۲۲. یَهیائے پێدائِش

پێسریگێن زمانگان، هُدایا گۆن وَتی نبیان هَبَر کُرتگ‌اَت تانکه نبی هُدائے پئیگاما په مردُمان سَر بکَننت. پَدا تان چار سَد سالا هُدایا گۆن مردُمان هَبَرَ نکُرت. رَندا هُدایا زَکَریا نامێن مَردمێئے کِرّا پرێشتگے راه دات. زَکَریا دینی پێشواے اَت. زَکَریا و آییئے جَن اِلیزابِت هُدادۆست و پَهرێزکار اَتنت. آ دوێن پیر اَتنت و آیان چُکّ نێست‌اَت.

پرێشتگا گۆن زَکَریایا گوَشت: «تئیی جَنا چُکّے بیت و تئو آییئے ناما ‹یَهیا› بکَن. یَهیا چه هُدائے پاکێن روها پُرَّ بیت و آ، مَردمان په مَسیهئے مَنّگا تئیارَ کنت.» زَکَریایا گوَشت: «من و منی جَن په چُکّئے آرگا سَکّ پیر اێن. مَن چۆن بزانان که تئو گۆن من راستێن هَبَر کَنگا ائے.»

پرێشتگا گۆن زَکَریایا گوَشت: «مَنا هُدایا راه داتگ که تَرا اے وَشّێن هالا بدئیان. بله تئو منی هبرئے سرا باور نکرت و پمێشکا تان چُکّئے پێدا بئیگا گُنگَ بئے. هَما دَمانا زَکَریا گُنگَ بیت. پَدا پرێشتگ چه زَکَریائے کِرّا رئوت. چه پرێشتگئے گندگا رَند زَکَریا لۆگا کئیت و آییئے جَنئے لاپ پُرَّ بیت.

وهدے اِلیزابِتئے لاپ‌پُرّیا شَش ماه سَرجَم بوت، پَدا هَما پرێشتگ اِلیزابِتئے سیادێئے کِرّا شُت. سیادئے نام «مَریَم» اَت. مَریَما سور نکُرتگ‌اَت بَله آییا دِشتارے هَست‌اَت که نامی «ایسُّپ» اَت. پرێشتگا گۆن مَریَما گوَشت: «تئیی لاپ پُرَّ بیت و تَرا مردێن‌چُکّے بیت. تئو آییئے ناما ‹ایسّا› بکَن. آ بُرزێن اَرشئے هُدائے چُکَّ بیت و تان اَبَد دُنیائے سَرا هُکمرانیَ کنت.»

مَریَما گوَشت: «اے پئیم چۆن بوتَ کنت؟ مَن وَه سور نکُرتگ. پرێشتگا مَریَم سَرپَد کُرت و گوَشت: «هُدائے پاکێن روه و آییئے زۆر و واک تَئیی سَرا ساهێلَ بیت. اے چُکّ پاک و دَر چِتگێن چُکّے بیت و هُدائے چُکّ گوَشگَ بیت.» مَریَما پرێشتگئے سَجَّهێن هَبَر باوَر کُرتنت.

پرێشتگئے گندگا رَند، مَریَم زوتّان اِلیزابِتئے کِرّا شُت. اَنچُش که مَریَما گۆن اِلیزابِتا تئیار جۆڑی کُرت، اِلیزابِتئے چُکّ لاپئے تَها سُرِت. آ دوێن جَنێن هۆریا گَل و شادان بوتنت که هُدایا په آیان چۆنێن مزَنێن کارے کُرتگ. مَریَما سئے ماها اِلیزابِتئے لۆگا داشت و رَندا وَتی لۆگا آتک.

اِلیزابِتا مردێن‌چُکّے بوت. اَنچُش که پرێشتگا هُکم داتگ‌اَت، زَکَریا و اِلیزابِتا وَتی چُکّئے نام «یَهیا» کُرت. گُڑا هُدایا زَکَریائے گُنگی هَلاس کُرت. زَکَریا هبر کنگا لَگِّت و گوَشتی: «مَن هُدائے سَتا و سَنایا کَنان که آییا وَتی مردُم نشَمُشتگ‌اَنت و نون مئے کُمَکّ کَنگا آتکگ. او منی چُکّ! تئو بُرزێن اَرشئے هُدائے نبیَ بئے. تئو مردُمانَ گوَشئے که آیانی گُناه چۆن بَکشگَ بنت.»