42. ઇસુ સ્વર્ગમાં જાત આહાય

જે દિસેં ઈસુ મરણમાંશી ઉઠનો આશી, તાચે દોન ચેલે, પાસચે એક નગરમાં જાત આશી. જો કાંય ઇસુ હારીંહોનો આશી તે બારામાં તે ગોઠ કરત આશી. તાંહદય આશા આશી કાય તો મસીહ આશી, પણ તાદય મારું મેલવામાં યીનો આશી. બાઈલાંહે આખનો કાય તો આઝુન જીંવતો હોન આહાય. તાંહંદય સમજ પડતનાંહાં આશી કાય ઊંચી ગોઠવર વિશ્વાસ કરોંવ.

ઇસુ તાંહશી પહોંચીન ને તાંહચે હારીં ચાલોં મંડીન, પણ તાંહેં તાદય વળખી નાહાં. તેહેં તાંહદય સુદકરી કાય તે કાય ગોઠ કરત આહાત.તંય તાંહેં તાદય પહલેનચે દિશામાં હોની ઈસુચી આખી ગોઠ આખી. તાંહદય નવાઈ લાગીન કાય આદય ખબર નાહાં કાય યરુશલેમમાં કાય કાય હોહું રહીન આહાય.

દેવાચે વચનમાં મસીહચે બારામાં કાય લખનો આહાય તો ઇસુને તાંહદય સમજાવી. તેહેં તાંહદય આઠોવ ઓપવી કાય પ્રબોધકાંહે આખનો આશી કાય મસીહ દુઃખ ઉઠાવ્યદ, તાદય મારું મેલવામાં યેદ પણ તો આઝુન ત્રીજે દિસેં જીવતો હોય્દ. તંય તે તે નગરમાં પહોંચીન જથય તે દોન માણુસ રહોં વિચારત આશી. તંય હુધી લગભગ વેહાં પડની આશી.

તે દોન માણસાંહે ઇસુદય તાંહચે હારીં રહોંદય સાઠીં આખી.તંય તો રહું જાવ. જંય તે વેહાંચો ખાના ખાંવદય સાઠીં તૈયાર હોન, તંય ઇસુને ભાકરચો એક કુટકો ઘીદ, તાચે સાઠીં દેવાચો આભાર માનીને મંગે તાદય તોડી. અચાનક તાંહે તાદય વળખી કાય તો ઇસુ આહાય. પણ તે જ ટાઇમે તો તાંહચે નજરેશીં અલોપ હોન.

તે દોન માણસાંહે એક દુસરા દય આખી, “તો ઇસુ આશી!’’ જંય તાંહે દેવાચે વચનમાંશીં સમજાવીતંય આપણાચે હ્રદયમાં ઉતેજના ઉપજ હોત આશી. લગેંજ, તે આઝુન યરુશાલેમ જાવ. તે પહોંચીન તંય તાંહેં ચેલાંદય આખી કાય, “ઇસુ જીવતો આહાય. હામી તાદય નાંગી.’’

જંય ચેલે એક દુસરાંચે હારીં ગોઠ કરત આશી અચાનક ઇસુ તાંહચે વચમાં પ્રગટ હોન. ચેલાંહે વિચારી કાય કોની ભૂત આહાય. પણ ઇસુને આખી કાય, “તુમી કશા બીહત આહાયઝા ને શંકા કરત આહાયઝા. માંઝે હાથ ને પાંહાદય નાંગા. કશા કાય આત્માદય આંગ નાહાં રહય. જશો માંદય આહાય.’’ તો કોની ભૂત નાહાં યે ગોઠદય સાબિત કરોં સાઠીં તેહેં કાંય ખાંવદય સાઠીં માગી. તાંહે તાદય શેકની માછલીચો કુટકો ઓપી.ને તેહેં તો ખાદ.

ઇસુ ને આખી, “મંય તુમદય આખનો આશી કાય યે બારેમાં દેવાચે વચનમાં લખનો આહાય. જંય તેહેં તાંહચે મન ખોલી તંય તે દેવાચે વચનદય સમઝૂ શકીન. “હજડ પહેલાશીં લખનો આશી કાય મસીહ દુઃખ ઉઠાવ્યદ, મરું જાય્દ ને ત્રીજે દિસેં મરણમાશીં જીવતો ઉઠય્દ.

“પવિત્ર શાસ્ત્રમાં યો પણ લખનો આહાય કાય માંઝે ચેલે પ્રચાર કરીથ કાય આખે લોકાંદય પસ્તાવો ને પાપીચી માફી મેળવોં જરૂરી આહાય. તાચી શરવાત યરુશાલેમશીં કરીથ, ને મંગે આખે દેશજાતિશીં, આખે જગ્યાવર જાહિત. તુમી યે આખી ગોઠચે સાક્ષી આહાયઝા.’’

મંગે ચાલીસ દિસ હુધી, ઇસુ પોતાચે ચેલાશીં પ્રગટ હોન. એક દિસ એકુજ ટાઈમે તો ૫૦૦ કરતાં ઘણે લોકાશીં તો પ્રગટ હોન તેહેં કલેકખાંડ રીતે પોતાચે ચેલાંદય સાબિત કરી કાય તો જીવતો આહાય ને તેહેં તાંહદય દેવાચે રાજ્યચો શિક્ષણ ઓપી.

ઇસુને પોતાચે ચેલાંદય આખી, “સ્વર્ગ ને જુગાવર આખો હક માંદય દીનો આંહાય. તે સાઠીં તુમી જાયા, આખે જાતિચે લોકાંદય ચેલે બનાવા ને તાંહદય બાહાસ, પોસા ને પવિત્રઆત્માચે નાંવશીં બાપ્તિસમાં ઓપા. ને મંય તુમદય જી આજ્ઞા દિની આહાય તી આખી ગોઠ તાંહદય શીખવા. આઠોવ રાખા, મંય કાયમ તુમચે હારીંરહંય્દ."

ઇસુચે પુનરુત્થાનચે ચાલીસ દિસ મંગે તેહેં પોતાચે ચેલાંદય આખી, “જંય હુધી માઝો બાહાસ તુમદય પવિત્રઆત્માખલ શક્તિ નાહાં દેય તંય હુધી યરુશાલેમમાં જ રહઝા મંગે ઇસુદય સ્વર્ગમાં ધેવામાં યાવ ને ડાંબરાંહે તાદય ઝાંપુ દીન. ઇસુ દેવાચે જેવણે હાથાખલ બસીન કાય આખી વસ્તુવર રાજ કરય.