۲۴. یَهیا ایسّایا پاکشۆدیَ دَنت

زَکَریا و اِلیزابِتئے چُکّ یَهیا مزَن بوت و نبیے بوت. زَکَریا جَنگَل و گیابانان شُت و نِشت. چه اُشتِرئے پُٹان گوَپتگێن پۆشاکی گوَرا کُرت و په وَرد و وَراکا بێنگ و مدگیَ وارت.

بازێن مردُمے گیابانا په یَهیائے هَبَرانی گۆش دارگا آتک. یَهیایا مَردم گوَشتنت: «تئوبَه بکَنێت که هُدائے بادشاهی نزّیکّ اِنت.»

وهدے مردُمان یَهیائے هَبَر اِشکُتنت، گُڑا بازێنێا تئوبَه کُرت و یَهیایا آ پاکشۆدی داتنت. بازێن دینی پێشواے هَم یَهیائے چارگا آتک، بَله چه وَتی گُناهان پَشۆمان نبوتنت و تئوبَه‌اِش نکُرت.

یَهیایا گۆن دینی پێشوایان گوَشت: «شُما زَهرا پُرّێن مار اێت! تئوبَه کَنێت و وَتی آدَتان بَدَل کَنێت. هُدا هَما سَجَّهێن درَچکانَ گُڈّیت و آسا دئورَ دَنت که شَرّێن بَرِش پِر نێست.» کوَهنێن زَمانگانی نبیان پێشگۆیی کُرتگ‌اَت که مَسیهئے آیگا پێسَر یَکّے کئیت که آییئے راها پَچَ کنت. یَهیا هَما مَردم اَت.

لَهتێن دینی پێشوایا چه یَهیایا جُست کُرت که تئو مَسیه ائے؟ یَهیایا پَسّئو دات: «مَن مَسیه نه‌آن، بَله آ چه من و رَندَ کئیت. آییئے شان و شئوکَت اَنچُش مزَن اِنت که من آییئے کئوشانی بَندانی پَچ کَنگئے لاهِک هم نه‌آن.»

اے دِگه رۆچا ایسّا یَهیائے کِرّا په پاکشۆدی گِرگا آتک. وهدے یَهیایا ایسّا دیست گوَشتی: «بچارێت. اے هُدائے هما گوَرانڈ اِنت که دُنیائے مَردمان چه گُناهان پاکَ کنت.»

یَهیایا گۆن ایسّایا گوَشت: «مَن تئیی پاکشۆدی دئیگئے لاهِک نه‌آن. تئو بایَد منا پاکشۆدی بدئیئے.» بَله ایسّایا گوَشت: «تئو منا پاکشۆدی بدئے، پَرچا که راستێن کار هَمِش اِنت.» بِلّ تُرے ایسّایا هِچبَر گُناه نکُرتگ‌اَت، بَله یَهیایا آ پاکشۆدی دات.

وهدے ایسّایا پاکشۆدی گپت و چه آپا دَر آتک، گڑا هُدائے روه کَپۆتێئے شِکلا جَهلا آتک و ایسّائے سَرا نِشت. هَمے وَهدا هُدایا چه آسمانا هَبَر کُرت و گوَشت: «اے منی چُکّ اِنت. مَن اِشیا دۆستَ داران و چه اِشیا باز رَزا آن.»

هُدایا گۆن یَهیایا پێسَرا گوَشتگ‌اَت: «کَسے تئیی کرّا کئیت و وهدے تئو آییا پاکشۆدیَ دئیئے، هُدائے پاکێن روهَ کئیت و آییئے سَرا ساهێلَ بیت. آ مردُم هُدائے چُکّ اِنت.» هُدا یَکّے، بَله وتا سئے شِکل و درۆشما زاهِرَ کنت. وَهدے یَهیایا ایسّا پاکشۆدی دات، آییا هُداێن پِتئے تئوار اِشکُت و هُداێن چُکّی دیست که آ ایسّا اِنت. پاکێن روهی هَم دیست که هُدائے سئیُمی درۆشم اِنت.