5. ୫. ପାର୍ମାଣ୍ କିତି ମେହି

ଦଶ୍‌ ବାର୍‌ହୁ ପାଚେ କିଣାନ୍ ଦେସ୍‌ତ ୱାତି ପାଚେ ପା ଅବ୍ରାମ ଆରେ ତା ଡକ୍ରି ସାରିଙ୍ଗ୍ ହିମ୍‌ଣା ହିଲାତାନ୍। ଲାଗିଙ୍ଗ୍ ଅବ୍ରାମ ଡକ୍ରୁହି ସାରି ଅବ୍ରାମତିଙ୍ଗ୍ ୱେଚ୍‌ଚାତ୍, “ନଙ୍ଗୟ୍ ପାତେକ୍ ଈଶ୍ୱର ନାଙ୍ଗେଙ୍ଗ୍ ହିମ୍‌ଣା ହିଦ୍‌ଦେଙ୍ଗ୍ ମୁନା କିଦ୍‌ନାନା, ନଙ୍ଗୟ୍ ନାଙ୍ଗେଙ୍ଗ୍ ହିମ୍‌ଣା ଜନମ୍ କିଦେଙ୍ଗ୍ ନା ବୟସ୍ ହିଲ୍‌ତ୍‌ଦେ।ଇଦେଲ୍ ହାଗର ତର୍‌ଦାକାଦେଲ୍ ନା ଦାସି ମାନାତ୍। ହେଦେଲ୍ ନା କାଜିଙ୍ଗ୍ ହିମ୍‌ଣା ଜନମ୍ କିନାତ୍।”

ଲାଗିଙ୍ଗ୍ ଅବ୍ରାମ ହାଗରଙ୍ଗ୍ ବିବା ଆତାନ୍। ହାଗରତିଙ୍ଗ୍ ର ମାଜି ଆତାନ୍ ଆରେ ଅବ୍ରାମ ହେ ହିମ୍‌ଣାତିଙ୍ଗ୍ ଇସମାଏଲ ତର ହିତାନ୍। ମାତର୍ ତା ଆଗେନି ଡକ୍ରି ସାରି ହାଗରଙ୍ଗ୍ ରିସା ଆତାତ୍। ଏଚେପାଦ୍ନା ଇସମାଏଲତିଙ୍ଗ୍ ତେର ବାର୍‌ହୁ ଆତାତ୍ ଆରେରଗ ଈଶ୍ୱର ଅବ୍ରାମତିଙ୍ଗ୍ ର ବେଣ୍ ୱେଚ୍‌ଚାନ୍।

ଈଶ୍ୱର ୱେଚ୍‌ଚାନ୍, “ଆନେଙ୍ଗ୍ ୱିଜୁତାଙ୍ଗ୍ ଶାକ୍ତିକାଟି ଈଶ୍ୱର। ମି ହୁଦାଙ୍ଗ୍ ଆନେଙ୍ଗ୍ ର ନିୟମ୍ ରହ୍‌ନାଙ୍ଗ୍।” ଲାଗିଙ୍ଗ୍ ଅବ୍ରାମ ଡାଣ୍ଡାହାରାଣ୍ ମାଗ୍‌ଜି ଜୱାର୍ କିତାନ୍। ଈଶ୍ୱର ପା ଅବ୍ରାମତିଙ୍ଗ୍ ୱେଚ୍‌ଚାନ୍, “ଏନେଙ୍ଗ୍ ବେସି ଦେସ୍‌ନି ଆବା ଆନାୟ୍। ଆନେଙ୍ଗ୍ ନିଙ୍ଗେଙ୍ଗ୍ ଆରେ ନି ଲାତ୍ରାକାଙ୍ଗ୍ କିଣାନ ଦେସ୍‌ତାକେ ରାଜା ଲେକେ ହିଦ୍‌ନାଙ୍ଗ୍, ହେୱାର୍ ହେବେ ବାହା କିନାର୍। ଆନେଙ୍ଗ୍ ୱିଜ୍‌ୱିଦିନ୍ ପାତେକ୍ ଈଶ୍ୱର ଆଜି ମାନାଙ୍ଗ୍। ମି ପରିବାର୍‌ନି ୱିଜୁ ଆଣ୍ଡ୍ରାକାଙ୍ଗ୍ ସୁନତ ବିଦି କିନି ଦର୍‌କାର୍।”

“ନି ଡକ୍ରୁଦି ସାରାଙ୍ଗ୍ ର ହିମ୍‌ଣା ଜନମ୍ ଆନାନ୍, ହେୱାନ୍ ପାର୍ମାଣ୍‌ ପାୟାଆତି ହିମ୍‌ଣା ଆନାନ୍। ତା ତର୍ ଇସାହାକ୍ ଇଟ୍‌ନାଦେର୍।” ହେୱାନ୍‌ ହୁଦାଙ୍ଗ୍ ଆନେଙ୍ଗ୍ ନା ନିୟମ୍ ରହ୍‌ନାଙ୍ଗ୍ ଆରେ ହେୱାନ୍ ରକାନ୍ ଗାଜା ଦେସ୍ ଆନାନ୍। ଆନେଙ୍ଗ୍ ଇସମାଏଲତିଙ୍ଗ୍ ପା ଗାଜା ଦେସ୍ କିନାଙ୍ଗ୍, ମାତର୍ ନା ପାର୍ମାଣ୍‌ ଇସାହାକ୍ ହୁଦାଙ୍ଗ୍ ମାନ୍‌ଗାନାତ୍। ତାପାଚେ ଈଶ୍ୱର ଅବ୍ରାମ ତର୍‌ଦିଙ୍ଗ୍ ଅବ୍ରାହାମ ତର୍‌ଦାଙ୍ଗ୍ ବାଦ୍‌ଲାୟ୍‌ କିତାନ୍, “ତା ଅର୍ତ ବେସିହେନିନି ଆବା।” ଈଶ୍ୱର ସାରି ତର୍‌ଦିଙ୍ଗ୍ ପା ସାରା ତର୍‌ଦାଙ୍ଗ୍ ବାଦ୍‌ଲାୟ୍ କିତାନ୍, “ତା ଅର୍ତ ରାଜ୍ କୁମାରି।”

ହେଦିନ୍ ନେ ଅବ୍ରାହାମ ତା ପରିବାର୍ ୱିଜୁ ଆଣ୍ଡ୍ରାହିମ୍‌ଣାକାଙ୍ଗ୍ ସୁନତ ବିଦି କିତାନ୍। ପାକାପାକି ର ବାର୍‌ହୁ ଆତି ପାଚେ, ଅବ୍ରାହାମତିଙ୍ଗ୍ ଏଚେପାଦ୍ନା ୧୦୦ ବାର୍‌ହୁ ଆତାତ୍, ଆରେ ତା ଡକ୍ରି ସାରାଙ୍ଗ୍ ୯୦ ବାର୍‌ହୁ ଆତାତ୍, ସାରା ଅବ୍ରାହାମତିଙ୍ଗ୍ ର ହିମ୍‌ଣାତିଙ୍ଗ୍ ଜନମ୍ କିଜି ହିତାତ୍। ଈଶ୍ୱର ହେୱାରିଙ୍ଗ୍ ୱେଚ୍‌ନି ଅନୁସାରେ ହେୱାର୍ ହେୱାନିଙ୍ଗ୍ ଇସହାକ ତର୍ ହିତାର୍।

ଏଚେପାଦ୍ନା ଇସାହାକ ବେଣ୍ଡିଆ ଆତାନ୍, ଈଶ୍ୱର ଅବ୍ରାହାମ ପାର୍ତି କିନାକାଦିଙ୍ଗ୍ ପରିକ୍ଷା କିତାନ୍ ଆରେ ୱେଚ୍‌ଚାନ୍, “ଏନେଙ୍ଗ୍ ନି ରକାନ୍ ଇଞ୍ଜି ମାଜିଙ୍ଗ୍ ଅୱା ଆରେ ନା କାଜିଙ୍ଗ୍ ବଲି ପୁଜା କିୟା।” ଆରେରଗ ଅବ୍ରାହାମ ଈଶ୍ୱର କାତା ମାନି କିତାନ୍ ଆରେ ଇସାହାକତିଙ୍ଗ୍ ପୁଜା କିନି କାଜିଙ୍ଗ୍ ରେଡି କିଜି ଅତାନ୍।

ଏଚେପାଦ୍ନା ଅବ୍ରାହାମ ଆରେ ଇସାହାକ ବଲି ପୁଜାକିନି ବାହାତାକେ ହାଲ୍‌ଜି ମାଚାର୍, ଇସାହାକ ତାଞ୍ଜ୍‌ବାଙ୍ଗ୍ ୱେନ୍‌ବାତାନ୍, “ବଲି ପୁଜା କିନି କାଜିଙ୍ଗ୍, ମା ଲାଗାୟ୍ ୱେଜ୍‌ଗୁ ମାନିଙ୍ଗ୍ ମାତର୍ ମେଣ୍ଢା ଇମେତାକେ ମାନାତ୍?” ଅବ୍ରାହାମ ୱେଚ୍‌ଚାନ୍, “ନା ହିମ୍‌ଣା ପୁଜା କାଜିଙ୍ଗ୍ ଈଶ୍ୱର ମେଣ୍ଢା ରଞ୍ଜାଙ୍ଗ୍ ଜାଗାଇ କିଜି ହିଦ୍‌ନାନ୍।”

ଏଚେପାଦ୍ନା ହେୱାର୍ ପୁଜାକିନି ବାହାତାକେ ଇକାତାର୍, ଅବ୍ରାହାମ ତା ମେହି ଇସାହାକତିଙ୍ଗ୍ ଗାଚ୍‌ଚାନ୍ ର ପୁଜାକିନି ବେଦିତାକେ ହୁଚ୍‌ପାତାନ୍। ହେପାଦ୍ନା ହେୱାନ୍ ତା ମେହିଙ୍ଗ୍ ଅହ୍‌ନି ଜପି ମାଚାତ୍, ଈଶ୍ୱର ହେୱାନିଙ୍ଗ୍ ୱେଚ୍‌ଚାନ୍, “ମାନା! ହିମ୍‌ଣାତିଙ୍ଗ୍ ଅହ୍‌ମା! ନଙ୍ଗୟ୍ ଆନେଙ୍ଗ୍ ନିଙ୍ଗେଙ୍ଗ୍ ପୁନ୍‌ଞ୍ଚାଙ୍ଗ୍‌ନା ଯେ, ଏନେଙ୍ଗ୍ ନାଙ୍ଗେଙ୍ଗ୍ ପାଣ୍ଡ୍ରା ଆଦ୍‌ନାୟା। ଇନେସ୍‌କି ଏନେଙ୍ଗ୍ ନି ରକାନ୍ ଇଞ୍ଜି ମାଜିଙ୍ଗ୍ ପା ନା କାଜିଙ୍ଗ୍ ଇଟ୍‌ୱାତାଇ।”

ଲାଗେ ମାନି ବୁଟାତାକେ ଆଲ୍‌ଟାଆତି ର ମେଣ୍ଢାତିଙ୍ଗ୍ ଅବ୍ରାହାମ ହୁଡ଼୍‌ତାନ୍। ଇସାହାକ ବାଦୁଲ୍‌ତ ଈଶ୍ୱର ମେଣ୍ଢାତିଙ୍ଗ୍ ପୁଜା କିଦେଙ୍ଗ୍ ଜାଗାଇ କିତାନ୍। ଅବ୍ରାହାମ ମେଣ୍ଢାତିଙ୍ଗ୍ ର ବଲି ପୁଜା କିତି ଲେକେ ୱାରିତାଙ୍ଗ୍ ପୁଜା କିତାନ୍।

ତାପାଚେ ଈଶ୍ୱର ଅବ୍ରାହାମତିଙ୍ଗ୍ ୱେଚ୍‌ଚାନ୍, “ନି ୱିଜୁ ଇଲେକେ କି ରକାନ୍ ମେହିଙ୍ଗ୍ ନା କାଜିଙ୍ଗ୍ ପୁଜା କିଦେଙ୍ଗ୍ ଇଚା କିଜି ମାଚିଲେ, ଆନେଙ୍ଗ୍ ମିଙ୍ଗେଙ୍ଗ୍ ଆଶ୍ରିବାଦ୍ କିଦ୍‌ଦେଙ୍ଗ୍ ପାର୍ମାଣ୍ କିଦ୍‌ନାଙ୍ଗା। ବାଦାଡ଼୍‌ନି ହୁକାଙ୍ଗ୍‌ତାଙ୍ଗ୍ ପା ମି ଲାତ୍ରାର୍ ବେସି ଆନାର୍। ଇନେସ୍‌କି ଏନେଙ୍ଗ୍ ନା ଆଦେସ୍‌ତିଙ୍ଗ୍ ମାନି କିତାୟ୍‌ନା, ମି କାଜିଙ୍ଗ୍ ପୁର୍ତିନି ୱିଜୁ ପରିବାର୍ ଆଶ୍ରିବାଦ୍ ପାୟାଆନାର୍।”