46. ४६. पावल बिसबासी बनगेल
साबल उ जबान अदमी रहे कि,जे स्तिफनसके मारेबलासबके बसतरसब रेखदेख कैले रहे । उ यिसुमे बिसबास न कैले रहे । ओहिसे साबल बिसबासिसबके सताइत रहे । आ यरुसलेममे घर-घरमे जाके पुरुस आ स्तिरिसबके पकरके जेल पठादेबे । जब परधान पुजहारी साबलके दमसकसके सहरमे जाके बिसबासिसबके पकरके ओकनिके घुमाके यरुसलेममे ल्याबेके लेल ओकर अनुमती मिलल रहे ।
जब साबल समसकसओरी जाइत रहे,तब स्वरगसे एगो जोती ओकर चारुओर चमकलख आ उ भुइयामे गिर गेल ।तब साबलके अइसे कहैत सुनलख कि,।“ए साबल ए साबल तु हमराके काहेला सताइसे ?” तब साबल पुसलख,“हे परभु अपने केबारी ?” “हम यिसु बारी जेकराके तुउ सताइसे ।”
जब साबल उठलख,तब साबल उहबा किसियो न देखलख ।सेकरबाद ओकर सङहतियासब दमसकसमे लेगेल तब साबल उहबा तिन दिन न किसियो खाएसकलख न पिएसकलख ।
दमसकसमे हननिया नामके एगो चेला रहे । परमेस्वर ओकरासे कहलख,“उ घरमे जोअ जहाँ साबल रहरहलबा । तुअपन हाथ ओकर सिर उपरी राखिहे ताकी उ फेरुसे देख सके।” तब हननिया कहलख कि,“हे परभु,यि अदमी बिसबासीसबके सता रहलबा बासे अपनेके मालुमे बा ।” लेकिन परमेस्वर कहलख कि,तुउ जोअ,आब उ अन्य जातिके बिचमे,रजासबके समने हमर नामके परचार करी । आब हम ओकरा बताब कि,हमर नामके खातिर कैसन कैसन दुख भोगेके परी ।
ओहिसे हननिया साबलके पास गेलख आ उअपन हात सबलके सिरके उपरी राखैत,साबलसे आकहलख,“जब तुउ अबैत रहले उ समयमे “यिसु” देखाइ देलख, उहे हमराके भेजलख ताकी तुउ फेरुसे देख सके आ पबितर अतमासे भरिभराउ होजाए । तब साबल तुरन्त देखेलगलख । हननिया साबलके बपतिस्मा देलख । सेकरबाद साबल खाए-पिए लगलख तब फेरुसे उ तागतसे बरगेल ।
जब साबल निमन होगेल तब तुरुन्त साबल दमसकसमे भेल यहुदिसबके अइसे परचार करे लगलख,“यिसु हि परमेस्वरके बेटा बा” कहके यहुदिसबसे बहस करे आ यि बातके परमान देबे कि,कैसे यिसु हि मसिह बा ।
साबल बहुत दिनतक दमसकसमे रहके यिसु हि मसिह बा कहके परचार कैलख,तब यहुदिसब साबले मारेके लेल योजना बनाए लगलख । आ साबलके मुयाएके लेल यहुदिसब सहर-सहरमे ढुका लागेलख । जब यहुदिसबके योजनाके बारेमे साबलके मालुम होगेल । तब साबलके सङहतियासब ओकरा उहबासे भागेके लेल सहायता कैलख । एकरात ओकनिके साबलके टोकरिमे राखके सहरके परखालसे उतार देलख ।तब साबल दमसकससे भाग गेल,आ साबल यिसुके बारेमे आरु गाओमे भि निरन्तर परचार करेलगलख
तब साबल चेलासबसे भेटके लेल यरुसलेममे गेल,लेकिन चेलासब साबलसे डेरा गेल । सेकरबाद बरनाबास नामके एकजना बिसबासी रहे,उहे साबलके लेके पेरेरितसबके लगे लेगेल कि,ओकनिके कैसे साबल साहसके साथ दमसकसमे परचार कैलख से पेरेरितसबके बतादेलख । तब चेलासब साबलके स्विकार कैलख ।
यरुसलेममे सतावटके कारन कुछ बिसबासिसब एन्टिओकियाके सहरमे भगके चलरहे,आ ओकनिके यिसुके बारेमे परचार कैलख । काहेकी एन्टिओकियाके अदमिसब यहुदी नरहे,लेकिन पहिलके बारमे ओकनिके बहुत जना बिसबासीसब होगेल । तब बरनाबास आ साबल उहबा उ लया बिसबासिसबके यिसुके बारेमे आरु बहुत सिक्छा देबेके लेल आ मन्डलिके मजगुत बानएके लेल गेल ।तब यिसुमे बिसबास करेबला अदमिसबके पहिलका बार“खिरिसटियनसब” कहलख उ जगह एन्टिओकिया हि बा ।
एकदिन जब एन्टिओकियामे भेल खिरिसटियनसब उपबास पराथना करैत रहे । तब पबितर अतमा ओकनिसे कहलख कि,“हमरा लेल बरनाबास आ सबलके यि कामके लेल अलग कर,जवन कामके लेल हमे ओकनिके बोलैले बारी ।”ओहिसे एन्टिओकियाके मन्डली बरनाबास आ साबलके सिरमे हाथ राखके पराथना कैलख । तब ओकनिके बरनाबास साबल यिसुके बारेमे आरु बहुत जगहमे सुसमाचार सुनाएके लेल पठैलख ।बरनाबास आ साबल आरु बहुत जातके अदमिसबके सिक्छा देलख तब बहुत अदमिसब यिसुमे बिसबास कैलख ।
बाइबलको कथा: प्रेरित ८:३; ९:१-३१; ११:१९-२६; १३:१-३ बाट
खुले लाइसेंस (CC BY-SA 4.0) के अंतर्गत उपयोग करने, बदलने और साझा करने के लिए निःशुल्क।