24. ୨୪. ଯୋହାନ୍ ୟୀଶୁ କେ ବାପ୍ତିସ୍ମା ଏମିୟାଏ

ଏଲିଶିବା ହାର୍ ଜିଖାରିୟା ରାଃ ହୋନ୍ ଯୋହାନ୍, ମାରାଙ୍ଗ୍ କେତେ ମିୟାଃ ନାବୀ ବାଇଜାନାଏ। ଇନିଃ ଟୋନାଙ୍ଗ୍ ରେ ତାଇନ୍ ତାଇନାଏ, ହାର୍ ଟୋନାଙ୍ଗ୍ ରେନ୍ ମାଧୁ ହାର୍ ସୋନ୍ ସୋରେଦ୍ ଯୋମ୍ ତାଇକେନାଏ, ହାର୍ ଉଟ୍ ରାଃ ଚାମ୍ଡ଼ା ତେ ବାଇକାନ୍ ଲିଜାଃ ତୂସୀଙ୍ଗ୍ ଏନ୍ ତାଇନାଏ।

ଥିମ୍ବାତେ ହୋଡ଼ୋକୋ ଯୋହାନ୍ ରାଃ କାଜି ଆୟୁମ୍ ଲାଗିନ୍ ଟୋନାଙ୍ଗ୍ ତେ ହିଜୁଃଲେନାକୋ, ଇନିଃ ନେୟା କାଜିକେତେ ଇନ୍‍କୁକେ ପାର୍ଚାର୍ କେଦାଏ “ପାପ୍ କାମି ବାଗି ତାପେ, ଚିୟାଃଚି ସିର୍ମାଦିଶୁମ୍ ନାଡ଼େଏ ମେନ୍ଆଃ!”

ଚିମ୍ତାଙ୍ଗ୍ ହୋଡ଼ୋକୋ ଯୋହାନ୍ ରାଃ ସାନ୍ଦେସ୍ କେ ଆୟୁମ୍ କେଦାକୋ, ଦୋ ଇନ୍‍କୁଏତେ ଥିମ୍ବାକୋ ଆକୋୱାଃ ମୋନ୍ କେ ରୁଆଡ଼୍ କେତେ ପାପ୍ କାମୀ ବାଗେ ତାଦାକୋ, ହାର୍ ଯୋହାନ୍ ଇନ୍‍କୁକେ ବାପ୍ତିସ୍ମା ଏମ୍ କେଃକୋୱାଏ। ଯୋହାନ୍ କେ ନେଲ୍ ଲାଗିନ୍ ଥିମ୍ବାଗି ଧାର୍ମିକ୍ କୋଅଗି ହିଜୁଃ ଲେନାକୋ, ମେନ୍ଦୋ ଇନ୍‍କୁ ଆକୋୱାଃ ମୋନ୍ କାକୋ ରୁଆଡ଼୍ କେତେ ପାପ୍ କାମୀ କାକୋ ବାଗେ ସାନାଙ୍ଗ୍ କେଦା।

ଯୋହାନ୍ ଧାର୍ମିକ୍ ଆଗୁୱା କୋକେ କାଜିକେଦାଏ, “ହେ ବିଶ୍ ତାଇନ୍ ବିଙ୍ଗ୍ କୋ! ମୋନ୍ କେ ରୁଆଡ଼୍ ଏପେ ହାର୍ ଆପେୟାଃ ଚାଲ୍ ଚାଲାନ୍ କେ ବାଦ୍ଲାଏପେ। ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ସୋବେନ୍ ଏନ୍ ଦାରୁକୋକେ ମାଃଆ ତାଆଏ ଅକନାଃ ବୁଗିନ୍ ଯୋଅ କାଏ ଆୟୁଆଏ, ହାର୍ ଇନିଃ ଏନାକୋକେ ସେଙ୍ଗେଲ୍ ରେ ଯୁଲ୍ ତାଆଏ।” ଅକନାଃ ନାବୀ କୋ କାଜିଲାଆକୋ ଏନା ଯୋହାନ୍ ପୁରାକେଦାଏ, “ନେଲେମ୍, ସେକାଡ଼୍ ଗି ଇଙ୍ଗ୍ ଆମାଃ ଆୟୁର୍ ସାନ୍ଦେସ୍ ଏହେମ୍ ନିଃକେ କୁଲ୍ ତାନିଙ୍ଗ୍ ଅକନିଃ ଆମାଃ ହୋରା କେ ବାଇଇଦିୟାଏ।”

ଚିମିନ୍ ଧାର୍ମିକ୍ ଆଗୁଆ କୋ ଯୋହାନ୍ କୁଲିକିଜାକୋ ଚି ଚିନ୍ଆଃ ଆମ୍ ମାସୀହ୍ ତାନ୍ ମେ। ଯୋହାନ୍ କାଜି କେଦାଏ, “ଇଙ୍ଗ୍ ମାସୀହ୍ ନାହାଲିଙ୍ଗ୍, ମେନ୍ଦୋ ଇନିଃ ଇଙ୍ଗ୍ଆଃ ତାୟୋମ୍ତେ ହିଜୁଃ ତାନାଏ। ଇନିଃ ଇମିନ୍ ମାରାଙ୍ଗ୍ ତାନିଃ ଚି ଇଙ୍ଗ୍ ଆଜାଃ ଖାର୍ପା ରାଃ ଥୋନୋଲ୍ କେ ଖୋଲାଅ ଲେକାନିଃ ହଁଗି ନାହାଲିଙ୍ଗ୍।”

ଏଟାଃ ହୁଲାଙ୍ଗ୍, ୟୀଶୁ ବାପ୍ତିସ୍ମା ଇଦିଲାଗିନ୍ ଯୋହାନ୍ ରାଃ ନାଡ଼େଏ ହିଜୁଃ ଲେନାଏ। ଏନ୍ତେ ଚିମ୍ତାଙ୍ଗ୍ ଯୋହାନ୍ ଇନିଃକେ ନେଲ୍ କିଜାଏ, ଦୋ ଇନିଃ କାଜିକିଜାଏ, “ନେଲେପେ! ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ରାଃ ମିଣ୍ଡୀ ଅକନିଃ ଅତେଦିଶୁମ୍ ରାଃ ପାପ୍ କୋକେ ଦୁପିଲ୍ କେତେ ଇଦିକେୟାଏ।”

ଯୋହାନ୍ ୟୀଶୁ କେ କାଜିକିଜାଏ, “ଇଙ୍ଗ୍ ଆମ୍ କେ ବାପ୍ତିସ୍ମା ଏମ୍ ଲେକାନିଃ ନାହାଲିଙ୍ଗ୍। ମେନ୍ଦୋ ଆମ୍ ଇଙ୍ଗ୍ କେ ବାପ୍ତିସ୍ମା ଏମାଇଙ୍ଗ୍ ମେ।” ମେନ୍ଦୋ ୟୀଶୁ ଇନିଃ କେ କାଜିକିଜାଏ, ଆମ୍ ଇଙ୍ଗ୍ କେ ବାପ୍ତିସ୍ମା ଏମେ ଚାହି, ଚିୟାଃଚି ବୁଗିନ୍ କାମୀ ନେୟାଗି ତାନାଃ।” ଏନ୍ତେ ଯୋହାନ୍ ଇନିଃକେ ବାପ୍ତିସ୍ମା ଏମ୍ କିଜାଏ, ଜାବ୍ ଚି ୟୀଶୁ ଜେତାନାଃ ପାପ୍ କାଏ ରିକାଲେଦା।

ବାପ୍ତିସ୍ମା ଇଦି ରାଃ ତାୟୋମ୍ତେ ଚିମ୍ତା ୟୀଶୁ ଦାଆଏତେ ବାହାରି ଅଡ଼ୋଙ୍ଗ୍ ଜାନାଏ, ଦୋ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ରାଃ ଆତ୍ମା ଦୁଦ୍-ମୁଲ୍ ରାଃ ରୁପ୍ ରେ ନେଲ୍ ଜାନାଏ ହାର୍ ଲାଥାର୍ ହିଜୁଃ କେତେ ଇନିଜାଃ ଚେତାନ୍ ରେ ତିଙ୍ଗୁ ଜାନାଏ। ଏନ୍ ସାମାୟ୍ ରେଗି, ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ସିର୍ମାଦିଶୁମ୍ ଏତେ ବାଖାଣ କେଦାଏ। ଇନିଃ କାଜିକେଦାଏ, “ଆମ୍ ଇଙ୍ଗ୍ଆଃ ଦୁଲାଡ଼୍ ହୋନ୍ ତାନ୍ ମେ। ଇଙ୍ଗ୍ ଆମ୍ କେ ଦୁଲାଡ଼୍ ମେ ତାନିଙ୍ଗ୍, ହାର୍ ଇଙ୍ଗ୍ ଆମ୍ତେ ଥିମ୍ବାଗି ରାଶିକା ମେନାଇଙ୍ଗ୍ଆଃ।”

ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ଯୋହାନ୍ କେ କାଜିଲିଜାଏ, “ଆମ୍ ଅକଏ କେ ବାପ୍ତିସ୍ମା ଏମେୟାମ୍ ଇମ୍ତା ପାବିରାର୍ ଆତ୍ମା ଇନିଜାଃ ରେ ଆଡ଼ଗୁନ୍ ନା ହାର୍ ତାଇନା।” ଇନିଃଗି ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ରାଃ ହୋନ୍ କୋଡ଼ା ତାନିଃ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ମିୟାଃଗି ମେନିଯା। ମେନ୍ଦୋ ଚିମ୍ତା ଯୋହାନ୍ ୟୀଶୁ କେ ବାପ୍ତିସ୍ମା ଏମ୍ କିଜାଏ, ଦୋ ଇନିଃ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ଆପୁ କେ ବାଖାଣ ତାନ୍ ଆୟୁମ୍ କିଜାଏ, ହୋନ୍ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ କେ ନେଲ୍ କିଜାଏ, ଅକନିଃ ଚି ୟୀଶୁ ତାନିଃ, ହାର୍ ଇନିଃ ପାବିତାର୍ ଆତ୍ମା କେ ନେଲ୍ କିଜାଏ।