۹. هُدا موسّایا تئوارَ کنت

ایسُّپئے مرکا رَند آییئے سَجَّهێن سیاد و وارِسان مِسرا داشت و آیان بازێن چُکّے بوت. آ اِسراییلی گوَشگَ بوتنت.

سَدان سال گوَست و اِسراییلی سَکّ باز بوتنت. ایسُّپا په مِسریانی رَکّێنگا بازێن کارے کُرتگ‌اَت بَله نون مِسریان آییئے کار شَمُشتگ‌اَتنت. ایسُّپئے شُگرگُزار نه‌اَتنت. مِسریان چه اِسراییلیانَ تُرست پَرچا که اِسراییلی سَکّ باز اَتنت. هَما پِرئون که مِسرئے بادشاه اَت، آییا سَجَّهێن اِسراییلی مِسریانی گُلام جۆڑ کُرتنت.

مِسریان، اِسراییلی په زۆر بازێن لۆگ و کلات و سَرجَمێن شَهرئے بَندگ پَرماتنت. اے گرانێن کارا آیانی زِند اَزابَ کُرت. بَله هُدایا آ بَرکَتَ داتنت و آیان دِگه بازێن چُکّے بوت.

پِرئونا دیست که اِسراییلی باز چُکّ پێدا کَنگا اَنت. آییا وَتی مردُم هُکم داتنت که اِسراییلیانی سَجَّهێن مردێن‌چُکّان نیلّئے کئورا دئور بدئیێت و بکُشێت.

یَکّ اِسراییلی جَنێنێا بَچَکّێن چُکّے پێدا کُرت. آییا وَتی چُکّ تان هَما وَهدا چێر دات که چێر داتی کُرت.

وهدے ماتا چُکّ چه اِد و گێشتر چێر دات نکُرت، آییا وَتی چُکّ آپبَندێن سَپتێا کُرت و نیلّئے کئورئے لَمبا یَلَه دات که چه کُشگا برَکّێنیتی. چُکّئے مسترێن گُهار اۆشتات و چارِتی که بارێن منی براتا چے بیت.

پِرئونئے جِنِکّا سَپت دیست و سَپتئے تۆکی چارِت. وهدے آییا نُنُّک دیست، نُنُّکی زُرت و وَتی چُکّ کُرت. اِسراییلی جَنێنے داشتی که نُنُّکا شیر بمێچێنیت، بَله نزانتی که اے جَنێن نُنُّکئے هَکّیگێن مات اِنت. وهدے چُکّ مزن بوت و چه شیرا سِست، چُکّئے ماتا چُکّ پِرئونئے جِنِکّئے کِرّا پِر تَرّێنت. پِرئونئے جِنِکّا چُکّئے نام «موسّا» کُرت.

وهدے موسّا رُست و مزن بوت، یَکّ رۆچے دیستی که مِسریے اِسراییلی گُلامێا جَنَگا اِنت. موسّایا کۆشِست کُرت که وَتی اِسراییلی هَمکئومئے جانا برَکّێنیت.

وهدے موسّایا چارِت که کَسّ گِندگا نه‌اِنت، آییا مِسری کُشت و هَمۆدا کَلّ کُرت. بَله موسّائے کار پاشک بوت.

پِرئون سَهیگ بوت که موسّایا چے کُرتگ. آییا لۆٹِت که موسّایا بکُشیت، بَله موسّا چه مِسرا تَتک و دَشت و گیابانان شُت. پِرئونئے سِپاهیگان موسّا اۆدا دَر گێتکَ نکُرت.

موسّایا چه مِسرا دور، دَشت و گیابانان شِپانکیَ کُرت. آییا هَمۆدا گۆن جَنێنێا سور کُرت و دو چُکّی بوت.

موسّا وَتی جَنئے پِتئے رَمگا سَمبالگا اَت. یَکّ رۆچے آییا دیست که کَسانێن درَچکێا آسے لَگِّتگ بَله آس درَچکا سۆچگا نه‌اِنت. درَچکئے نزّیکّا شُت که بچاریتی. وهدے موسّا درَچکئے نزّیکّا آتک، هُدایا گۆن آییا هَبَر کُرت و گوَشت: «او موسّا! وَتی کئوشان بکَشّ. تئو پاکێن جاگاهێا اۆشتاتگئے.»

پَدا هُدایا گوَشت: «مَن وَتی مردُمانی اَزاب دیستگ. مَن تَرا پِرئونئے کِرّا راهَ دئیان که تئو اِسراییلیان چه مِسریانی گُلامیا برَکّێنئے. مَن اِسراییلیان کَنهانئے مُلکا دئیان، هَما مُلک که من گۆن اِبراهێم و اِساک و اَکوبا کئول کُرتگ.»

موسّایا جُست کُرت: «اَگَن مردُم زانگ بلۆٹنت که منا کئیا راه داتگ، گُڑا من چے بگوَشان؟» هُدایا گوَشت: «من هما آن که هستان. آیان بگوَش که همے ‹اَبَدمانێن هستیا› منا شُمئے کِرّا راه داتگ. آیان منی اے پئیگاما هَم بدئے که من شُمئے پِت و پیرُک اِبراهێم و اِساک و آکوبئے هُدا آن. مَن هُداوَند آن.»

موسّایا تُرسِت و نلۆٹِتی که پِرئونئے کِرّا برئوت. گوَشتی که منَ نتوانان شَرّ هَبَر بکَنان. گُڑا هُدایا موسّائے برات هارون راه دات که موسّایا کُمَکّ بکنت.