۳. مَزنێن توپّان

بازێن وَهدے گوَست، زِمینئے سَرئے مردُم گێشتِر بوتنت. آ باز سِلکار و جَنگۆل بوتنت. دُنیا اَنچۆ هَراب بوت که هُدایا شئور کُرت که سَجَّهێن دُنیایا گۆن مزَنێن توپّانێا هَلاسَ کَنان.

بَله مردے هست‌اَت، آییئے نام «نوه» اَت و هُدا چه آییا وَشّ و رَزا اَت. آ گُنَهکارانی نیاما پَهرێزکارێن مردُمے اَت. هُدایا گۆن نوها گوَشت که من بَلاهێن توپّانے کاران. پَمێشکا تئو مزَنێن بۆجیگے اَڈّ بکَن که چه توپّانا برَکّئے.

هُدایا گۆن نوها گوَشت: «اے بۆجیگا اَنچُش اَڈّ بکَن که دراجیا کساس هپتاد گواز ببیت، پراهیا دوازده گواز و بُرزیا هپت گواز ببیت. بۆجیگ سئے تَبَک ببیت، بازێن لۆگے مانی ببیت، یَکّ دَریگے پِری ببیت و سَری بَند ببیت. ترا هَمے بۆجیگ چَه دارا اَڈّ کَنگی اِنت و بۆجیگ پمێشکا باز مزن ببیت که اۆدا ترا و تئیی مردُمان و هَر پئیمێن زِمینی جانوَرا جاگَه ببیت که شما چه توپّانا برَکّێت.»

نوها هُدائے هَبَر زُرت. آییا و آییئے سئیێن چُکّان بۆجیگ هَما پئیما اَڈّ کُرت که هُدایا گۆن آیان گوَشتگ‌اَت. بۆجیگئے اَڈّ کَنگا بازێن سالے لَگِّت پَرچا که بۆجیگ سَکّ مزَن اَت. نوها مردُم کَڈَّن کُرت و گوَشتنت که هُدائے هَبَران بزورێت و وَتی سِلکاریان یَلَه بکَنێت که توپّانے آیگی اِنت. بَله مردُمان آییئے هَبَر باوَر نکُرت.

هُدایا، نوه و آییئے لۆگئے مردُمانا اے هُکم هَم داتگ‌اَت که هَمینچُک وَرگ بزورێت که په وَت و جانوَران بَسّ ببنت. وهدے هَر چیزّ تئیار اَت، هُدایا گۆن نوها گوَشت که توپّانئے وَهد آتکگ. تئو و تئیی جَن و تئیی سئیێن چُکّ و نِشار بۆجیگا سوار ببێت. هَشتێن مردُم بۆجیگا سوار بوتنت.

هُدایا هَر پئیمێن نرێن و مادگێن جانوَر نوهئے کِرّا راه دات که آ بۆجیگا سوار ببنت و چه توپّانا برَکّنت. هَما هئیوان که په کُربانیگا گچێن کنگ بوتگ‌اَتنت، چه آیان هُدایا هَپت نرێن و هَپت مادگێن راه دات که په کُربانیگ کَنگا هَم هئیوان پَشت بکَپیت. وهدے نوه و آییئے مردم و اے سَجَّهێن هئیوان بۆجیگا سوار بوتنت، هُدایا وَت بۆجیگئے دَروازگ بَند کُرت.

گُڑا هئورا گوَرت و گوَرت و گوَرت. هئورا بَسّ نکُرت، تان چِلّ رۆچ و چِلّ شَپا گوَرتی. چه زِمینئے چێرا هَم آپ دَر آتک. سَرجَمێن دُنیا زێراپ بوت، مزَنێن کۆه هم آپئے چێرا شتنت.

هَر چیزّے که هُشکێن زِمینئے سَرا هَست‌اَت بێران بوت. بۆجیگئے تَهئے مردُم و جانوَر زِندگ منتنت و بسّ. بۆجیگ آپئے سَرا ترَپَّل بوت و آییئے تَهئے سَجَّهێن سَهدار چه بُکّگا رَکِّتنت.

هئورئے بَسّ کَنگا رَند، بۆجیگ تان پَنچ ماها آپئے سَرا ترَپّل بوت و هَمے وَهدا آپ کَمّ کَمّا هُشکَ بوت. یَکّ رۆچے بۆجیگ کۆهێئے سَرا اۆشتات، بَله دُنیا اَنگَت زێراپ اَت. سئے ماها رَند کۆهانی ٹُلُّک زاهِر بوتنت.

دگه چِلّ رۆچا رَند نوها بالی مُرگے ڈَنّا راه دات که «گوَراگَ» گوَشنتی. نوها زانگ لۆٹِت که بارێن آپ هُشک بوتگ یا نه. گوَراگا په هُشکێن زِمینئے شۆهازا اینگُر و آنگُر بال کُرت، بَله هُشکێن زِمینی ندیست.

کَمّے وَهدا رَند نوها کَپۆتے ڈَنّا راه دات. بَله کَپۆتا هَم هِچّ هُشکێن زِمین ندیست و پَدا نوهئے کِرّا واتَرّی کُرت. نوها یَکّ هَپتگێا رَند پَدا کَپۆت ڈَنّا راه دات. اے رَندی کَپۆت آییئے کِرّا گۆن زئیتونئے تاکێا پِر تَرِّت که دَپا اَتی. آپ کَمّ تَرّان اَت و درَچک و دار پَدا رُدان اَتنت.

نوها دِگه هَپتگێا سَبر کُرت و کَپۆت سئیُمی رَندا ڈَنّا راهی دات. اے رَندی کَپۆتا جاهے په آرام کَنگا رَست و پَدا واتَرّی نکُرت. آپ هُشک بئیان اَت.

دو ماها رَند هُدایا گۆن نوها گوَشت: «نون تئو و تئیی لۆگئے مردُم و سَجَّهێن جانوَر چه بۆجیگا ڈَنّ شُتَ کَنێت. باز چُکّ و چیپّل بیارێت و زِمینا پُرّ بکَنێت.» گُڑا نوه و آییئے مردُم چه بۆجیگا دَر آتکنت.

وهدے نوه چه بۆجیگا دَر آتک، کُربانجاهے اَڈّی کُرت و هَر پئیمێن هِلارێن دَلوَتی کُربانیگ کُرت. هُدا چَه کُربانیگان رَزا بوت و نوه و آییئے مردُمی بَرکَت داتنت.

هُدایا گوَشت: «مَن کئولَ کَنان که چَه اِد و رَند هِچبَر اِنسانئے سِلکاریانی سئوَبا زِمینا نالَتَ نکَنان و اے پئیمێن توپّانے راهَ ندئیان که سَجَّهێن دُنیایا تَباه بکنت، بلّ تُرے اِنسان چه کَسانیا گُنَهکار اِنت.»

گُڑا هُدایا ائوَلی رَندا سَنجے پێش داشت. اے سَنج هُدائے کئولئے نِشانی اَت. هَر وَهدا که سَنج آسمانئے دێما زاهِرَ بوت، هُدا وَتی کئولئے یاتا کَپت که گۆن مردُمان کُرتگ‌اَتی.