31. ୩୧. ୟୀଶୁ ଦାଆ ଚେତାନ୍ ରେ ସେନେୟାଏ

ପାଞ୍ଚ୍ ହାଜାର୍ ହୋଡ଼ୋକୋକେ ଯୋଜୋମାଃ ଖିଆଅ ରାଃ ତାୟୋମ୍ତେ, ୟୀଶୁ ଆଜାଃ ଚେଲାକୋକେ ଡୋଙ୍ଗାରେ ସେନ୍ ଲାଗିନ୍ କାଜିକେଦାଏ। ଇନିଃ ଇନ୍‍କୁକେ ଏଟାଃ ଫାରୋମ୍ ସେନ୍ ଲାଗିନ୍ କାଜିକେଦାଏ ହାର୍ ଇନିଃ କାଟୀଃ ସାମାୟ୍ ଏନ୍ତାଃରେ ତାଇନ୍ ଜାନାଏ। ଏନ୍ତେ ଚେଲାକୋ ସେନୋଃ ଜାନାକୋ ହାର୍ ୟୀଶୁ ଭିଡ଼ ହୋଡ଼ୋକୋକେ ବିଦା ଏମ୍ କେଃକୋୱାଏ ଚି ଇନ୍‍କୁ ଆକୋୱାଃ ଅଡ଼୍ଆଃତେ ସେନ୍ କାକୋ। ନେୟାରାଃ ତାୟୋମ୍ତେ, ୟୀଶୁ ବିନ୍ତି ଲାଗିନ୍ ମିୟାଃ ବୁରୁରେ ସେନୋଃ ଜାନାଏ। ଏନ୍ତାଃରେ ଇନିଃ ଏସ୍କାର୍ ଗି ତାଇକେନାଏ, ହାର୍ ଇନିଃ ନିଦା ସାନ୍ତେ ବିନ୍ତିକେଦାଏ।

ଏନ୍ ସାମାୟ୍, ଚେଲାକୋ ଆକୋୱାଃ ଡୋଙ୍ଗାକେ ଚାଲାଅ ତର୍ସା ସେନ୍ ତିନାକୋ, ମେନ୍ଦୋ ହୟ ଆକୋୱାଃ ପାଡ଼୍ ଥିମ୍ବା ଯୋର୍ତେ ହିଜୁଃ ତାଇକେନା। ଥିମ୍ବାଗି କୁଲ୍-କୁଲ୍ ନିଦାଜାନ୍ ରେଅଗି ଇନ୍‍କୁ ସାମୁଦାର୍ ଥାଲାରେ ସେଟେର୍ କାନ୍ ତିନାକୋ।

ଏନ୍ ସାମାୟ୍ ୟୀଶୁ ବିନ୍ତି ଲାଗିନ୍ ହକା କେଦାଏ ହାର୍ ଆଜାଃ ଚେଲାକୋତାଃ ରୁଆଡ଼ ସେନୋଃ ଜାନାଏ। ଇନିଃ ଡୋଙ୍ଗାପାଡ଼୍ ହିଜୁଃ ଲାଗିନ୍ ଦାଆ ଚେତାନ୍ ରେ ସେନ୍ ଏଟେଃ କେଦାଏ।

ଏନ୍ତେ ଚେଲାକୋ ଇନିଃକେ ନେଲ୍ କିଜାକୋ। ଇନ୍‍କୁ ବେଶେ ବୋରୋ ଜାନାକୋ ଚିୟାଃଚି ଇନ୍‍କୁ ପାହୋମ୍ ତିନାକୋ ଚି ଇନିଃ ବୋଙ୍ଗା ତାନିଃ ହୁଇ। ୟୀଶୁ ସାରିତାଇନାଏ ଚି ଇନ୍‍କୁ ବୋରୋ କାନାକୋ, ଏନାଲାଗିନ୍ ଇନିଃ ଇନ୍‍କୁକେ ହାକାଅ କେତେ କାଜିକେଦାଏ, “ଆଲୋପେ ବୋରୋୟାଃ, ଇଙ୍ଗ୍ ତାନିଙ୍ଗ୍!”

ଏନ୍ତେ ପାତ୍ରାସ୍ ୟୀଶୁକେ କାଜିକିଜାଏ, “ହେ ପ୍ରାଭୂ, ଆଗାର୍ ଆମ୍ ତାନ୍ ମେ ରେଦୋ ଇଙ୍ଗ୍ କେ ଦାଆ ଚେତାନ୍ ସେନ୍ କେତେ ଆମାଃ ଜାପାଃ ହିଜୁଃ ଲାଗିନ୍ କାଜିଙ୍ଗ୍ ମେ। ୟୀଶୁ ପାତ୍ରାସ୍ କେ କାଜିକେଜାଏ, “ହିଜୁଃମେ!”

ଏନ୍ତେ: ପାତ୍ରାସ୍ ଡୋଙ୍ଗାତେ ଆଡ଼୍ ଗୁ ଜାନାଏ ହାର୍ ୟୀଶୁ ରାଃ ନାଡ଼େଏ ହିଜୁଃ ଲାଗିନ୍ ଦାଆ ଚେତାନ୍ ରେ ସେସେନ୍ ଏଟେଃ କେଦାଏ! ମେନ୍ଦୋ କାଟୀଃ ସାଙ୍ଗିନ୍ ସେନ୍ କେତେ, ଇନିଃ ଆଜାଃ ମେଏଃ ୟୀଶୁ ପାଡ଼୍ ତେ ଏଟାଃ ପାଡ଼୍ ନେଲ୍ କେଦାଏ ହାର୍ ଲାହାଡ଼ି କୋକେ ନେଲ୍ କେଦାଏ ହାର୍ ଥିମ୍ବାଗି ହୟ ତାନ୍ କେ ଆଟ୍ କାର୍ ଏଟେଃ କେଦାଏ।

ଏନ୍ତେ ପାତ୍ରାସ୍ ବୋରୋଜାନାଏ ହାର୍ ଦାଆରେ ଡୁବିଜୋ ତାଇନାଏ। ଇନିଃ କିର୍ଲାଅ କେଦାଏ, “ହେ ପ୍ରାଭୂ, ଇଙ୍ଗ୍ କେ ବାଚାଅଇଙ୍ଗ୍ ମେ!” ୟୀଶୁ ଏନ୍ ସାମାୟ୍ ଗି ତିଇ ଆୟୁର୍ କେତେ ଇନିଃକେ ସାବ୍ କିଜାଏ। ଏନ୍ତେ ଇନିଃ ପାତ୍ରାସ୍ କେ କାଜିକିଜାଏ, “ଆମାଃ ବିଶ୍ଵାସ୍ ଢେର୍ କାଟୀଃ ମେନାଗା! ଆମ୍ ବାଞ୍ଚାଅ ଲାଗିନ୍ ଆମ୍ ଇଙ୍ଗ୍ଆଃ ଚେତାନ୍ ଭାରୋଷା ଚିକାଲି କାମ୍ ମାଣ୍ଡାଅ କେଦା?”

ଏନ୍ତେ ୟୀଶୁ ହାର୍ ପାତ୍ରାସ୍ ଡୋଙ୍ଗା ଚେତାନ୍ ରେ ରାକାବ୍ ଯାନାକିନ୍, ହାର୍ ସେକାଡ଼୍ ଗି ହୟ-ହୟତେୟାଃ ବାନ୍ଦ୍ ଜାନା। ଦାଆ ହିଲାଅ ହୋକା ଜାନା। ଚେଲାକୋ ଆକ୍ ଦାନ୍ଦା କେତେ ୟୀଶୁ ରାଃ ଆୟୁର୍ ଇକ୍ ଡ଼ୁମ୍ କେଦାକୋ। ଇନ୍‍କୁ ଆଜାଃ ଆରାଧାନା କେଦାକୋ ହାର୍ ଇନ୍‍କୁ କାଜିକେଦାକୋ, “ସାର୍ତେଗୀ ଆମ୍ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ରାଃ ହୋନ୍ ତାନ୍ ମେ।”