40. ୪୦. ୟୀଶୁ କେ କ୍ରୁଶ୍ ଚେତାନ୍ ରେ ରାକାବ୍ କିଜାକୋ

ୟୀଶୁକେ ଲାନ୍ଦାଇରାଃ ତାୟୋମ୍ତେ, ସିପାହୀକୋ ଇନିଃକେ କ୍ରୁଶ୍ ରେ ରାକାବ୍ ଲାଗିନ୍ ଇଦିକିଜାକୋ। ଇନ୍‍କୁ ଏନ୍ କ୍ରୁଶ୍ କେ ଇନିଃକେଗି ଗଅ କାଜିକେଦାକୋ ଅକନାଃରେ ଇନିଃ ଗୋଜୋଗାଏ।

ଏନ୍ ସିପାହୀକୋ ୟୀଶୁକେ ଏନ୍ ଜାଗାରେ ଆଉକିଜାକୋ ଅକନାଃ ଚି “ଖୋପ୍ଡ଼ି”କାଜିଅଃ ତିନା ହାର୍ ଇନିଜାଃ ତିଇରେ ହାର୍ କାଟାକେ କ୍ରୁଶ୍ ରେ କାଣ୍ଟିତେ ଠୋକାଅ ତାଜାକୋ। ମେନ୍ଦୋ ୟୀଶୁ କାଜିକେଦାଏ, “ହେ ଆପୁ, ଇନ୍ କେ ଛାମା ତାକୋମ୍, ଚିୟାଃଚି ନିକୁ କାକୋ ସାରିତାନା ଚି ନିକୁ ଚିନାଃ ରିକାତାନାକୋ।” ଇନ୍‍କୁ ମିୟାଃ ଅଲାକାନ୍ ପାଟା କେଅଗି ଇନିଜାଃ ଭଅ ଚେତାନ୍ ରେ ହାକା ତାଦାକୋ। ଏନାରେ ଅଲାକାନ୍ ତିନା, “ୟାହୁଦୀ କୋୱାଃ ରାଜା।” ପିଲାତୁସ୍ ଇନିଃକେ ନେୟା ଅଲ୍ ଲାଗିନ୍ କାଜିଲାଆଏ।

ଏନ୍ତେ ସିପାହୀକୋ ୟୀଶୁ ରାଃ ଲିଜାଃଲାଗିନ୍ ଖୁଡ୍-ଖୁଡୀ କେଦାକୋ। ଚିମ୍ତାଙ୍ଗ୍ ଇନ୍‍କୁ ନେକାକେଦାକୋ ଦୋ ଇନ୍‍କୁ ଏନ୍ ଆୟାର୍ କାଜିକେଃ ତେୟାଃ ପୁରାଜାନା ଅକନାଃ କାଜିୟାଏ, ଇନ୍‍କୁ ଇଙ୍ଗ୍ଆଃ ଲିଜାଃକେ ଆକୋୱାଃରେ ହାଟିଙ୍ଗ୍ ଜାନାକୋ, ହାର୍ ଇଙ୍ଗ୍ଆଃ ଲିଜାଃ ଲାଗିନ୍ ଖୁଡ୍-ଖୁଡୀ ଏନେଃ ଜାନାକୋ। ”

ଏନ୍ତାଃରେ ବାରିୟା ଚୋର୍ହାକିନ୍ ହଁ ତାଇକେନାକିନ୍, ଅକନ୍ କିନ୍ କେ ସିପାହୀକୋ ଏନ୍ ସାମାୟ୍ ରେ ଗି କୁରୁଶ୍ ଚେତାନ୍ ରେ ରାକାବ୍ ଲାଆକୋ। ଇନ୍‍କୁ ଇନ୍ କିନ୍ କେ ୟୀଶୁରାଃ ବାରାନ୍ ପାଡ଼୍ ମାଣ୍ଡାଅ ଲାଆକୋ। ଇନ୍ କିନ୍ ତେ ମିୟାଃ ଡାକୁ ୟୀଶୁକେ ଲାନ୍ଦା କିଜାଏ, ମେନ୍ଦୋ ଏଟାଃ ନିଃ କାଜିକେଦାଏ, “ଚିନାଃ ଆମ୍ କାମ୍ ବୋରୋତାନା ଚି ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ଆମ୍ କେ ଦାଣ୍ଡ ଏମାମେୟାଃଏ? ଆଲାଙ୍ଗ୍ ଦୋ ଥିମ୍ବାଗି ଏତ୍କାନ୍ କାମୀକେତେ ଦୋଷୀ ବାଇକାନାଲାଙ୍ଗ୍, ମେନ୍ଦୋ ନେ ହୋଡ଼୍ ନିର୍ଦୋଶ୍ ତାନିଃ।” ଆଡୋଃ ଇନିଃ କାଜିକେଦାଏ, “ଚିମ୍ତାଙ୍ଗ୍ ଆମ୍ ଆମାଃ ସିର୍ମାଦିଶୁମ୍ ରେ ହିଜୁଃରେମ୍ ଦୋ ଦାୟାରିକା କେତେ ଇଙ୍ଗ୍ କେ ମୋନେ ଇଙ୍ଗ୍ ମେ।” ୟୀଶୁ କାଜିକେଦାଏ, “ଇସିଙ୍ଗ୍ ଗି ଆମ୍ ଇଙ୍ଗ୍ଆଃ ଲୋଃ ପାରାଦୀଶ୍ ରେ ତାଇନାମ୍।”

ୟାହୁଡି ଆଗୁଆକେ ହାର୍ ଭିଡ଼୍ ରେନ୍ ଏଟାଃହୋଡ଼୍ କୋଗି ଯୀଶୁକେ ଲାନ୍ଦା କିଜାକୋ, “ଇନ୍‍କୁ ଇନିଃକେ କାଜିକେଦାକୋ, “ଆଗାର୍ ଆମ୍ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ରା ହୋନ୍ ତାନ୍ମେ ରେଦୋମ୍ କ୍ରୁଶ୍ ତେ ଲାଥାର୍ ତେ ଆଡ୍ଗୁ ହିଜୁଃମେ ହାର୍ ଆପାନ୍ କେ ବାଚାନ୍ ମେ! ଏନ୍ତେ ଆଲେ ଆମାଃ ଚେତାନ୍ ରେ ବିଶ୍ଵାସ୍ ୟାଃଲେ।”

ଏନ୍ତେ ସୋବେନ୍ ଦିଶୁମ୍ ରେ ରିମିଲ୍ ଦିଶୁମ୍ ସୋବେନାଃ ନୁବାଃ ଜାନା, ଏନା ତିକିନ୍ ସାମାୟ୍ ତାଇକେନା ଗି ରିମିଲ୍ ଦିଶୁମ୍ ନୁବାଃ ଜାନା ହାର୍ ଆପୀ ଘଣ୍ଟା ସାନ୍ ଏନ୍ କାଗି ତାଇକେନା।

ଏନ୍ତେ ୟୀଶୁ ଜୋର୍ତେ ହାକାଅ କେତେ କାଜିକେଦାଏ, “ପୁରାଜାନା! ହେ ଆପୁ, ଇଙ୍ଗ୍ ଇଙ୍ଗ୍ଆଃ ଆତ୍ମା ଆମାଃ ତିଇରେ ଜିମାତାନିଙ୍ଗ୍।” ଏନ୍ତେ ଇନିଃ ଆଜାଃ ଭୋଅକେ ତିରୁବ୍ କେଦାଏ ହାର୍ ଆଜାଃ ଜିଉକେ ବାଗେ ତାଦାଏ। ଚିମ୍ତାଙ୍ଗ୍ ଇନିଃ ଗୋଏଃ ଜାନାଏ ଦୋ ମିୟାଃ ଭୁଇଁଡୋଲ୍ ହିଜୁଃଲେନା। ଏନ୍ ମାରାଙ୍ଗ୍ ପାର୍ଦା ଅକନାଃ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ରାଃ ଉପାସ୍ତିତ୍ ତେ ହୋଡ଼ୋକୋକେ ଆଲାଗ୍ ମାଣ୍ଡାଅ ତାଇନାଏ ଚେତାନ୍ ତେ ଲାଥାର୍ ପାଡ଼୍ ଚେଚାଃକେତେ ବାର୍ ହାଟିଂଙ୍ଗ୍ ଖାଣ୍ଡାଅ ଜାନା।

ଆଜାଃ ଗୋଜୋଃ ରାଃ ଚାଲ୍ତେ, ୟୀଶୁ ହୋଡ଼ୋକୋୱାଃ ଲାଗିନ୍ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ରାଃ ନାଡ଼େଏ ହିଜୁଃ ଲାଗିନ୍ ହୋରା ଖୋଲାଅ ତାଦାଏ। ଚିମ୍ତାଙ୍ଗ୍ ୟୀଶୁକେ ହୋରୋନିଃ ମିୟାଃ ସିପାହୀ ଅକନାଃ ହୋବାଲେନା ନେୟା ନେଲ୍ କେଦାଏ ଦୋ ଇନିଃ କାଜିକେଦାଏ, “ନିଶ୍ଚିନ୍ତେ, ନେ ହୋଡ଼୍ ନିର୍ଦୋଷ୍ ତାଇକେନାଏ। ନିଇ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ରାଃ ହୋନ୍ ତାଇକେନାଏ।”

ଏନ୍ତେ ଯୋଷେଫ୍ ହାର୍ ନିକୁଦିମୁସ୍ ନୁତୁମ୍ ରେନ୍ ବାର୍ହୋଡ୍ ୟାହୁଦୀ ଆଗୁୱା କିନ୍ ଜିଜୁଃ ଲେନାକିନ୍। ଆକିନ୍ ବିଶ୍ଵାସ୍ ତିନାକିନ୍ ଚି ୟୀଶୁ ଗି ମାହିହା ତାନିଃ। ଇନ୍ କିନ୍ ପିଲାତୁସ୍ କେ ୟୀଶୁରାଃ ମାଣାକେ ଆସୀ କେଦାକିନ୍। ଆକିନ୍ ଇନିଜାଃ ମାଣାକେ ଲିଜାଃରେ ଲାଟୁମ୍ କିଜାକିନ୍। ଏନ୍ତେ ଇନିଃକେ ମିୟାଃ ସେରେଙ୍ଗ୍ କେ ହାଃ କେତେ ବାଇକାନ୍ କାବାର୍ ତାଃ ଆଉକିଜାକିନ୍ ହାର୍ ଏନାରାଃ ଭିତାର୍ ରେ ମାଣ୍ଡାଅ କିଜାକିନ୍। ଏନ୍ତେ ଇନ୍ କିନ୍ ଏନ୍ କାବାର୍ ରାଃ ଦୁହାର୍ କେ ହାରୁବ୍ ଲାଗିନ୍ ମିୟାଃ ମାରାଙ୍ଗ୍ ଦିରିକେ ଗୁଡୁକାଅ କେତେ ହାରୁବ୍ ତାଦାକିନ୍।