۲۹. بێرَهمێن هِزمَتکارئے کِسَّه

یَکّ رۆچے پِترُسا چه ایسّایا جُست کرت: «او هُداوَند! اَگَن منی برات گۆن من بَدی بکنت، گُڑا تان چُنت رَندا من آییا پَهِلّ بکَنان؟ تان هَپت رَندا؟» ایسّایا پَسّئو دات: «تهنا هَپت رَندا نه. هَپتا، هَپتاد رَندا هساب کن و ببَکشی.» ایسّائے گپّئے مَکسَد اِش ‌اَت که ما مُدام مردُمان پَهِلّ بکَنێن.

رَندا ایسایا کِسَّهے آورت. گوَشتی: «هُدائے بادشاهی، هَما بادشاهئے پئیما اِنت که چَه وَتی هِزمَتکاران هِساب گِرگی لۆٹت. آییئے یَکّ هِزمَتکارے دو سَد هَزار سالئے مُزّئے کَچّ و کساسا وامدار اَت.

بَله هِزمَتکارا وام دات نکُرتنت. گُڑا بادشاها گوَشت: ‹اے مردا گۆن لۆگئے مردمان په گُلامی کَنگا بَها بکَنێت که وام گِرگ ببنت›.

هِزمَتکار بادشاهئے پادان کَپت و گوَشتی: ‹مَنا مۆه بدئے، تَئیی سَجَّهێن وامانَ دئیان.› بادشاها هِزمَتکارئے سَرا بَزّگ بوت و آییئے سَجَّهێن وامی بَکشِتنت و آزاتی کرت.

وهدے هِزمَتکار چَه بادشاهئے کِرّا دَر آتک و ڈَنّا شُت، وَتی هَمکارے دیستی. همکار آییئے چار ماهئے مُزّئے کَچّ و کساسا وامدار اَت. آییا دَست وَتی هَمکارئے گُٹّا سَکّ داتنت و گوَشتی: ‹مَنی وامان بدئے.›

هَمکار آییئے پادان کَپت و گوَشتی: ‹مَنا مۆه بدئے، تَئیی سَجَّهێن وامانَ دئیان.› بَله آییا نمَنِّت و تان هما وهدا که همکارا وام نداتنت، زندانا بَندی کناێنت.

اے دِگه هِزمتکار چه اے کارئے گِندگا باز دِلرَنج بوتنت و سَجَّهێن هال و هَبَرِش بادشاهئے کرّا سَر کُرتنت.

گُڑا بادشاها آ هِزمَتکار لۆٹاێنت و گوَشتی: ‹او رَدکارێن هِزمَتکار! من تئیی وام پَمێشکا بَکشِتنت که تئو گۆن من باز مِنَّت و زاری کُرت. اَنچُش که منا تَئیی سَرا بَزّگ بوتگ‌اَت، تَرا هَم بایَد وَتی وامدارئے سَرا بَزّگ بوتێن.› بادشاه زَهر گِپت و آ هِزمتکاری تان سَرجَمێن وامانی دئیگا بَند کرت.»

پَدا ایسّایا گوَشت: «اَگَن شُما وَتی براتا پَه دِل مبَکشێت، منی آسمانی پِت هَم گۆن شُما هَمے پئیما کنت.»