۲. گُناه دُنیایا کئیت

آدَم و آییئے جَن باز گَل و شادان اَتنت. هَما زێباێن باگا نِشتگ‌اَتنت که هُدایا په آیان جۆڑ کُرتگ‌اَت. دوێنان گُد گوَرا نێست‌اَت، جاندَر اَتنت بله چه یکدگرا لَجِّشَ نکرت، پَرچا که دُنیایا گُناه نێست‌اَت. آیان گێشتِرێن وهدا باگا کَدَمَ جَت و گۆن هُدایا هَبَرِشَ کُرت.

بَله باگا مارے هَست‌اَت. مار مَزنێن پرێبکارے اَت. آییا چه جَنێنا جُست کُرت: «هُدایا پَکّا شُمارا گوَشتگ که باگئے هِچّ درَچکئے بَرا مئوَرێت؟»

جَنێنا جواب دات: «هُدایا گوَشتگ که ما هَر درَچکئے بَرا وارتَ کَنێن، بله چه نێکی و بَدیئے زانگئے درَچکئے بَران مئوَرێن. هُدایا اے هم گوَشتگ: ‹اَگَن شُما چه اے یکّێن درَچکئے بَران چیزّے وارت یانکه دَست هم پِر کُرت، شُما مِرێت.›»

مارا گوَشت: «اے راست نه‌اِنت. شُما نمِرێت. هَبَر اِش اِنت، هُدا زانت که هَما دَمانا که شُما اے نیبگا وَرێت، هُدائے پئیما بێت و آییئے پئیما شَرّ و هَرابئے پَرکا زانێت.»

جَنێنا دیست که آ نیبگ ڈئولدار اِنت و گِندگا وَشتام اِنت. آییا هَم لۆٹِت که اَگلمَند ببیت. گُڑا آییا لَهتێن نیبگ سَر چِت و وارت. پَدا کَمّے وَتی مردئے دستا هم داتی که آییئے همراه اَت. مردا هَم وارت.

هما دمانا آیانی چَمّ پَچ بوتنت و وتا مئیاربار زانتِش. دیستِش که ما جاندَر اێن. آیان اِنجیرئے تاک دۆتک که پۆشاک اَڈّ بکَننت و وَتی جسم و جانا چێر بدئینت.

گُڑا مرد و آییئے جَنا هُدائے تئوار اِشکُت که باگئے تَها پاد جَنَگا اَت. دوێنان وتا چه هُدایا چێر و اَندێم کرت که هُدا مگندیتِش. گُڑا هُدایا مردێن‌زَهگ تئوار کُرت و گوَشتی: «کُجا ائے تئو؟» آدَما جواب دات: «مَن باگئے تها تئیی پادبرَمش اِشکُت و منا تُرسِت پَرچا که جاندَر اَتان. پَمێشکا وَتا چێر و اَندێمُن کرت.»

گُڑا هُدایا جُست کُرت: «کئیا تَرا گوَشتگ که تئو جاندَر ائے؟ تئو هَما نیبگ وارتگ که من تَرا گوَشتگ مئوَری؟» مَردا گوَشت: «هَما جَنێن که تئو منا داتگ، هَماییا منا اے نیبگ دات.» پَدا هُدایا چه جَنێنا جُست کُرت: «اے چه کارے که تئو کُرت؟» جَنێنا گوَشت: «منا مارا رَد دات.»

هُدایا گۆن مارا گوَشت: «تئو نالَتی ائے! تئو په لاپکَشُّکاییَ رئوئے و تئیی وَراک هاک و دَنزَ بیت. تئو و جَنێن یَکدگرئے دژمنَ بێت و تئیی چُکّ و آییئے چُکّ هَم گۆن یَکدگرا نپرَتَ کَننت. جَنێنئے نَسل تئیی سَرگا جنت و تئو آییئے پادئے پونزا ٹَپّیگَ کَنئے.»

پَدا هُدایا گۆن جَنێنا گوَشت: «مَن تئیی چِلّگیئے دَردان سَکّ بازَ کَنان. تئیی لۆٹ و واهگ په وَتی مردا بیت و آ تئیی سَرا واجهیَ کنت.»

نون هُدایا دێم گۆن مردا کُرت و گوَشت: «تئو وَتی جَنئے هَبَر زُرت و منا نمَّنِت. نون زِمین نالَتی اِنت و تئو په سَکّی و سۆری چه زِمینا وَتی وَراکا کَشّئے. پَدا مِرئے و تئیی جۆن هاکا پِرَ تَرّیت.» مَردا وَتی جَنئے نام «هئوا» کُرت، پَرچا که آ سَجَّهێن مردُمانی ماتَ بیت و هئوائے مانا «زِند دئیۆک» اِنت. نون هُدایا چه جانوَری پۆستا آدَم و هئوا پۆشاک گوَرا داتنت.

گُڑا هُدایا گوَشت: «نون اِنسان مئے پئیما بوتگ که نێکی و بَدیئے زانتی هَست‌. آ بایَد اِنت اِجازَت دئیگ مبیت که زِندئے درَچکئے نیبگا بوارت و تان اَبَد زِندگ ببیت.» گُڑا هُدایا آدَم و هئوا چه باگا دَر کُرتنت. هُدایا زۆرمَندێن پرێشتگ باگئے دَپا اۆشتارێنتنت که کَسّ زِندئے درَچکئے نیبگا وارت مکنت.