۲۸. زَردارێن وَرنا و اَبَدمانێن زِند

یَکّ رۆچے زَردارێن وَرناێن هاکمے ایسّائے کِرّا آتک و جُستی کُرت: «نێکێن اُستاد! مَن کُجام کارا بکَنان که اَبَدمانێن زِندئے واهُند ببان؟ ایسّایا گوَشت: «تئو پرچا گوَشئے که من ‹نێک› آن؟ ‹نێک› تَهنا یَکّے، آ هُدائے جِند اِنت. اَگَن تئو زِندمانَ لۆٹئے، گُڑا هُدائے هُکمانی سَرا کار بکَن.»

ورناێن مردا جُست کُرت: «کُجام هُکمانی سَرا کار بکَنان؟» ایسّایا گوَشت: «هۆن مکَن، زِنا مکَن، دُزّی مکَن، درۆگێن شاهِدی مدئے، وَتی پِت و ماتا اِزَّت بدئے، وَتی هَمساهِگا وَتی جِندئے پئیما دۆست بدار.»

ورنایا گۆن ایسّایا گوَشت: «من چه کَسانیا اے سَجَّهێن کار کُرتگ‌اَنت. دِگه کُجام کار پَشت کَپتگ که منا اَبَدمانێن زِند برَسیت؟»

ایسّایا آ په مِهر چارِت و جواب دات: «اَگَن لۆٹئے کاملێن اِنسانے ببئے، برئو وَتی سَجَّهێن مال و هَستیا بَها کَن و زَرّان گَریب و نێزگارێن مردُمانی سَرا بَهر کَن. اے پئیما تَرا آسمانی گَنجے رَسیت. گڑا بیا و منی رَندگیریا بکَن.»

اَنچُش که وَرنایا ایسّائے اے هَبَر اِشکُت، باز گَمیگ و پَرێشان بوت، چێا که آ سێر و زَردارێن مردے اَت و نلۆٹِتی که وَتی مال و دئولَتا دِگَران بدنت. نون آ چه ایسّائے کِرّا شُت.

گُڑا ایسّایا گۆن مُریدان گوَشت: «شُمارا راستێنَ گوَشان، په سێر و زَردارێن مردُمان آسمانی بادشاهیا رسگ سَکّ گران اِنت. هئو، شُمارا گوَشان: په اُشتِرێا سوچِنئے دُمکا گوَزگ باز گران اِنت، بَله په سێرێن مردُمێا هُدائے بادشاهیا رسگ اَنگَت گرانتِر اِنت.»

اے هَبَرئے اِشکُنگا، مُرید سَکّ هئیران بوتنت و وَت‌مان‌وَتا گوَشتِش: «اَگَن گَپّ اِش اِنت گُڑا هُدا کئیا رَکّێنیت؟»

ایسّایا مُریدانی نێمگا چارِت و گوَشتی: «په اِنسانا اے نبوتِنی کارے که وَتا برَکّێنیت، بَله هُدائے دَستا هَر چیزّ بوتَ کنت.»

گُڑا پِترُسا گوَشت: «ما وَتی هَر چیزّ یَلَه داتگ و تئیی رَندگیریا کَنگا اێن، بارێن مارا چے رَسیت؟»

ایسّایا گوَشت: «هَرکَسا که منی نامئے هاترا لۆگ و برات و گُهار و پِت و مات و چُکّ و مال و ڈگار یَلَه داتگ‌اَنت، آییا سَد سَری گێشتِرَ رَسیت و اَبَدمانێن زِندئے واهُندَ بیت. بَله بازێنے که ائوَلی اِنت، آهِریَ بیت و بازێنے که آهِری اِنت ائوَلیَ بیت.»