44. પિતર ને યોહાન એક ભિખારીદય બેસ કરત

એક દિસ પિતર ને યોહાન મંદિરમાં જાત આશી. જંય તે મંદિરચે દારાંશીં પહોંચીન તંય તાંહેં એક લંગડે માણુસદય પૈસે માગત નાંગી.

પિતરને લંગડે માણસાચે વાઠીન નાઘુંને આખી, “માંઝે પાસ તુદય દેંવદય સાઠીં પૈસે નાહા. પણ જાં માંઝપાં આહાય તાં મંય તુંદય દેંય. ઇસુ નાવમાં ઊઠ ને ચાલતો હોશ!’’

લગેંજ દેવાને તે લંગડે માણસાદય બેસ કરી, ને તો ચાલોં ને ચારીં વાઠીન કૂદોં, ને દેવાચી સ્તુતિ કરોં મંડીન. મંદિરચે આંગણામાં જે લોક આશી તે આખાંદય નવાઈ લાગીન.

જો માણુસ બેસ હોનો આશી તાદય નાંગોં સાઠીં લંગેજ લોકાંચો કળપ ભેગો હોન. પિતરને તાંહદય આખી, “તુમદય યી ગોઠ કશા નવાઈ લાગીન કાય યો માણુસ બેસ હોન આહાય? હામચે શક્તિખલ યો માણુસ બેસ નાહાં હોન. પણ ઇસુચે શક્તિખલ યો માણુસ બેસ હોન આહાય.”

“તુમીંજ રોમન રાજાદય આખનો આશી કાય ઇસુદય મારું મેલા. તુમી જીવન દેનારદય મારું મેલી.પણ દેવાને તાદય મરણામાશીં જીવતો કરું દિન. તુમી જાણત નાહાં આશી કાય તુમી કાય કરું રહને આશી, પણ દેવા ને તુમચે કામદય ભવિષ્યવાણી પૂરી કરોં સાઠીં વાપર કરી. તે સાઠીં આંતા તુમી મન બદલા ને દેવાચે વાઠીન ફિરા કાય તુમચે પાપ માફ કરું દેવામાં યેત.”

પિતર ને યોહાન જાં કાંય આખત આશીં તાખલ મંદિરચે સરદાર હજડ હેરાન હોન. તાચેન તાંહેં તાંહદય ધરું ઠોવી ને ઝેલમાં મેલું દિન. પણ ઘણે લોકાંહેં પિતરચે સંદેશવર વિશ્વાસ કરી ને ઇસુવર વિશ્વાસ કરી ને ઇસુવર વિશ્વાસ કરનારાંચી સંખ્યા વધુને ૫૦૦૦ હોહું જાવ.

દુસરે દિસેં, યહૂદી સરદાર પિતર ને યોહાનદય પ્રમુખ યાજક ને દુસરે ધાર્મિક યાજકાંશીં ધીહું યાવ. તાંહેં પિતર ને યોહાનદય સુદકરી, “તુમી યે લંગડે માણસાદય કોનાચી શક્તિખલ બેસ કરી?’’

પિતરને તાંહદય જવાબ ઓપી, “યો માણુસ ઇસુ મસીહાચે શક્તિખલ બેસ હોહું તુમચે પુઢેં ઊભો આહાય. તુમી ઇસુદય ખાંબાવર ઠોકું દિન, પણ દેવાને તાદય મરણામાંશીં આઝુન જીવતો કરું દિન. તુમી તાચો નકાર કરી, પણ તારણ મેળવોં સાઠીં ઇસુચે શક્તિ સિવાય દુસરી કચી પણ વાટ નાહાં.

આગેવાનાંદય નવાઈ લાગીન કાય પિતર ને યોહાન અલે હિમંતશીં ગોઠ કરત આહાત કશા કાય તે જાણત આશી કાય યે લોક સાધારણ ભણને વગરચે માણુસ આહાત. પણ મંગે તાંહદય આઠોવ યાવ કાય એ લોક ઇસુચે હારીં રહત આશી.તંય તાંહેં પિતર ને યોહાનદય બિહવીને મંગે જાંવદય દીન.