44. ୪୪. ପାତ୍ରାସ୍ ହାର୍ ଯୋହାନ୍ ମିୟାଃ ଆସିଜୋମ୍ ନିଃକେ ବେଶ୍ ତିୟାଃକିନ୍

ମୁସୀଙ୍ଗ୍ ହୁଲାଙ୍ଗ୍, ପାତ୍ରସ୍ ହାର୍ ଯୋହାନ୍ ମାନ୍ଦିର୍ ରେ ସେନ୍ ଯାନାକିନ୍। ମିୟାଃ ଲାଙ୍ଗ୍ଡ଼ା ହୋଡ଼୍ ଆସିଜୋମ୍ ଲାଗିନ୍ ମାନ୍ଦିର୍ ହୋରା ତାଃ ଦୁବାକାନ୍ ତାଇକେନାଏ।

ପାତ୍ରାସ୍ ଏନ୍ ଲାଙ୍ଗ୍ଡ଼ା ହୋଡ଼୍ ପାଡ଼୍ ନେଲ୍ କେତେ କାଜିକେଦାଏ, “ଇଙ୍ଗ୍ଆଃ ତାଃ ଆମ୍ କେ ଏମ୍ ଲାଗିନ୍ ପାଇସା ଦୋ ବାନୋଗା। ମେନ୍ଦୋ ଅକନାଃ ଇଙ୍ଗ୍ଆଃ ତାଃ ମେନାଃ ଏନା ଇଙ୍ଗ୍ ଆମ୍ କେ ଏମାମେ ତାନିଙ୍ଗ୍। ୟୀଶୁ ରାଃ ନୁତୁମ୍ ରେ, ବିରିଃମେ ହାର୍ ସେନ୍-ବାଡ଼ାଏମ୍!”

ଇମ୍ତାଙ୍ଗ୍ ଗି, ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ଏନ୍ ଲାଙ୍ଗ୍ଡ଼ା ହୋଡ଼୍ କେ ବେସ୍ ତିଜାଏ। ଇନିଃ ନେତ୍ତେ-ହାନ୍ତେ ସେସେନ୍ ହାର୍ ନିର୍କେତେ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ରାଃ ମାନାରାଙ୍ଗ୍ ଏଟେଃ କେଦାଏ। ମାନ୍ଦିର୍ ବାରାଣ୍ଡା ରେନ୍ ହିଜୁଃ କାନ୍ ହୋଡ଼ୋକୋ ଆକ୍ ଦାନ୍ଦା ଲେନାକୋ।

ସେକାଡ଼୍ ଗି ହୋଡ଼ୋକୋୱାଃ ମିୟାଃ ଭିଡ଼୍ ଏନ୍ ହୋଡ଼୍ କେ ନେଲ୍ ଲାଗିନ୍ ଜିହୁଃ ଲେନାକୋ ଅକନିଃ ଚି ବେସ୍ ଲେନାଏ। ପାତ୍ରାସ୍ ଇନ୍‍କୁକେ କାଜିକେଦାଏ, “ନେ ହୋଡ଼୍ ବେସ୍ ମେନିଯା,ମେନ୍ଦୋ ନେ କାଜିରେ ଆଲୋପେ ଆକ୍-ଦାନ୍ଦାଅଃୱାଃ। ଇଙ୍ଗ୍ ଦୋ ନିଇକେ ଇଙ୍ଗ୍ଆଃ ପେଡ଼େଏରେ କାଇଙ୍ଗ୍ ବେସ୍ କିଜା, ନେୟାଃ ନେୟାଃଲାଗିନ୍ ନାହାଲା ଚି ଆବୁ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ରାଃ ମାନାରାଙ୍ଗ୍ ୟାଃବୁ। ମେନ୍ଦୋ, ଇନିଃ ୟୀଶୁ ତାନିଃ ଅକନିଃ ନେ ହୋଡ଼୍ କେ ଆପାନାଃ ପେଡ଼େଏତେ ବେସ୍ କିଜାଏ, ଚିୟାଃଚି ଆଲେ ୟୀଶୁରେ ଭାରୋଷା ମାଣ୍ଡାଅ ୟାଲେ।”

“ଆପେଗି ତାନ୍ପେ ଅକନ୍ କୋ ଏନ୍ ରୋମାନ୍ ସାରକାର୍ କେ ୟୀଶୁକେ ଗୋଏଃ ଲାଗିନ୍ କାଜିଲିଜାପେ। ଆପେ ଇନିଃକେ ଗୋଏଃ ଲିଜାପେ ଅକନିଃ ସୋବେନ୍ କୋକେ ଜୀଦାନ୍ ଏମେ ୟାଃଏ। ମେନ୍ଦୋ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ଇନିଃକେ ଗୋଏଃକାନ୍ କୋଏତେ ଜିହିଃବିରିଃ କିଜାଏ। ଆପେ କାପେ ସାରିତିନା ଚି ଆପେ ଚିନାଃ ରିକାତିନାପେ। ମେନ୍ଦୋ ଚିମ୍ତାଙ୍ଗ୍ ଆପେ ଏନ୍ କାମୀକେ ରିକାତିନାପେ, ଦୋ ଏନ୍ ନାବୀ କୋଆଃ କାଜିପୁରା ଜାନା। ଇନ୍‍କୁ କାଜିଲାଆକୋ ଚି ମାସୀହ୍ ଦୁକୁ ଦୂପିଲ୍ ଏୟାଏ ହାର୍ ଗୋଜୋଃ ଗାଏ। ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ନେ ଲେକାତେ ହୋବାଅଃ ଏମ୍ କେଦାଏ। ଏନାଲାଗିନ୍ ନାଆ, ପାପ୍ କାମୀ ବାଗେ ତାପେ ହାର୍ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ପାଡ଼୍ ରୁଆଡ଼୍ ପେ, ଚିୟାଃଚି ଇନିଃ ଆପେୟାଃ ପାପ୍ କୋକେ ଚାପିକେତେ ସାଫା କେୟାଃଏ।”

ଚିମ୍ତାଙ୍ଗ୍ ମାନ୍ଦିର୍ ରେନ୍ ଆଗୁୱାକୋ ପାତ୍ରାସ୍ ହାର୍ ଯୋହାନ୍ ରାଃ ଆୟୁମ୍ କେଦାକୋ, ଦୋ ଇନ୍‍କୁ ଥିମ୍ବାଗି ହାଡ୍ ବାଡାଅ ଜାନାକୋ। ଏନାଲାଗିନ୍ ଇନ୍‍କୁ ଇନ୍ କିନ୍ କେ ଶାବ୍ କେତେ ଜେଲ୍ ଅଡ଼୍ଆଃରେ ଆଦେର୍ ତାଦାକୋ। ମେନ୍ଦୋ ଅକନାଃ ପତ୍ରାସ୍ କାଜିଲାଆଏ ଏନାରେ ଥିମ୍ବାଗି ହୋଡ଼ୋକୋ ବିଶ୍ଵାସ୍ କେଦାକୋ। ୟୀଶୁଆଃ ଚେତାନ୍ ରେ ବିଶ୍ଵାସ୍ ତାନ୍ ହୋଡ଼ୋକୋକେ ଲେକାକୋରେ ୫୦୦୦ରେ ସେଟେର୍ ଜାନା।

ଏଟାଃ ହୁଲାଙ୍ଗ୍, ଏନ୍ ୟାହୁଦୀ ଆଗୁୱାକୋ ପାତ୍ରାସ୍ ହାର୍ ଯୋହାନ୍ କିନ୍ କେ ମାରାଙ୍ଗ୍ ୟାଜାକ୍ ହାର୍ ଏଟାଃ ଧାର୍ମିକ୍ ଆଗୁୱା କୋତାଃ ଆଉକେଦାକୋ। ଇନ୍‍କୁ ଏନ୍ ହୋଡ଼୍ କେ ୟଗି ଆଉଲିଜାକୋ ଅକନିଃ ଚି ଲେଙ୍ଗ୍ଡା ଆସିଜୋମ୍ ତାଇନାଏ। ଇନ୍‍କୁ ପାତ୍ରାସ୍ ହାର୍ ଯୋହାନ୍ କୁଲିକେଦାକୋ, “ଅକନ୍ ଆଧିକାର୍ ତେ ଆବେନ୍ ଏନ୍ ଲେଙ୍ଗ୍ଡ଼ା ହୋଡ଼୍ କେ ଚାଙ୍ଗାଇ କିଜାବେନ୍?”

ପାତ୍ରାସ୍ କାଜିକେଦାଏ, “ନେ ହୋଡ଼୍ ଅକଏ ଆପେୟାଃ ନାଡ଼େଏରେ ତିଙ୍ଗୁ କାନାଏ ଇନିଃକେ ୟୀଶୁ ମାସୀହ୍ ରାଃ ପେଡ଼େଏତେ ଚାଙ୍ଗାଇ ହୋବାକାନାଏ। ଆପେ ୟୀଶୁକେ କ୍ରୁଶ୍ ଚେତାନ୍ ରେ ରାକାବ୍ କିଜାପେ, ମେନ୍ଦୋ ପାର୍ମେଶ୍ଵାର୍ ଇନିଃକେ ଜିହିଃ ବିରିଦ୍ କିଜାଏ! ଆପେ ଇନିଃକେ କାପେମାନାତିଙ୍ଗ୍ କିଜା, ମେନ୍ଦୋ ଉଦ୍ଧାର୍ ନାମେ ଲାଗିନ୍ ୟୀଶୁରାଃ ପେଡ଼େଏ ବାଗେକେତେ ଆଡୋଃ ଜେତାନାଃ ଉପାୟ ବାନୋଗା!”

ଏନ୍ ଆଗୁୱା କୋ ହାଏରାନ୍ ଜାନାକୋ ଚି ପାତ୍ରାସ୍ ହାର୍ ଯୋହାନ୍ ଥିମ୍ବା ସାହାସ୍ ତେ ବାଖାଣ୍ ତାଇନାକିନ୍ଅ। ଇନ୍‍କୁ ନେଲ୍ ତିନାକୋ ଚି ନିକୁ ସାଧାରାନ୍ ହୋଡ଼୍ ତାଇକେନାକୋ ଅକନ୍ କୋ ଚି କାକୋ ପାଡାଃଅ କାନ୍ତିନା। ମେନ୍ଦୋ ଆଡୋଃ ଇନ୍‍କୁକେ ମୋନେ ହିଜୁଃଲେନା ଚି ନେ ହୋଡ଼୍ କିନ୍ ୟୀଶୁରାଃ ଗାତିରେ ତାଇକେନାକିନ୍। ଏନାଲାଗିନ୍ ଇନ୍‍କୁ ଇନ୍କିନ୍ କେ କାଜିକେଦାକୋ, “ଆପେ ଆବେନ୍ କେ ଥିମ୍ବାଦାଣ୍ଡ ଏମାପେୟାଲେ ଆଗାର୍ ଆମ୍ ନେ ହୋଡ଼୍ କେ ୟୀଶୁରାଃ ବିଶାୟରେ ହୋଡ଼ୋକୋକେ ଉଦୁବ୍ ବେରେ।” ନେକାଗି ଥିମ୍ବାଗି କାଜିରାଃ ତାୟୋମ୍ତେ, ଇନ୍‍କୁ ପାତ୍ରାସ୍ ହାର୍ ଯୋହାନ୍ କିନ୍ କେ ସେନ୍ ରିକାକେଦା କୋ।