47. ફિલીપીશેહેરામાય પાઉલ એને સિલાસ

જોવે સાઉલાય બોદા રોમી સામ્રાજ્યા મુસાફરી કોઅયી તે ચ્યાય ચ્યા રોમી નાવ “પાઉલ” ઉપયોગ કોઅના શુરુ કોઅયા. યોક દિહી, પાઉલ એને ચ્યા આર્યો સિલાસ ફીલીપ્પી શેહેરામાય ઈસુ બારામાય હારી ખોબાર આખાંહાટી ગિયા. ચ્યા શેહેરા બાઆ નોયે કિનારે યોક જગ્યાવોય ગિયા જાં લોક પ્રાર્થના કોઅરાહાટી બેગા ઓઅતા આતા. તાં લુદિયા નાવા યોક થેએયે આરી મિળ્યા જી યોક વેપારી આતી. તી પોરમેહેરાવોય પ્રેમ કોઅતી આતી, એને ચ્યા આરાધના કોઅતી આત.

પોરમેહેરાય લુદિયાલ ઈસુબારામાય હારી ખોબારેવોય બોરહો કોઅરાહાટી મોદત કોઅયી. પાઉલ એને સિલાસાય ચ્યેલ એને ચ્યે પરિવારાલ બાપતિસ્મા દેના. ચ્યેય પાઉલ એને સિલાસાલ ચ્યે ગોઓ રાંહાટી હાદ્યા, યાહાટી ચ્યા તાં રોય ગિયા.

પાઉલ એને સિલાસ લોકહાઆરે વાયનેતે ચ્યા જગ્યાવોય મિળતા આતા, જાં યહૂદી લોક પ્રાર્થના કોઅતા આતા. દિનેરોજ જોવે ચ્યા તાં જાતા આતા તાં યોક દાસી પોહી જી ખારાબ આત્મા કોબજામાય આતી એને ચ્યાહા પિછો કોઅતી આતી. યા ખારાબ આત્માકોય તી લોકહાન ભવિષ્ય આખતી આતી, યાહાટી તી ભવિષ્ય આખનારી રુપામાય ચ્યે ધોણહયાલ બોજ પોયહા કામાવી દેતી આતી.

ચ્યાહા જાતી સમયે તી પોહી બોંબલ્યા કોઅતી આતી, “યા માટડા પરમ પ્રધાન પોરમેહેરા સેવક હેતા. યા તુમહાન તારણ પામાંહાટી વાટ આખી રીઅલા હેય!” દિનેરોજ એહેકેજ કોઅતી આતી, જ્યેકોય પાઉલ હેરાણ ઓઅય ગિયો.

છેલ્લે, યોક દિહી જોવે તી પોહયીય બોંબાલના શુરુ કોઅયા, તે પાઉલાય ચ્યે એછે ફીરીન ચ્યે આંદારને ખારાબ આત્માલ આખ્યા, “ઈસુ નાવાકોય યે માઅને નિંગી જો.” ચ્યેજ સમયે ચ્યા ખારાબ આત્માય ચ્યેલ છોડી દેના.

ચ્યે પોહયી ઘોણી બોજ ખીજવાય ગિયા. ચ્યાહાન માલુમ પોડ્યા કા ખારાબ આત્મા વોગર તી પોહી લોકહાન ભવિષ્ય નાંય આખી હોકતી આતી. યા મતલબ કા લોક આમી ચ્યે ઘોણહયાલ પોયહા નાંય દેઅરી, કાહાકા તી આમી લોકહા આરે કાય ઓઅરી તીં તી નાંય આખી હોકી.

યાહાટી ચ્યે પોહયી ઘોણી પાઉલ એને સિલાસાલ રોમી ઓદિકાર્યાહાં પાય લેય ગિયા. ચ્યાહાય પાઉલ એને સિલાસાલ ઠોક્યા, એને પાછે ચ્યાહાન જેલેમાય ટાકી દેના.

ચ્યાહાય પાઉલ એને સિલાસાલ જેલેમાય ઓહડા જગ્યાવોય થોવ્યા, જાં બો બોદા સીપાય આતા. ઓલે લોગું કા ચ્યાહાય ચ્યાહા પાગહામાય લાકડા મોઠા ટુકડા બાંદી દેના. બાકી પાઉલ એને સિલાસ આરદી રાતે, પોરમેહેરા સ્તુતિ ગીતે આખી રીઅલા આતા.

અચાનક, યોક ભયાનક દોરતી કંપ જાયો, એને જેલે બોદે બાઅણે ઉગડી ગીયે, એને બોદા કૈદ્યાહા હાકળ્યો ખુલી ગિયો.

તોવે દારોગા જાગી ગિયો. ચ્યાય દેખ્યાં કા જેલે બોદે બાઅણે ઉગડી ગિઅલે હેય. તો હોમજ્યો કા બોદા કૈદી નાહી ગિયા ઓરી.તો ગાબરાય ગિયો કા ચ્યાહા નાહી જાઅનાં લીદે રોમી ઓદિકારી ચ્યાલ માઆય ટાકી, યાહાટી તો પોતાલ માઆય ટાકાંહાટી તિયાર ઓઅય ગિયો. બાકી પાઉલ ચ્યાલ દેખીન બોંબલ્યો, “ઉબો રોય જો! પોતા નુકસાન માં કોઅહે. આમાં બોદા ઈહીજ હેય.”

તો દારોગા કાપતો-કાપતો પાઉલ એને સિલાસા પાય યેયન પૂછ્યા, “તારણ પામાંહાટી આંય કાય કોઉં?” પાઉલાય જવાબ દેનો, “પ્રભુ ઈસુવોય બોરહો કોઓ, તે તું એને તો પરિવાર તારણ પામી.” તોવે તો દારોગા પાઉલ એને સિલાસાલ ચ્યા ગોઓ લેય ગિયો, એને ચ્યાહા જુખુમ દોવી. પાઉલાય ચ્યા ગોઅને બોદા લોકહાન ઈસુ બારામાય હારી ખોબાર આખી.

દારોગા એને ચ્યા પરિવારાય ઈસુવોય બોરહો કોઅયો, યાહાટી પાઉલ એને સિલાસાય ચ્યાહાન બાપતિસ્મા દેના. તોવે દારોગાય પાઉલ એને સિલાસાલ ખાઅનાં ખાવાડ્યા, એને ચ્યા યોક હાતે ખુશ ઓઅય ગિયા.

આગલે દિહી શેહેરા આગેવાનહાય પાઉલ એને સિલાસાલ જેલેમાઅને છોડી દેના એને ફીલીપ્પી શેહેરામાઅને જાતાં રાં આખ્યા. પાઉલ એને સિલાસ લુદિયા એને બીજા આર્યાહા આરે મિળ્યા એને પાછે શેહેરામાઅને નિંગી ગિયા. ઈસુ બારામાય હારી ખોબાર ફૈલાતી ગિયી, એને મંડળી વોદતી ગિયી.

પાઉલ એને બીજા ખિસ્તી આગેવાનહાય બોજ શેહેરાહા મુસાફરી કોઅયી. ચ્યાહાય લોકહાન ઈસુ બારામાય હારી ખોબાર આખી. ચ્યાહાય મંડળી વિશ્વાસી લોકહાન ઉત્સાહિત કોઅના એને શિક્ષણ દેઅનાહાટી કોલહેક પત્ર બી લોખ્યે. ચ્યાહા માઅને કોલહેક પત્રે બાઈબલા ચોપડ્યો બોની ગીયે.