37. ୩୭. ଯୀଶୁ ଲାଜାର୍କେ ଗଜ୍ଃ ଖନାଃଏ ଜିୱିଦ୍ଃ ବେରେଦ୍ଃ କେଦେୟାଏ
ଲାଜାର୍ ଞୁତୁମାନ୍ ମିଦ୍ଃ ହଳେ ତାହେଁକାନା। ଲାଜାର୍ ରିନ୍ ମାର୍ଥା ଆର୍ ମାରିୟାମ୍ ବାରେୟା ମିଶିଏରା କିନ୍ ତାହେଁକାନା।ଆକଦ ଯୀଶୁ ମାସୀରିନ୍ ଉଡି ସୁର୍ ପେଳାହଳ୍କ ତାହେଁକାନା । ମିଦ୍ଃହଳ୍ ଯୀଶୁ ମିଦ୍ଃଦିନ୍ ଲାଜାର୍ ଉଡି ଜୁର୍ରେ ରୁଆଃ କାନା ମେନ୍ତେ ମେତାଦେୟାଏ। ନଆଁ ରୁଆ ଦ ଆଜାଃ ଗଜ୍ଃ ବାଖ୍ରାଦ ବାଙ୍କାନା ମେନ୍ଖାନ୍ ନଆଁ ଇଦିକାତେ ହଳ୍ ଈଶ୍ୱରକ ସର୍ହାୱେ ୟା ।
ଯୀଶୁ ଆଜ୍ଃରେନ୍ ପେଳାକୟେ ଦୁଲାଳେଦ୍ଃ କ ତାହେଁଦଃ,ମେନ୍ଖାନ୍ ବାର୍ସିଞ୍ ଧାରିଜଃଏ ହର କେଦେୟା। ବାର୍ସିଞ୍ ତାୟମ୍ ଆଜଃରେନ୍ ଚେଲାକ ମେତାଦ୍ଃକୱାୟେ,“ଦେଲା ଜିହୁଦା ବନ୍ ଚାଲାଃ”। ମେନ୍ଖାନ୍ ଚେଲାକ ମେନ୍ ରୁଆଳ୍କେଃଆ ତିନାଂ ଦିନ୍ ମାଣାଂତେ ଆମ୍ ଗଜ୍ଃ କ ଞାମ୍ କାନ୍ତାହେଁଦଃ ! ଯୀଶୁଈ ମେନ୍ ରୁଆଳ୍କେଃଆ,“ଆବୋଇଜ୍ଃ ଗାତେ ଲାଜାର୍ ବେମାର୍ ତେ ଗିତିଜ୍ଃରେଗେ ମେନାୟା ଆର୍ ଇଞ୍ ଲାଜାରକେ ଗିତିଜ୍ଃ ଖନିଞ୍ ବେରେଦ୍ଃଏୟା।”
ଯୀଶୁ ଚେଲାକକ ମେନ୍ ରୁଆଳାଃଦେୟା,ହେ ପ୍ରଭୁ ଯୁଦି ଲାଜାର୍ ଗିତିଜ୍ଃ ଆକାନାୟେ ତବେ ବୁଗି ରୁଆଳଃଆଏ। ଇନାତାୟମ୍ ଯୀଶୁ ଭାଗି ଲେକାଏ ଲାଇ ରୁଆଳାଦ୍ଃ କୱାୟେ,ଲାଜାର୍ ଦ ଗଜ୍ଃ ଆକାନାଏ। ଇଞ୍ କୁସିଞ୍ ବୁଝାୱେଃଆ ଇଞ୍ଜ ଅଣ୍ଡେ ବାଞ୍ଜ ତାହେଁକାନା,ଅନାଖାତିର୍ ଆପେ ଇଞ୍ଜ ଠେନ୍ପେ ପାତିୟାୱଃକାନା ।
ଯୀଶୁ ଲାଜାରାଃ ଆତୁ ସେଟେର୍ତେ ଲାଜାର୍ ଗଜ୍ଃକାତେ ପୁନ୍ମାହାଁ ହୁଇଲେନ୍ ତାହେଁଦଃ । ମାର୍ଥା ଯୀଶୁ ଞେଞେଲଏ ଚାଲାୱେନାଏ ଆର୍ ଯୀଶୁକେ ମେତାଃଦେୟାଏ, ପ୍ରଭୁ ଯୁଦି ଆମ୍ ନଣ୍ଡେମ୍ ତାହେଁକଃଖାନ୍ ଇଞ୍ଜିଜ୍ଃ ବୟହା ଲାଜାର୍ ହୁନାଂ ବାୟେଗଜ୍ଃକଃଆ। ମେନ୍ଖାନ୍ ଇଞ୍ ପାତିୟାୱଃ କାନାଞ୍ ଆମ୍ ଈଶ୍ୱରବାବା ଅକାଗେମ୍ କୟେଆ ଅନାଗେ ଏମାମାଏ ।
ଯୀଶୁଈ ମେନ୍ ରୁଆଳ୍କେଃଆ,“ଇଞ୍ ଜିୱିଦ୍ଃ ବେରେଦ୍ଃ ଆର୍ ଜିୟନ୍ କାନାଞ୍ଜ୍ । ଯାହାୟେଁ ଗେ ଇଞ୍ ଠେନ୍ ପାତିୟାୱଃଆଏ,ଉନିଦ ଗୁଜୁଃ ରେହଁୟେ ବାଞ୍ଚାୱରୁଆଳଃଆୟେ। ଯାହାୟେଁ ହଳ୍ ଇଞ୍ଠେନ୍ କ ପାତିୟାୱଃଆ ଉନିଦ ତିସ୍ରେହଁ ବାୟେ ଗୁଜୁଃଆ ଆପେ ନଆଁପେ ପାତିୟାୱଃ କାନା ତ? ” ମାର୍ଥା ମେନ୍ ରୁଆଳ୍ କେଃଆୟେ, ହୟ ଗମକେ! ଇଞ୍ ପାତିୟାୱଃ କାନଞ୍ ଆମ୍ଦ ଈଶ୍ୱର୍ ହପନ୍ ମାସିହା କାନାମ୍ ।”
ଇନାତାୟମ୍ ମାରିୟାମେ ସେଟେର୍ ଏନା। ମାରିୟାମ୍ ଯୀଶୁଆଃ କାଟା ସାବ୍ଃ କେଃଆୟେ ଆର୍ ମେତାଃଦେୟାଏ,“ ଗମ୍କେ ଆମ୍ ଯୁଦିହୁନାଂ ନଣ୍ଡେମ୍ ତାହେଁକଃଆ ଇଞରିନ୍ ବଯହା ଲାଜାର୍ ବାୟେ ଗଜ୍ଃକଃଆ।”ଯୀଶୁ ଆକକେ କୁଲି କେଦ୍ଃକୱାୟେ,“ଲାଜାର୍ ଅକାରେପେ ଦହ ଆକାଦେୟା?”ଆକକ ଲାଇଆଃଦେୟା,କବର୍ ଭିତିର୍ରେ । ହେଜୁଃମେ ଆର୍ ଞେଲେମେ । ଇନା ତାୟମ୍ ଯୀଶୁଈ ରାଃ କେଃଆଏ ।
ଅନା କବର୍ ଦ ମିଟାଂ ଗୁମ୍ଫା ତାହେଁକାନା ଆର୍ ଦୁଆର୍ରେ ମିଟାଂ ଧିରିତେ ଏସେଦ୍ଃଲେନ୍ ତାହେଁଦଃ। ତିନ୍ଜଖାଃ ଯୀଶୁ କବର୍ ସୁରେ ସେଟେରଏନାୟେ, ଉନକୁ ହଳ୍ ମେତାଦ୍ଃ କୱାୟେ,“ନଆଁ ଧିରି ସାହାଏପେ ।”ମେନ୍ଖାନ୍ ମାର୍ଥାୟ ମେନ୍କେଃଆ,ଲାଜାର୍ ଗଜ୍ଃ କାତେ ପୁନ୍ ମାହାଁ ହୁଇୟେନା। ଆର୍ ସେୟାଗେ ସଃ କାନାଏ।”
ଯୀଶୁଈ ମେନ୍ ରୁଆଳ୍ କେଃଆଏ, “ଯୁଦି ଆପେପେ ପାତିୟାୱଃଆ, ଈଶ୍ୱର୍ ବାବାଃ ଦାଳେପେ ଞେଲ୍ଆ ?” ଅନାତେ ଅନା ଧିରିକ ସାହାକେଃଆ ।
ଇନା ତୟମ୍ ଯୀଶୁ ସେର୍ମା ସେନ୍କୟଃ କାତେ ମେନ୍କେଃଆଏ,“ବାବା ଇଞାଃ କାଥାମ୍ ଆଞମାକାଦ୍ଃ ଖାତିରିଞ୍ଜ୍ ସାହାରାୱେଦ୍ଃମେୟାଁ। ଇଞ୍ ବାଡାୟାଞ୍, ଇଞାଃ କାଥା ସାରା ଘାଳିଜେମ୍ ଆଞମାମେନ୍ତେ,ମେନ୍ଖାନ୍ ନଣ୍ଡେ ମେନାଃକ ଝତ ହଳ୍ ଯେମନ୍ କ ବାଡାୟେ ମା ଆମ୍ ଇଞ୍କେ ଭେଜାଃ ଆକାଦିଞାମ୍ ମେନ୍ତେ, ଅନତେ ନଙ୍କାଞ୍ଜ୍ କାମିକେଃଆ ।” ଇନା ତାୟମ୍ ଯୀଶୁ ମାରାଂ ମଚାତେ ଲାଜାର୍ କେ ହହୱାଃଦେୟାଏ, “ଲାଜାର୍ ଲାଜାର୍ ବେରେଦ୍ଃ ମେ!”
ଇନାତାୟମ୍ ଲାଜାର୍ ବେରେଦ୍ଃ କାତେ ଅଡକ୍ଏନାୟେ! ଲାଜାର୍ ପୁଣ୍ଡ୍ ଲୁଗୁଳି ତେକ ପଟମ୍ ଲେଦେୟା। ଯୀଶୁ ମେତାଦ୍ଃ କୱାୟେ,ଲାଜାରାଃ ଝତ ଲୁଗ୍ଳି ଅଚଃକାତେ ଭାଗି ଲୁଗ୍ଳି ପାଲାଟଃ ବାଖ୍ରାତେ ଏମାୟେପେ ଆର୍ ଆଳାଃଏପେ!”ନଆଁ ହାହାଳା କାମି ଞେଲ୍ତେ ଉଡିଗାନ୍ ଯିହୁଦି ହଳ୍କ ଯୀଶୁ ଠେନ୍ କ ପାତିୟାୱେନା ।
ମେନ୍ଖାନ୍ ଧାର୍ମିକ୍ ଗମକେକ ଯୀଶୁକ ରାଗିୟାଃଦେୟା,ଅନାତେ ଆକ ଅକାଲେକା ଯୀଶୁ ଆର୍ ଲାଜାର୍ ବାର୍ ହଳ୍କ ଗଜ୍ଃକିନା ଅନାକ ଉଦିଶ୍ଅକେଃଆ ।
ସନତ୍ ପୁଥିୟାଃ କାହାନୀ: ଯୋହନ୍ ୧୧:୧-୪୬
Free to use, adapt, and share under an open license (CC BY-SA 4.0).