39. ୩୯. ବିଚାର୍ ତାଲାରେ ଯୀଶୁକ ଦୁଳୁବ୍ଃ ହଚ କେଦେୟା
ନଆଁଦ ତାଲା ଞ୍ଜିନ୍ଦା ତାହେଁକାନା। ଶଇନ କ ମାରାଂ ଗଙ୍କେ ଅଳାଃସେନ୍ ଯୀଶୁକ ଇଦି କେଦେୟା, ଚେଦାଃସେ ଉନି ତିନାଃଗାନ୍ କାଥା କ କୁଲିଏୟା ମେନ୍ତେ। ପିତର୍ ଆକ ତାୟମ୍ ତାୟମ୍ତେ ପାଞ୍ଜା ଲେଃଦ୍କୱାୟେ। ତିନ୍ଜଖାଃ ଶଇନକ ଯୀଶୁ ଅଳାଃ ଭିତିର୍ତେକ ଇଦି କେଦେୟା, ପିତର୍ ବାହାରେରେ ତାହେଁଏନାୟେ ଆର୍ ସେଙ୍ଗେଲ୍ ଜୁଲ୍ଆକାନ୍ ଠେନେ ଜୁରୁଃଏନାଏ।
ଅଳାଃ ଭିତିର୍ରେ ଯିହୁଦୀ ନାୟେକେକ ଯୀଶୁକ ବିଚାରାଦେୟା। ଉନ୍କୁ ହଳ୍ ଯୀଶୁ ବିରୁଧ୍ରେ ଏଳେ ସାଖି ଏମ୍ଖାତିର୍ ସାଖିକ ଆଗୁ କେଃଦ୍କୱା। ଯୁଦିୱ , ଆକୱାଃ କାଥାକ ବାଂ ମେଶାଃ କାନ୍ ତାହେଁଦଃ, ଅନା ଖାତିର୍ ଯିହୁଦୀ ନାୟେକେକ ଯୀଶୁଠେନ୍ ଚେଦ୍ଃହଁ ଦୁଶ୍ ବାକ ଞ୍ଜାମ୍ଲେଃଆ। ଆର୍ ଯୀଶୁ ଚେଦ୍ଃହଁ ବାୟେ ଲାଇ ରୁଆଳ୍ଲେଃଆ।
ଝତ ତାୟମ୍ତେ, ମାରାଂ ନାୟେକେ ଆଜ୍ଃ ସେନ୍ କୟଃକାତେ ମେତାଃଦେୟାଏ , “ଲାଇମେ ଆମ୍ ଚେଦ୍ଃ ସାରିଗେ ଜିୱିତ୍ ଇଶ୍ୱରେନ୍ ହପନ୍ ମାସିହା କାନାମ୍ ?“
ଯୀଶୁ ମେନ୍କେଃଆୟେ, “ଇଞ୍ଜଗେ, ଆପେ ଈଶ୍ୱର୍ ସାଲାଃ ଦୁଳୁବ୍ଃ ଆର୍ ଆଜ୍ଃ ସାଲାଃ ସେର୍ମାଖନ୍ ହିଜୁଃପେ ଞ୍ଜେଲିଞ୍ଜା ।“ଉନି ମାରାଂ ନାୟେକେ ଆଜାଃ ଲୁଗୁଳି ଚିରାକେଃଆୟେ ଚେଦାଃସେ ଯୀଶୁଆଃ କାଥା ଆଞମ୍କାତେ ଉଡି ଜୁରେ ରାଗିଲେନାଏ। ଉନି ମାରାଂ ନାୟେକେ ମାରାଂମଚାକାତେ ଏଟାଃ ନାୟେକେକୟେ ମେତାଦ୍ଃକୱାଏ,“ନୁଇହଳ ଚେଦ୍ଃଏ କାମିଆକାଃଆ ଆର୍ ଜାସ୍ତି ସାଖି ବାକ ଲାଗ୍ତିଆ! ଆପେ ନିଜେପେ ଆଞ୍ଜମ୍ କେଃଆ ଇଞ୍ଜ୍ ଈଶ୍ୱର୍ ହପନ୍ ମେନ୍ତେଞ୍ଜ୍ ଲାଇ କେଃଆ । ନଆଁ ବାଖ୍ରାତେ ଚେଦ୍ଃପେ ଉଇହାରେଃଆ ।
ଯିହୁଦୀ ନାୟେକେକ ଝତକ ଲାଇକେଃଆ, “ନୁଇଁଦ ଗୁଜୁଃରେନାଃ ଲାଗତିୟାନ୍ ହଳ୍ କାନାୟେ!” ଇନାତାୟମ୍ ଯୀଶୁଆଃ ମେଦ୍ଃକ ତଲ୍ଏସେଦ୍ଃ କେଦେଆ, ଆର୍କ ଥୁଆଦେୟା,ଦାଲ୍ କେଦେୟାକ,ଆର୍ ଲାନ୍ଦାଆଦେୟା।
ଆର୍ ପିତର୍, ଅଳାଃରେନାଃ ବାହାରେରେ ତାଙ୍ଗିରେଗେ ତାହେଁ କାନାୟେ । ମିଃଟାଂ କାଳ୍ମୀ କୁଳି ପିତର୍କେ ଞେଲ୍ କେଦେୟାଏ । ଉନି କୁଳି ହପନ୍ ପିତରେ କୁଲି କେଦେୟାଏ, “ଆମ୍ ଚେଦ୍ଃ ଯୀଶୁ ସାଲାଃଏମ୍ ହେଜ୍ଃ ଆକାନା!” ପିତର୍ ମେନ୍ କେଃଆୟେ ବାଙ୍ଗା । ଇନା ତାୟମ୍ ଆର୍ ମିଦ୍ଃ କୁଳି ଅନ୍କାଗେ କୁଲି କେଦେୟାୟେ, ମେନ୍ଖାନ୍ ପିତର୍ ଉନ୍ଜଖାଃ ହଁ ମାନା କେଃଆୟେ । ତାୟମ୍ ବିଦାଲ୍ ତିନାଂଗାନ୍ ହଳ୍କ ମେନ୍କେଃଆ,“ଆଲେ ବାଡାୟାଲେ, ଆମ୍ ଯୀଶୁ ସାଲାଃଏମ୍ ତାହେଁକାନା, ଚେଦାଃସେ ଆବିନ୍ ବାନାହଳ୍ ଗାଲିଲରେନ୍ କାନାବିନ୍ ।“
ଇନା ତାୟମ୍ ପିତର୍ ମେନ୍କେଃଆୟେ, “ଯୁଦି ଇଞ୍ଜ ଉନି ହଳିଞ୍ଜ୍ ଚିହ୍ନାୱାକାଦେୟା ତବେଖାନ୍ ଈଶ୍ୱରବାବା ଇଞ୍ଜେ ସାର୍ପାୱିଞ୍ଜ୍ମା!“ ପିତର୍ ନଙ୍କା ମେନ୍ ସାୱଁତେଗେ ତେଗେ ଶିମ୍କ ରାଃ କେଃଆ। ଯୀଶୁ ତାୟମ୍ ସେନ୍ ଆଚୁର୍ କାତେ ପିତରେ କୟଃକେଦେୟାଏ।
ପିତର୍ ଅଣ୍ଡେଖନ୍ ଚାଲାୱେନାୟେ ଆର୍ ଉଡି ଜୁର୍ତେ ରାଃକେଃଆଏ।ଇନା ବେଳାରେଗେ,ଯିହୁଦା ଯାହାୟେଁ ଯୀଶୁଈ ସାବ୍ଃ ହଚଲେଦେୟାଏ, ଉନି ଞ୍ଜେଲ୍ କେଦ୍ଃ କୱାୟେ ଯିହୁଦୀ ନାୟେକକଦ ଯୀଶୁ ଦାଲ୍ ଦାଲ୍ତେକ ଗଜେକାନ୍ ତାହେଁଦଃ। ଯିହୁଦା ଉଡି ଦୁଃକେ ବୁଝାୱ କେଃଆଏ, ଅନା ଖାତିର୍ ଚାଲାୱ କାତେ ପାସି ଗଜ୍ଃଏନାୟେ।
ପିଲାତ୍ଦ ଯିହୁଦୀ ରିନିଜ୍ଃ ମାରାଂ ବିଚାରିଆଏ ତାହେଁକାନାୟେ ,ଉନିଦ ରୋମ୍ ବାଖ୍ରାତେ କାମିଏତ୍ ତାହେଁଦଃ । ଯିହୁଦି ଗମ୍କେକ ଯୀଶୁକେ ପିଲାତ୍ ଠେନ୍କ ଆଗୁ କେଦେୟା । ଉନକୁ କ ଉଇହାରେଦ୍ଃ ତାଁହେଦଃ ପିଲାତ୍ ଯୀଶୁକେ ଶାସେତେ ଏମାୟେମା ଆର୍ ଗଜେମାଁ ଏ ମେନ୍ତେ । ପିଲାତ୍ ଯୀଶୁକେ କୁଲି କେଦେୟାଏ ଆମ୍ ଚେଦ୍ଃ ଯୀହୁଦି କରିନ୍ ରାଜା କାନାମ୍?
ଯୀଶୁଈ ମେନ୍ ରୁଆଳ୍କେଃଆ, “ଆମ୍ ସାରି କାଥାମ୍ ଲାଇକେଃଆ । ମେନ୍ଖାନ୍ ଇଞାଃ ରାଜ୍ଦ ନୱା ଧାର୍ତିରେଦ ବାନୁଃଆନାଂ। ଯୁଦି ଇଞାଃ ରାଜ୍ ନଆଁ ଧାର୍ତିରେ ତାହେଁ କଃଆ ତବେଖାନ୍ ଇଞ୍ଜରେନ୍ ଚେଲାକ ଇଞ୍ଜ ଖାତିର୍କ ଲାଢାଇ କେଆହୁନାଙ୍ଗ୍। ଇଶ୍ୱରାଃ ସାରି କାଥା ଲାଇ ବାଖ୍ରାତେ ଇଞ୍ଦ ନଆଁ ଧାର୍ତିଞ୍ଜ୍ ହେଜ୍ଃଆକାନା। ଅକୟେ ସାରିୟାଃ କାଥାକ ଦୁଲାଳା ଉନ୍କୁ ଇଞ୍ଜାଃ କାଥାକ ଆଞ୍ଜମା।”ପିଲାତ୍ କୁଲି କେଦେୟା ”ସାରି କାଥାଦ ଚେଦ୍ଃକାନା?”
ଯୀଶୁ ସାଲାଃ କାଥାଃତାୟମ୍,ପିଲାତ୍ ହଳ୍ଠେନେ ଚାଲାୱେନ୍ତେ ମେତାଦ୍ଃ କୱାୟେ,ଗୁଜୁଃରେନାଃ ସାଶେତ୍ ଞ୍ଜାମ୍ ଖାତିର୍ ଇଞ୍ଜ ନୁଇଠେନ୍ ଅଙ୍କାନାଃ ଚେଦ୍ହଁ ଗାଲ୍ତି ବାଞ୍ଜ ଞ୍ଜାମ୍ଲେଃଆ।” ମେନ୍ଖାନ୍ ଯିହୁଦୀ ଗମ୍କେ ଆର୍ ହଳ୍କ ହୁରିକାତେ ଲାଇ କେଃଆକ “ନୁଇଦ କୁରୁଶ୍ରେ ଆକାୟେପେ” ପିଲାତେ ମେନ୍ ରୁଆଳ୍ କେଃଆଏ,ଯିଶୁଦ ଚେଦ୍ଃହଁ ବାଳିଜ୍ଃ କାମିକାତେ ବାୟେ ଗାଲ୍ତିଆକାଃଆ।”ମେନ୍ଖାନ୍ ଆଜାଃ କାଥା ବାଂ ଆଞ୍ଜମ୍ କାତେ ଖାଲିକ ହୁରିକେଃଆ। ପିଲାତ୍ ପେ’ ଧାୱ ମେନ୍ କେଃଆୟେ, “ଯୀଶୁ ଚେଦ୍ଃହଁ ବାୟେ ଗାଲ୍ତିଆକାଃଆ!”
ପିଲାତ୍ ଉଡି ଜୁର୍ଗେ ବତରେନାଏ ଯେ ହଳ୍କ ଆଲବାକ ତାପାମ୍ , ଅନାତେ ପିଲାତ୍ ଆକୱାଃ କାଥାତେ ସେନଃ ହର୍ତେ ଯୀଶୁକେ କୁରୁଶେମାକ ମେନ୍ତେ ଲାଇୟାଦ୍କୱାୟେ। ଯୀଶୁ ଚାମୁକ୍ ତେକ ଦାଲ୍ କେଦେୟା ଆର୍ ଜାନୁମ୍ ଟୁପୁରିତେକ ଟୁପୁରିକେଦେୟା ଆର୍ ରାଜା ଲୁଗୁଳିକ ତଲ୍ ହଚକେଦେୟା। “ଞେଲେପେ ନୁଇଦ ଯିହୁଦୀ କରେନ୍ ରାଜା” ଲାଇକାତେକ ଲାନ୍ଦାଆଦେୟା।
ସନତ୍ ପୁଥିୟାଃ କାହାନୀ: ମାଥିଉ ୨୬:୫୭-୨୭:୨୬; ମାର୍କ ୧୪:୫୩-୧୫:୧୫; ଲୁକ୍ ୨୨:୫୪-୨୩:୨୫; ଯୋହନ୍ ୧୮:୧୨-୧୯:୧୬
Free to use, adapt, and share under an open license (CC BY-SA 4.0).