42. ୪୨. ଯୀଶୁ ସେର୍ମାତେ ରୁଆଳ୍ ଏନାୟେ

ଈଶ୍ୱର୍ ବାବା ଯୀଶୁକେ ଗୁଜୁଃ ଖନା ଜିବିତ୍ ବେରେଦ୍ କେଃଦ୍ ଦିନ୍‌ରେ ,ଆଜାଃ ଚେଲାକ ଭିତିର୍ ଖନ୍ ବାର୍ ହଳ୍ ଅନା ସୁର୍‌ରେନା ନାଗାର୍ ତେକିନ୍ ଚାଲାୱ ଲେନା । ତାଳାମା କାଃ ଜଖାଃ ଆକିନ୍ ଯୀଶୁ ସାଲାଃତେ ଚେଦ୍ଃ ହୁଇଆ କାନା ଅନା ବିଷୟେ ତେକିନ୍ ରପଳ୍ କାନ୍ ତାହେଁଦ । ଆଜ୍ ମାସିହା ତାହେଁକାନା ମେନ୍ତେ ଆକିନ୍ କିନ୍ ଆଶାୟେ ତାହେଁଦ,ମେନ୍‌ଖାନ୍ ଇନା ତାୟମ୍ ତେଗେକ ଗଜ୍ଃ କେଦେୟା । ନିତଃଦ ଉନି କୁଳି ମେନେଃ ତାହେଁଦ୍ ଆର୍‌ହଁ ଜିୱିତ୍ ରୁଆଳା କାନାୟେ ମେନ୍ତେ । ଆକିନ୍ ବାକିନ୍ ବାଡାୟେ ଦାଳେୟା କାନ୍ ତାହେଁଦ ଅକୟା କାଥାକିନ୍ ପାତିୟାୱା ।

ଯୀଶୁ ଆକିନ୍ ସୁର୍ ଚାଲାୱ ଏନାୟେ ଆର୍ ଆକିନ୍ ସାଲାଃ ତାଳାମ୍ ଏତହୋବ୍ କେଃଆୟେ,ମେନ୍‌ଖାନ୍ ଆକିନ୍ ବାକିନ୍ ଚିନ୍‌ହାୱ ଲେଦେୟା । ଯୀଶୁ କୁଲି କେଃ କିନାୟେ ଚେଦ୍‌ବିନ୍ ରପଳ୍ କାନା ? ତିନାଃ ଦିନ୍ ମାଣାଂ ଯୀଶୁ ସାଲାଃ ଯାହାଁ ଘଟଣା ଘଟାୱ ଲେନା, ଅନା ଝତକିନ୍ ଲାଇଆଃ ଦେୟା । ଆକିନ୍ କିନ୍ ମେନେଦ୍ ତାହେଁଦ୍ ଉନିଦ ଅକା ସେନ୍ ରେନିଜ୍ କାନାୟେ,ଜେରୁଶାଲେମ୍ ରେ ଯାହାଁ ଘଟାୱ କାନା ଅନା ବିଷୟେତେ ବାୟେ ବାଡାୟା ।

ଇନା ତାୟମ୍ ଯୀଶୁ, ମାସିହା ବାଖ୍ରାତେ ଇଶ୍ୱରାଃ କାଥା ଲାଇ ସଦରାଃ କିନାୟେ । ଉଡି ବଛର୍ ମାଣାଂତେ ନାବିକ ଲାଇ ଲେଃଆ ଦ ବାଳିଜ୍ଃ ହଳ୍ ହଁତେତେ ଶାସେତ୍ ଞାମାୟେ ଆର୍ ଗୁଜୁଃ ଆୟେ । ମେନ୍‌ଖାନ୍ ନାବିକ ଆର୍‌ହଁକ ଲାଇ ଲେଃଆ ଗୁଜୁଃରେନା ପେ ମାହା ହିଲଃ ଜିୱିତ୍ ବେରେଦ୍ ରୁଆଳାଏ ।

ଆକିନ୍ ଅକାରେ ତାହେନ୍ କିନ୍ ଇଛାୟେତ୍ ତାହେଁଦ, ଅଣ୍ଡେକିନ୍ ସେଟେରେନା, ଉନ୍‌ଜଖା ତେ ଆୟୁବ୍ଃ ଉତାର୍ ଏନା। ଆକିନ୍ ଯୀଶୁକେ ମେତାଃ ଦେୟାକିନ୍ ଆମ୍ ତେହେଞ୍ ଆଲିଞ୍ ସାଲାଃ ତାହେନ୍ ମେ, ଅନାତେ ଆକିନ୍ ସାଲାଃତେ ଯୀଶୁ ଅଳାଃ ଭିତିର୍ ଏ ବଲୟେନା । ଆକ ଝତ ଞିଦାରେନାଃ ଦାକା ଜମ୍ ବାଖ୍ରାକ ଦୁଳୁବ୍ଃ ଏନା । ଯୀଶୁ ମିଃଟାଂ ପିଠା ଖାଣ୍ଡ୍ରାୟେ ସାବ୍ଃ କେଃଆ ଆର୍ ଇଶ୍ୱରେ ସାର୍‌ହାୱ କେଦେୟା ଇନା ତାୟମେ କେଚାଃ କେଃଆ ଟାଟ୍‌କାଗେ ଆକିନ୍ କିନ୍ ଚିନ୍‌ହାୱ କେଦେୟା ନୁଇଦ ଯୀଶୁଗେ ତାହେଁ କାନାୟେ ମେନ୍ତେ । ମେନ୍‌ଖାନ୍ ଉନ୍ ବେଳାରେ ଯୀଶୁଦ ଉନ୍‌କିନ୍ ଠେନ୍‌ଖନାଃ ଛାନ୍ ଏନାଏ ।

ଉନ୍‌କିନ୍ ବାର୍‌ହଳ୍ ରପଳ୍ ଏନାକିନ୍ ଦ, “ଉନିଦ ଯୀଶୁଈ ତାହେଁକାନା ! ଅନା ମେନ୍ତେ ଆଲାଂ ଉଡି ଲାଂ କୁସିଃ କାନ୍ ତାହେଁଦଃ, ତିନ୍‌ଜଖାଃ ଆଜ୍ଃ ଇଶ୍ୱରାଃ କାଥାୟେ ଲାଇଆ ଲାଂ କାନ୍ ତାହେଁଦ୍!”ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଅନା ଜାୟେଗା ବାଗିକାତେ ଯିରୁଶାଲେମ୍ କିନ୍ ଚାଲାୱ ରୁଆଳ୍ ଏନା । ଅଣ୍ଡେ ସେଟେର୍ କାତେ ,ଆକିନ୍ ଏଟାଃ ଚେଲାକ ମେତାହାଦ୍ କୱାକିନ୍ “ଯୀଶୁଦୟେ ବାଞ୍ଚାୱା କାନା ! ଆଲିଞ୍ ଲିଞ୍ ଞେଲ୍‌ଆ କାଦେୟା ।”

ଆଜାଃ ଚେଲାକ ଅଳାଃ ଭିତିର୍‌ରେ ରପଳ୍ କାନ୍ ଜଖାଃ ଟାଟ୍କା ଗେ ଯୀଶୁ ଆକଠେନ୍ ଞେଲ୍ ହଚ ଏନାୟେ । ଆଜ୍ ମେନ୍ କେଃଆୟେ “ରାଷ୍କାଃପେ!” ଚେଲାକ ମେନ୍‌କେଃଆ ନୁଇଦ ଭୁତ୍ କାନାୟେ ମେନ୍ତେ, ମେନ୍‌ଖାନ୍ ଯୀଶୁଈ ମେନ୍ ରୁଆଳ୍ କେଃଆ,“ଚେଦ୍ଃ ଖାତିର୍‌ପେ ବତରଃ କାନା? ଚେଦ୍ଃ ଖାତିର୍ ବାପେ ପାତିୟୱ କାନା ନୁଇଦ ସାରିଗେ ଇଞ୍ କାନ୍ ଗେୟାଞ୍ ମେନ୍ତେ । ଇଞା କାଟା ଆର୍ ତିଈ ଞେଲ୍‌ପେ । ବଙ୍ଗାକୱା ଇଞ୍‌ଲେକାନ ହଳ୍ମ ବାୟେ ତାହେଁନା । ଆଜ୍ ଭୁତ୍ ବାଂ କାନାୟେ ମେନ୍ତେ ଞେଲ୍ ହଚଃ ବାଖ୍ରାତେ ଜମ୍ ଲାଗିତ୍ ତେ କିଛି ଜମାଃ କୟେକେଦ୍ଃ କୱାୟେ । ଆକ ମିଃଟିଜ୍ଃ ହାକୁ ଖାଣ୍ଡ୍ରାକ ଏମାଃଦେୟା ଆର୍ ଯୀଶୁ ଅନାୟେ ଜମ୍‌କେଃଆ ।

ଯୀଶୁଈ ମେନ୍‌କେଃଆ,“ଇଞ୍ ବାଖ୍ରାତେ ଇଶ୍ୱରାଃ ମେନ୍ କାଥା ଝତ ସାରିଃଆ, ଇଞ୍ଜ ହୁଞ୍ ଲାଇକେଃଆ ଅନାହଁ ନିଶ୍ଚୟେ ଘଟାୱାଃ ।” ଇନା ତାୟମ୍ ଯୀଶୁ ଭାଗିଲେକା ଇଶ୍ୱରାଃ କାଥା ବୁଝାୱାଦ୍ଃ କିନାୟେ । ଉଡି ସେର୍ମା ମାଣାଂତେ ନାବିକକ ଅଲ୍‌ଲେଦ୍ଃ ତାହେଁଦ୍, ଇଞ୍ ମାସିହା ଶାସେତେଞ୍ ଞାମା, ଗୁଜୁଃଆଞ୍ ଆର୍ ପେ ମାହାରେ ଜିୱିତ୍ଃ ବେରେଦଃରୁଆଳଃଆଏ।

ନାବିକ ଆର୍‌ହଁକ ଅଲ୍ ଲେଃଆ ଇଞ୍ରେନ୍ ଚେଲାକ ଇଶ୍ୱରା କାଥାକ ପାଷ୍ନାୱା ମେନ୍ତେ । ଆକ ଝତ ହଳ୍‌କ ମେତାଦ୍ଃ କୱା ଝତ ହଳ୍ କାସ୍ତାୱ ପେ । ଯୁଦି ଆକକ କାସ୍ତୱାଃ,ଈଶ୍ୱର୍ ବାବା ଆକୱା କାଇ ଇକାୟେ ତାକୱା । ଇଞାଃ ଚେଲାକ ଜିରୁଶାଲମ୍ ଖନାଃ ଏହୋବ୍ କାତେ ଗଟାକ ପାଷ୍ନାୱାଃ । ଇନା ତାୟମ୍ ଝତ ଜାତିଈ ରେନ୍ ହଳ୍ ଠେନ୍ ଚାଲାଃକ । ଆପେ ସାଖି ହୁୟୁଆପେ ଝତୱାଃ ଯାହାଁଞ୍ ଲାଇୟାକାଃ ଆର୍ କାମିଆ କାଃ ଆର ଝତ ଇଞ୍ ସାୱଁ ଯାହାଁ ଘଟାୱା କାନା ।

୪୦ ଦିନ୍ ଧାବିଜ୍ଃ ଆଜ୍ଃରେନ୍ ଚେଲାକ ଠେନ୍ ଞେଲ୍ ହଚ ଏନାୟେ । ମିଦ୍ ଧାୱତେ ମଣେ ସାୟେ ହଳ୍ ସାଲାଃତେ ଞେଲ୍ ହଚ ଲେନାୟେ ଏଟା ଏଟା ଉପାୟେତେ! ଆଜଃ ବାଞ୍ଚାୱା କାନାୟେ ମେନ୍ତେ ଆକୱା ମନେରେ ପାତିୟାୱ ହଚ ଲାଗିଦ୍‌ତେ, ଆର୍ ଆଜ୍ଃ ଇଶ୍ୱରା ସେର୍ମା ଦିଶମ୍ ବାବଦ୍‌ତେଁ ଶିକ୍ଷାୟେ ଏମାହାକ ତାହେଁଦଃ ।

ଯୀଶୁ ଆଜ୍ଃରେନ୍ ଚେଲାକ ମେତାଃଦ୍ କୱାୟେ,“ଈଶ୍ୱର୍ ବାବା ଇଞ୍‌ଗେ ଦାଳେ ଏମା ହାକଦିଞାୟେ ସେର୍ମା ଆର୍ ଜାଲା ପୁରିରେ ରାଜ୍ ଖାତିର୍‌ତେ ।ଅନାତେ ନିତଃ ଆପେଞ୍ ମେତାଃପେ କାନା : ଚାଲାଃପେ ଝତ ଜାତରେନ୍ ହଳ୍ ଚେଲା ବେନାୱ କପେ । ନଆଁ କାମି ଖାତିର୍ ଆପେ ବାବା, ହପନ୍ ଆର୍ ସନତ୍ ଆତ୍ମାତେ ଡୁବାନ୍ ଏମାଃକପେ । ଆପେ ଆକ ଶିକ୍ଷା ଏମାଃକପେ ଯେମନ୍ ଆପେଞ୍ ଲାଇଆଃ କାପେ ଝତ ହୁକୁମ୍ ପାଳନ୍ ମାକ ମେନ୍ତେ । ମନେରେ ଉଇହାର୍ ଦହୟେପେ ଇଞ୍ ଆପେ ସାଲାଃ ଯୁଗେ ଯୁଗେଞ୍ ତାହେଁନା ”

40 ଦିନ୍ ତାୟମ୍ ଯୀଶୁ ଗୁଜୁଃ ହଳ୍‌ଠେନ୍ ଖନାଃ ଜିୱିତ୍ ବେରେଦ୍ ଏନାୟେ,ଆଜ୍ଃ ଆଜ୍ଃରେନ୍ ଚେଲାକ ମେତାଃଦ୍ କୱାୟେ, ଇଞବାବା ଦାଳେ ଏମାଃପେ ଧାବିଜ୍ଃ ଜିରୁଶାଲେମ୍ ରେଗେ ତାହେଁନ୍‌ପେ । ଆଜ୍ଃ ସନତ୍ ଆତ୍ମା ଆପେ ଚେତାନ୍‌ରେ ଭେଜାକାତେ ନଆଁ କାମି କାମିଆୟେ ।”ଇନା ତାୟମ୍ ଯୀଶୁ ସେର୍ମା ଚାଲାୱ ଏନାୟେ ଆର୍ ମିଃଟିଜ୍ ରାହାଲା ଯୀଶୁଈ ଦାନାଙ୍ଗ କେଦେୟାଏ । ଯୀଶୁ ଈଶ୍ୱର୍ ବାବାଃ ଜଜମ୍ ତି ପାଷ୍ଟାରେ ଦୁଳୁବ୍ଃ ଏନାୟେ ଝତ ଜିନିଷ୍ ଚେତାନ୍‌ରେ ଆଇଦାରିଆୟେ ମେନ୍ତେ ।