۳۴. ایسّائے دِگَه لَهتێن تالیم

ایسّایا آسمانی بادشاهیئے بارئوا دِگَه بازێن کِسَّه آوُرت، مِسال، «هُدائے بادشاهی، ٹێلکاهئے تُهمئے پئیما اِنت، که مردمێا وَتی ڈگارا کِشت. شُما زانێت که ٹێلکاهئے تُهم چَه اے دِگَه تُهمان کَستِر اِنت.

بَله وَهدے ٹێلکاهئے تُهمَ رُدیت، چَه اے دِگَه سَبزگان بُرزترَ بیت، درَچکێئے پئیما بیت و بالی مُرگ آییئے تاک و لَمبانی چێرا آرامَ کَننت.»

ایسّایا دِگه کِسَّهے آوُرت: «هُدائے بادشاهی، هما هُمیرئے پئیما اِنت که آرتا مانیَ کَننت و سَجَّهێن آرت گواتَ گیپت.»

«هُدائے بادشاهی، هَما گَنجئے پئیما اِنت که ڈگارێا چێر دئیگ بوتگ. وهدے کَسے دَریَ گێجیت دِلی بازَ لۆٹیت که اے گَنج منی ببیت. آ باز گَلَ بیت، گَنجا پَدا چێرَ دَنت و رئوت و وَتی سَجَّهێن مال و هستیا بَها کنت که هَما ڈگارا بَها بزوریت که هَمۆدا گَنج کَلّ اِنت.»

«هُدائے بادشاهی هَما گرانکیمَّتێن مُروارِدئے پئیما اِنت که وَهدے سئوداگِرێئے دَستا کَپیت، گُڑا سئوداگِرَ رئوت و وَتی سَجَّهێن هَست و نێستا بَها کنت که هَما مُروارِدا بگیپت.»

لَهتێن دیندارێن مردُما هئیال کُرت که هُدا مارا پَه وَتَ زوریت پَرچا که ما شَرّێن کار کَنگا اێن. آ مردُمان اے دِگَه مَردم اێرَ جَتنت و گوَشتنت که شُما گُنَهکار اێت و دینا شَرّ کارمَرزَ نکَنێت. گُڑا ایسّایا پَه آ مردُمان کِسَّهے آوُرت: «یَکّ رَندے دو مردُم په دْوا کَنگا پَرَستِشگاها شُتنت. چه آیان یَکّے مالیاتگیرے اَت و دومی دینی پێشواے اَت. (مالیاتگیرانی کار هَمِش اَت که چَه مردُمان زَرّ بزورنت و هاکِمان بدئینت. مالیاتگیر آ دگه مردُمان دۆستَ نبوتنت.)

دینی پێشوایا چُش دْوا کُرت: ‹او هُدا! تَئیی مِنَّتوار آن که من اے دِگه مردُمانی پئیما دُزّ و رَدکار و زِنَهکارے نه‌آن و اے مالیاتگیرئے پئیما هم نه‌آن.

مِسال، من هَپتگے دو رۆچ، رۆچگَ داران و منا هَر زَرّ و مالے که رَسیت من اے زَرّانی دَه‌یَکّا دئیان›.

بَله مالیاتگیر چه دینی پێشوایا دور اۆشتاتگ‌اَت و آسمانی هَم نچارِت. دَستی وَتی سێنگا جَت و دْوایی کُرت و گوَشتی: «او هُدا! تَرا منی سَرا بَزّگ بات که من گُنَهکارے آن.»

پَدا ایسّایا گوَشت: «مَن شُمارا گوَشان، هُدایا مالیاتگیرئے دْوا اِشکُت و آ هُدائے چَمّان نێک و پَهرێزکار بوت. بزان هَرکَس که وَتا مزَنَ زانت، هُدا آییا کَمشَرَپَ کنت و هَرکَس که وَتا جَهل و اێردَستَ منّیت، هُدا آییا وَشنام و شَرَپدارَ کنت.»