ପୁଈସା ଉଧାର୍ଃ ତାହେଁଲେନ୍ ତାହେଁନାଏ, ଜାହାଦ୍ ଆଜ୍ଃଠେନ୍ ରୁଆଳ୍ ଲାଗିଦ୍ ଦାଳେ ବାଂଗ୍ ତାହେଁଲେନା।

ଉନି ହଳ୍ ଉନାଃ ପୁଇସା ବାୟେ ଏମ୍ ଦାଳେୟାଦ୍ଃ ନା, ଅନା ଖାତିର୍ ରାଜା ମେନ୍ କେଃଆଏ ନୁକୁ ଅଳାରେନ୍ ଝତ ହଳ୍ ଗୁତି ଲେକାତେ ଆଖ୍‌ରିଂ କପେ ପୁଇସା ହାଲା ଚାବାଃ ଧାବିଜ୍ଃ ଗୁତିକ ତାହେଁନ୍ ମା ।

ଉନି ଚାକର୍ ରାଜା ସାମାଂରେ ଇକ୍‌ଳୁମ୍ କାତେ ନେହରାଃଦେୟାଏ ଆର୍ ମେତାଃ ଦେୟାଏ,ଦାୟାକାତେ ଇକା କାଞ୍‌ମେ ଆର୍ ତିନାଃ ଦିନ୍ ଅକ୍ତ ଇମାଞ୍ ମେ,ଯାହାଁ ତିନାଂଗିଞ୍ ଦାଦନାକାନା ଝତଞ୍ ହାଲା ରୁଆଳ୍ ତାମା । ରାଜା ଉନି ଚାକର୍ ଚେତାନ୍‌ରେ ଦାୟା ହେଜ୍ଃଏନା ଆର୍ ଆଜାଃ ଦାଦନ୍ ଆଳାଃ କାତେ ଚାଲାୱ ହଚଆଦେୟାଏ।

“ମେନ୍‌ଖାନ୍ ଉନି ଗୁତିଦ ରାଜା ଠେନ୍‌ଖନ୍ ଚାଲାୱ ଯଖାଃ, ଆଜ୍‌ଠେନ୍ ଖନ୍ ଅକୟେ ପୁନ୍ ଚାନ୍ଦରେନାଃ କୁଳାଇ ଇଦିଲେଃଆ ଉନି ଞାମ୍ କେଦେୟାଏ । ଆଜାଃ ହଟଃରେ ସାବ୍ଃ କାତେ ମେତାଦେୟାଏ, ଜାହାଁ ଇଞ୍‌ଠେନ୍ ଖନାଃଏମ୍ ପୁଇସାମ୍ ଇଦିଆକାଃଆ ,ଲାଗେ ଏମ୍ ରୁଆଳ୍ ତିଞ୍‌ମେ!”

“ଉନି ଗୁତି ହଳ୍ ଆଜାଃ କାଟା ସାବ୍‌କାତେ ମେତାଃ ଦେୟାୟେ, ‘ଦାୟାକତେ ଆର୍ ତିନାଃ ଦିନ୍ ଇଞ୍ ଅକ୍ତ ଇମାଞ୍ ମେ,’ ଝତ ପୁଇସାଞ୍ ଏମ୍ ରୁଆଳାମା । ଦାୟା ବଦଲ୍‌ତେ ଆଜାଃ ପୁଇସା ବାଂ ହାଲା ଧାବିଜ୍ଃ ଜିହଲ୍ ହଚ କେଦେୟାଏ ।”

ଆର୍ ଏଟାଃ ଗୁତିକ ନଆଁ କାମି ଞେଲ୍‌କାତେ ଦୁଃଖ୍ କ ବୁଝାୱ କେଃଆ । ଚାଲାୱ କାତେ ରାଜାଃ ଝତ କାଥାକ ଲାଇ ସଦରାଃଦେୟା ।

ରାଜାଃ ଉନି ଗୁତି ହହଆଃଦେୟାଏ ଆର୍ ମେତାଃ ଦେୟାଏ,ଆମ୍ ବଦମାସ୍ ଗୁତି ! ଇଞ୍ ଆମେଞ୍ ଆଳାଃ କେଦ୍ଃ ମେୟାଁ ଚେଦାଃସେ ଆମେମ୍ ନେହର୍ କିଦିଞା । ଆମ୍‌ହଁ ଅନ୍‌କାଗେ କାମିରେନାଃ ତାହେଁକାନା । ରାଜା ଉନାଃଏ ରାଗିୟେନା ଦ ଉନି ଗୁତି ଆଜାଃ ପୁଇସା ଆଉରି ହାଲା ଚାବାଃ ଧାବିଜ୍ଃ ଜିହଲ୍ ଖାନା ରେ ଦହ କେଦେୟାଏ ।

ଇନାତୟମ୍ ଯୀଶୁ ମେନ୍ କେଃଆୟେ, ଇଞ୍ଜିଜ୍ଃ ସେର୍ମାରେନ୍ ବାବା ଆପେହଁ ନଙ୍କା ପେୟାଏ, ଯୁଦି ଆପେ ଆପେରିନ୍ ବୟହା କୋ ଅନ୍ତର୍ ସାଲାଃତେ ବାପେ ଇକା କୱା ।